De tijd vliegt voorbij

23 02 2014

Sinds september vorig jaar studeer en woon ik in Hongarije. Ver weg van mijn oude vertrouwde leventje. Dat is niet altijd gemakkelijk, ook niet op Songfestivalgebied. Maar je moet van de nood een deugd maken.

DSC_0062

Iedereen heeft wel eens van die dagen die eeuwig lijken te duren, omdat alles even tegen zit. Recent deed bij mij het internet het niet, en een paar dagen later viel zelfs de stroom uit. In Nederland kan ik in zo’n geval bordspelletjes met mijn familie spelen, of een candlelight dinner houden met mijn vriendin. Maar in het buitenland betekent geen internet dat je zelfs niet meer kan Skypen met je familie. Lees de rest van dit artikel »

Advertenties




Voorrondes als uithangbord

28 01 2013

De vele verschillende Europese culturen maken het Songfestival interessant. Niet alleen straks in mei, maar ook nu tijdens het voorrondeseizoen. Wie zich door alle livestreams heen ploegt, krijgt een boeiende doorsnede van het huidige Europa. Nederland neemt in dat plaatje een weifelachtige positie in.

Stella_mgp

Stella Mwangi; hét voorbeeld van typisch Noorse positieve discriminatie?

Het is voorrondetijd in Songfestivalland. Onze partnerwebsite ESC Daily is elk weekend druk aan het bloggen,livestreams maken overuren en ook op Twitter worden de preselecties uitvoerig besproken. In Engeland was de Deense nationale finale zelfs geruime tijd trending topic, door de deelname van Jack Rowan & Sam Gray. Met hun vrolijke dance-act gaven de jongens deze Deense finale een behoorlijk Brits tintje. Lees de rest van dit artikel »





Het laatste woord hebben

11 12 2011

De eerste deelnemer in Baku is bekend. Zwitserland hield afgelopen weekend als eerste van alle landen haar nationale finale, met de band Sinplus als winnaar. Kiezen voordat alle anderen dat doen kan een groot nadeel zijn. Immers hebben landen die later hun keuze maken, al veel meer informatie over de concurrentie beschikbaar. Maar daar moet dan wel gebruik van worden gemaakt.

Zwitserland kiest al jaren als één van de eerste landen haar inzending. Waarom weet ik niet eens precies- is het een traditie die nu eenmaal zo gegroeid is? Feit is dat veel landen jaarlijks rondom dezelfde tijd hun keuze bekend maken en dat het patroon vaak weinig afwijkt van dat van voorgaande jaren. Lees de rest van dit artikel »





Balanceren op het randje

5 12 2011

Nog tijdens het Eurovisie Songfestival 2011 in Düsseldorf plugde Sietse Bakker een interessant nieuwsfeitje: landen zouden voortaan verplicht een vorm van nationale selectie moeten toepassen. Volledig interne selecties waren van de baan. Dit besluit was genomen door de referentiegroep, maar enige weken terug meldde Songfestivalweblog dat er een kleine kink in de kabel zit. De nieuwe referentiegroep moet zich nog over de details buigen, en dus geldt de regel in 2012 in ieder geval nog niet.

En dat komt goed uit. Al de nodige landen hebben aangekondigd hun lied intern te willen kiezen. Dat is geen vreemd verschijnsel; ook dit jaar waren er tien landen die voor een volledig interne selectie gingen. Daarnaast waren er nog landen die, zoals Nederland, de artiest aanwezen en het publiek mee lieten beslissen over het lied. Met name voor landen als Frankrijk, die al jaren intern kiezen, zou de verandering een lichte shock zijn geweest. Lees de rest van dit artikel »





Het dilemma van de voorselecties

14 02 2011

De finale van het Noorse Melodi Grand Prix gisteravond was meer dan een voorronde alleen. De professionele show, de diversiteit in de songs, de mensenmassa in de zaal; voor even waande de kijker zich vast in Düsseldorf. Voor de fans iets om van te watertanden. Zo’n show wil ik in eigen land ook wel! Niets is immers saaier dan een intern gekozen artiest of lied.

Afrikaanse dancemuziek als winnaar van de Noorse voorronde Melodi Grand Prix

Super Saturday staat dit jaar gepland op 26 februari, maar gisteravond was het alvast stervensdruk in Eurovisieland. Vijf nationale finales stonden gepland, waaronder de Belgische die voor mij natuurlijk van extra belang was. Alles tegelijkertijd volgen was geen optie. Daarom koos ik naast België voor Melodi Grand Prix, de Noorse voorronde die ik ook vorig jaar op de voet had gevolgd.

Vanaf de eerste minuut trok die show de aandacht. Een humoristisch introfilmpje boordevol woordspelingen en referenties spreidde de Songfestivalkennis van de Noren ten toon. Op het podium zag alles er professioneel uit, van de presentatie tot de enorme massa mensen die kaarten hadden bemachtigd. Door de weken heen had de NRK bovendien steeds gezorgd voor een inventieve pauzeact.

In niets deed deze voorronde denken aan de show rondom de 3J’s enkele weken geleden. Ik had eerder het idee dat ik weer terug was in mei 2010. Zo moet een voorronde zijn. Diversiteit in de songs (in de Noorse finale bonden ballades de strijd aan met poprock, country en Afrikaanse dancemuziek) zodat we weer echt iets te kiezen hebben. Een spannende strijd, een puntentelling die ergens over gaat. Discussie over welk lied ons moet vertegenwoordigen.

Omdat ik wilde weten hoe het Nelza zou vergaan zapte ik terug naar België. De Walen hadden hun best gedaan om er ook iets moois van te maken, met een jury, een paars decor en een greenroom voor de veertien finalisten. Toch haalde de show het niet bij Noorwegen, en ook niet bij Eurosong- de voormalige selectieronde van de Vlaamse omroep VRT. Dat waren nog eens tijden, ik herinner me het jaar waarin ik wekenlang niets anders luisterde dan Peter Evrard, Belle Perez, Brahim en winnares Kate Ryan.

Vorig jaar sprak ik in Oslo met een medewerker van de VRT. Ik vroeg hem waarom ze van het Eurosongconcept waren afgestapt, en in zijn antwoord weerklonk zowel nostalgie als realisme. “Eurosong was een topper voor onze omroep. Iedereen keek, en iedereen praatte er de volgende dag over. Het was een harde keuze om zo’n kijkcijferkanon eruit te gooien, maar het was nodig. Als je wilt scoren moet je soms moeilijke keuzes maken”.

In enkele zinnen legde de man het dilemma van de voorrondes bloot. Voor de fans is het fantastisch. Voorrondes doorbreken de lange wachttijd tussen het ene Eurovisie Songfestival en het volgende. Ze brengen, mits goed georganiseerd, een voorproeve van alles waar fans reikhalzend naar uitkijken. Maar de voorselecties betekenen vaak ook televoting en stemmers nemen niet altijd zo klakkeloos het advies van de jury over als gisteravond in België gebeurde.

Het blijft dus te bezien of een voorronde ook leidt tot een sterkere inzending. Ik weet het nog zo net niet. De VRT werd met de zesde plaats van Tom Dice op haar wenken bediend. En misschien had Me and my guitar een voorronde inderdaad niet overleefd. Ook nu duurde het even voor de Vlamingen overtuigd waren. Maar Melodi Grand Prix, de show waar ik gisteravond zo van genoot, bracht nog niet zo heel lang geleden Alexander Rybak voort.

Als er een ideale selectiemethode bestond, zouden ruim veertig landen die waarschijnlijk allemaal adopteren. Maar we weten het niet, en we ploeteren maar wat voort. Zo ook het Verenigd Koninkrijk. Twee jaar op rij legde men daar de nadruk op de componist, met wisselend succes, en dus is nu de artiest weer terug in het middelpunt van de aandacht. Op 11 maart wordt bekend gemaakt met welk lied de populaire boyband Blue de Union Flag zal verdedigen.

In Düsseldorf zal moeten blijken wie het dit jaar bij het rechte eind heeft. Ik ben zeer benieuwd of de resultaten van Stella Mwangi en Witloof Bay beter zullen uitvallen dan die van Blue, de 3J’s of Tom Dice vorig jaar. Maar of de Walen Tom’s resultaat nu verbeteren of niet, het is volgend jaar weer aan de VRT om een nieuwe list te verzinnen. En dat blijft nattevingerwerk.

Steef van Gorkum