De operettevereniging van Malmö

16 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Kroatië vs. Roemenië.

cezarDe link
Op het songfestival is ruimte voor elk muziekgenre. Dat is één van de redenen waarom veel mensen het interessant vinden om het festival te volgen. Ook voor de hogere kunst is ruimte, klassieke opera-achtige muziek is vaker voorbij gekomen. Soms met succes, soms niet. Letland deed het in 2007 behoorlijk, maar Frankrijk kon de favorietenrol in 2011 niet waar maken en de kopstem van David D’Or in 2004 sloeg de plank volledig mis.

De Roemeense inzending van dit jaar lijkt op die mislukte Israëlische inzending, met name door het gebruik van de falsetto van zanger Cesar. Verder is het nummer een zogenaamde cross-over tussen dance en klassiek. Slovenië vaarde daar wel bij in 2007 en haalde de finale. Kroatië zit dit jaar ook in het klassieke genre, maar dan in de andere hoek. Een Il Divo-achtige bijdrage. Niet hoog gezongen, maar in de lagere regionen, uitgevoerd door een volledig mannelijk ensemble.

De verschillen
De verschillen zijn groot tussen Kroatië en Roemenië. Een solo-artiest tegenover een groep. Een hoge stem tegen de lage meerstemmigheid. Uptempo versus rustig. De één zit in halve finale 1, de ander in halve finale 2. Roemenië heeft fantastische statistieken, Kroatië wat minder.

De Kroatische inzending lijkt wat gedateerder te zijn. Aan de andere kant, zij begaan een route die al eerder is bewandeld en genieten daardoor dus een vorm van herkenbaarheid. Het mengen van twee muziekstromen in één bijdrage is niet uniek, maar door dit te doen met een falsetto is wel vernieuwend. Het kan op de lachspieren werken, of bij juries heel goed vallen. Voor hetzelfde geld vinden zij het heel knap wat Cezar doet?

De balans
Kroatië komt met Klapa S Mora met een groep die dicht bij zichzelf lijkt te blijven. Cezar uit Roemenië doet dat ook, maar het komt allemaal wat geforceerd over. Alsof het lied volledig voor het songfestival is bedacht. Het ligt er vrij dik bovenop.

klapa s mora

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Kroatië, of toch Roemenië?

Advertenties




De zomerhit van 2012

17 04 2012

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Roemenië vs. Bulgarije.

De link

Ook dit jaar komt op het Songfestival een breed scala aan muziekstijlen aan bod. Naast ballades en luisterliedjes zijn ook ethnopop en de Zweedse schlager een tijdje helemaal in geweest- maar voor een écht danceliedje zijn de Eurovisiefans nog nooit overstag gegaan.

Aan de Roemenen heeft dat overigens zeker niet gelegen. In 2005 zette dat land een lijn in van sterke zomerse liedjes die aansloten bij de eigen muziekcultuur, die sterren als Inna en Alexandra Stan voortbracht. Ook Songfestivalzangeres Elena Gheorge heeft inmiddels een prima carrière in dat genre. Na het mislukte uitstapje van 2011 zijn de Roemenen dit jaar weer helemaal terug op dat vertrouwde pad. Zaleilah is een aanstekelijk vakantieliedje, met Spaanse teksten, een doedelzak en een bijbehorende dans.

Bulgarije heeft gek genoeg gekozen voor een inzending die nog Roemeenser is dan de Roemeense inzending zelf. Zangeres Sofi Marinova brengt een wel heel modern danceliedje dat op Slam FM of in elke willekeurige club in Rimini niet zou misstaan. Bovendien luisterden de componisten van haar lied opvallend goed naar Amazing van de populaire Roemeense zangeres Inna. Het Bulgaarse Songfestivallied Love Unlimited heeft net als Zaleilah tekstfragmenten in het Spaans.

De verschillen

Toegegeven: de Roemeense nationale finale bood weinig sfeer en het niveau van de liedjes was in de breedte niet erg hoog. Maar de groep Mandinga won in dat zwakke deelnemersveld wel zeer terecht, en had die overwinning ten dele te danken aan een aanstekelijke podiumpresentatie. Sofi Marinova daarentegen trad tijdens de Bulgaarse voorselectie aan in een galajurk. Deze wat koddige discrepantie doet het ergste vermoeden voor in Baku; immers viel Bulgarije in 2010 ook al door de mand met een sterk dancenummer maar een weinig soepele zanger.

De balans

Een vrolijk zomers liedje zou in Baku zomaar verrassend hoge ogen kunnen gooien. Maar dan moet het totaalplaatje natuurlijk wel kloppen. Op basis van de informatie tot nu toe heeft Roemenië daarvoor de beste papieren, en moeten de Bulgaren nog flink aan de act sleutelen. Maar de vraag aan jullie is: wie scoort de zomerhit van 2012?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Bulgarije, of toch Roemenië?





Over popmuziek valt niet te twisten

10 04 2011

De muziekgroep van mijn middelbare school hield jaarlijks twee muziekavonden: één voor klassieke, en één voor popmuziek. Een vrij arbitraire tweedeling die bij mijn punkbandje tot cynisch gnuiven leidde. Niet alle niet-klassieke muziek is immers meteen popmuziek. Maar wat betekent de term popmuziek dan wel?

Oorspronkelijk komt de term popmuziek letterlijk als afkorting van ‘populaire muziek’. Maar die betekenis geven wij er allang niet meer aan. Lordi was in 2006 megapopulair, maar protesteert uit alle macht tegen de betiteling ‘popmuziek’. Pop is namelijk symbool geworden voor een specifieke stijl. In the middle of the road, commercieel misschien, en in ieder geval aansprekend voor iedereen. Lees de rest van dit artikel »





Het zijn net mensen

9 01 2011

De vakjury is een begrip in Songfestivalland. Een begrip dat staat voor kwaliteit en deskundigheid. Maar een jury is geen uniform begrip, slechts een groep steeds wisselende individuen. Nu ook bij de Eurovisiefinale weer gejureerd wordt willen de fans precies weten wie wat gestemd heeft. En dat terwijl zij vaak zelf om de vakjury hebben gevraagd.

Het seizoen is weer begonnen en de eerste inzendingen druppelen langzaam binnen. De Roemenen hielden hun voorronde op Nieuwjaarsdag en Hotel FM rolde daar als winnaar uit de bus. Dit met hulp van de vakjury, die Change verkoos boven de keuze van de televoters.

Dat soort situaties doen zich vaker voor en zullen zich de komende maanden ook vaker voor gaan doen. Maar de uitslag in Roemenië wierp wel de vraag op of vakjury’s de uitslag van een voorronde al dan niet positief beïnvloeden. Estland gaf in 2009 het goede voorbeeld toen de jury daar de televoters overrulede en koos voor Urban Symphony. In Nederland koos de jury ooit unaniem voor Reunion. Terecht, als je althans op mijn mening afgaat. En laten we dat maar doen. Want al ben ik slechts een individu; dat is precies het idee van een vakjury.

De mening van een (vaak willekeurige) groep deskundigen heeft de uitslag naar mijn mening meerdere keren positief beïnvloed. Maar soms frons ik ook mijn wenkbrauwen als ik zie wie de nationale omroep nu weer heeft opgetrommeld. We zijn geneigd ‘de’ vakjury te zien als één uniform begrip, als een computer die met één druk op de knop de uitslag aanpast aan de kwaliteit en muzikaliteit van de liedjes. Maar ‘een’ vakjury is ook maar gewoon een kleine verzameling mensen. Hebben wij zo’n elitegroep nodig op het internationale festival?

Nee, althans niet om voor kwaliteitsmuziek te kiezen. Dat kunnen televoters prima zelf, zo bewees onder andere de overwinning van Marija Serifovic (foto) op Dancing Lasha Tumbai. Haar visueel weinig aantrekkelijke optreden werd zonder enige juryinvloed hoger ingeschaald door de televoters, die de kwaliteit van compositie en stem moeiteloos herkenden en waardeerden.

Nu er desondanks een vakjury is willen de fans openheid van zaken. Wie zat er in welke jury, en wat stemden zij? Het zijn democratische beginselen, dogma’s waar ik van nature al niets mee heb. Bovendien is de jury alleen terug omdat wij daar zelf om gevraagd hebben.

De EBU ging met de herinvoering van de vakjury in op de jarenlange roep van de fans. Een vreemd verzoek, om bewust een deel van je eigen invloed in te leveren. Daarmee zeg je eigenlijk: wij kunnen het niet aan, help ons! Maar de EBU gaf gehoor, in hun streven naar een kwalitatief en divers festival. Een nobel streven.

Toch blijft de vraag of een jury daaraan bijdraagt. De resultaten zijn in ieder geval duidelijk veranderd, of je dat nu positief vindt of niet. Ik zelf ben er stiekem wel blij mee. Het is eigenlijk net als met democratie: als ik mag bepalen wie wanneer wat mag zeggen, wil ik het systeem het voordeel van de twijfel geven. (Variatie op Diederik van Vleuten, in ‘Prediker en Hooglied’)

Hoorden jullie bij de fans die de vakjury graag terug wilden hebben? En heeft de jury in Roemenië de juiste keuze gemaakt? Laat het ons hieronder weten!