Succesvolle rentree

21 11 2011

Servië stuurt Željko Joksimović naar het Songfestival in Azerbeidzjan. De zanger en componist is een grote naam in Songfestivalland. In 2004 introduceerde hij de Balkanfolk op het Songfestival en sindsdien is er uitgebreid voortgeborduurd op het succes van Lane Moje. Joksimović is overigens lang niet de enige oud-deelnemer die dit jaar een terugkeer overweegt. Macedonië vist Kaliopi op en in eigen land wil onder andere Gordon een herkansing. Heeft zo’n terugkeer kans van slagen?

Door Steef van Gorkum
Met medewerking van Hendrik Kramer

Afgelopen week maakten een aantal landen hun intern gekozen artiesten bekend. Zo hadden we de soap in Slowakije, en de plotselinge onthulling in België. Daar waren na een jaartje Waalse invloed de verwachtingen hooggespannen: wie wordt de échte opvolger van Tom Dice? Twee voormalig Joegoslavische landen kozen voor oude bekenden. De Servische Željko Joksimović keert terug, en ook zangeres Kaliopi uit Macedonië. Zij kwam op het Songfestival van 1996 niet door de audiovoorronde heen. Lees de rest van dit artikel »





Alle vooroordelen overboord

15 06 2010

Wat is dat toch? Als we iemand voor het eerst zien, denken we meteen te weten hoe diegene is. Hoe komt het toch? Als we een lied voor het eerst horen, weten wij allang hoe dat uitgevoerd gaat worden. Vooroordelen hebben we allemaal. Maar wat kunnen we er toch ook heerlijk naast zitten.

Mijn lijst met favorieten verandert sinds Oslo meer dan ooit. Onder andere door nieuwe inzichten- zie mijn stuk over de Euroclub. Sommige nummers werden daar eindeloos gedraaid, omdat ze heerlijk danceable zijn. Niet alleen de Zweedse krakers; ook nummers van dit jaar zoals bijvoorbeeld IJsland en Griekenland. Thuis heb ik er niet van kunnen afkicken. Als iemand mij nu smst, hoort het hele huis: OPA!

Een andere reden kan een overtuigende performance zijn. Dat liedjes live luisteren iets heel anders is dan op tv, bleek nergens duidelijker dan bij het Ierse optreden. In de zaal indrukwekkend, op tv zwak en krachteloos. Het lied en vooral de stem kwam niet over, terwijl ik bij dat lied nu juist kippenvel had verwacht.

Gek hoe je verwachtingen er zo naast kunnen zitten. Ik verwachtte bij Niamh Kavanagh een geweldige stem, maar waarom eigenlijk? Deels omdat Niamh ooit het festival al had gewonnen. Iemand met een goede staat van dienst dus. Deels ook omdat ze er in ieder geval niet staat vanwege het mooie plaatje- ze moet dus wel vanwege haar stem zover gekomen zijn. Maar de gekste reden moet nog komen. Eigenlijk verwachtte ik bij dit lied een goede stem, simpelweg omdat dat bij het nummer hoort…

Zijn wij niet vaker geneigd zo te denken? Dance liedjes zoals dat van Bulgarije dit jaar, horen te draaien om ritme en show. De commentaren, ook op deze site, wezen daarom direct op de matige act van de Bulgaarse Miro. Niemand had het over zijn dijk van een stem. Als hij het lied had geblèrd, buiten adem van de radslagen en handstanden, had waarschijnlijk niemand erover gevallen.

Draait het Songfestival dan echt alleen nog maar om show? Doet de stem er niet meer toe, maar draait alles om de act? Nee, natuurlijk niet, want het omgekeerde is ook waar. Ik pak Niamh aan op haar matige stem en niet op haar statische act, want ik verwacht geen show bij dat nummer. Ik verwacht überhaupt geen show bij haar, zoals ik dat al helemaal niet deed bij Chiara. Wat zit een mens toch volgeladen met vooroordelen!

Knap uitgedoste zangeressen, soms ook schaars gekleed, leggen we direct onder de loep. Achter zoveel uiterlijke schijn moet wel een fragiel stemmetje schuil gaan. A good show just hides a bad voice– nou, lang niet altijd dus. Het afgelopen Songfestival veegde vrolijk de vloer aan met praktisch alle clichés die ik tot nu toe opsomde. Behalve stijve hark Miro was er de Roemeense zangeres, gehuld in een té strak latexpakje, die de hoge noten moeiteloos uit haar mouw schudde. En zij was naar mijn smaak nog niet eens de beste zangeres van het stel.

Die titel gaat naar de Oekraïense Alyosha. Haar uitverkiezing voor het Songfestival verliep verre van netjes, en aanvankelijk stond Oekraïne ver onderaan mijn lijstje. Alyosha deed geen moeite het dellenimago van haar land te verminderen in haar uiterlijk; ze droeg zoveel make-up dat Yaron concludeerde: she must have something to hide… Een nieuwe over de top act lag in de lijn der verwachting, en haar schreeuw voor een betere wereld werd afgedaan als publiciteitsstunt.

Vooroordelen te over, ook bij mijzelf. Maar tijdens de generale repetitie gooide ik ze na één minuut luisteren allemaal overboord- als de zwarte kap van Alyosha. Zij antwoordde op de enige juiste manier: door te presteren, het tegendeel te bewijzen. Even, heel even bekroop me een gevoel dat me bekend voorkwam. Het was alsof ik weer thuis in mijn huiskamer, naar de Eurovisie top 250 zat te luisteren. The message is so trueIk had mijn Haunting Voice gevonden.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Aan de bar met Jon Lilygreen

22 05 2010

Zaterdag 22 mei om 20.20; zevende live verslag vanuit mijn huiskamer in Bodegraven.

Na een vliegreis van anderhalf uur ben ik voor één nachtje terug in Bodegraven. Fijn om even thuis te zijn, en dan morgen weer terug naar Oslo. Dit keer samen met Hendrik. Vanuit mijn veilige huiskamertje vertel ik jullie graag over het Russische feest van gisteravond, waar ik (uiteraard weer samen met mijn Israelian buddy Yaron) heen ging.

Yaron was, net als alle Israeliers, uitgenodigd. ‘We are in the Russian block, you know, a lot of Russians are living in Israel’. Ik had geen uitnodiging, maar wist via de eetzaal van de Euroclub alsnog binnen te komen. Het feest was een stuk drukker bezocht dan de Wit Russische voorganger; ook waren er veel meer artiesten aanwezig. Grappig om te zien dat ze allemaal hun eigen stijl erop na houden. Eva Rivas komt als een volleerd diva binnen, compleet met zonnebril. Niamh Kavanagh daarentegen stort zich bijna overdreven amicaal tussen de fans.

De Ierse Niamh Kavanagh stortte zich tussen de fans. Op het achterhoofd gezien: Jon Lilygreen, met groene cap

En dan heb je nog de Welshman Jon Lilygreen, op dit songfestival uitkomend voor Cyprus. Tijdens de feestjes in de Euroclub stelt hij zich totaal niet als een artiest op. Hij voelt zich niet beter en gedraagt zich niet anders dan anderen. Yaron, die iets assertiever is dan ik, legde contact met Jon en zo kwam het dat we een avond met hem aan de bar hebben gezeten.

‘You want a beer mate, I’ll buy you one!’ Nee, dat wilde ik niet, aardig aangeboden maar ik drink geen alcohol. ‘You know, that’s a wise thing to do’, antwoorde Jon alvorens zelf zijn zesde pint te bestellen. Yaron en ik dronken geen alcohol, maar Jon dronk voor drie, tot hij op een gegeven moment niet meer wist welk land hij ook alweer vertegenwoordigde. Mijn suggestie, dat zijn lied beter Life looks better after eight pints had kunnen heten, omarmde hij met een bulderlach.

Uiteraard waren de Moldaven weer overduidelijk aanwezig, en zongen Oekraine en Polen hun lied. Aandoenlijk was ook de wat schuchtere Deense zangeres Chanee, die met open ogen toekeek naar de grootse entree van Eva Rivas en spontaan vroeg of ze met haar op de foto mocht. Niet alleen verschilt dus de houding van artiesten op zo’n feest, ook de onderlinge hierarchie is duidelijk aanwezig.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Mijn eerste repetitie

19 05 2010

Woensdag 19 mei om 16.30; tweede live verslag vanuit de EBU werkplekken in Oslo.

Een Mc Donalds is het niet geworden. Wel een lekker makkelijk broodje kebab. De man die het me verkocht vond me volgens mij wel grappig met die ESF-passen om m’n nek, en gaf me een enorme portie. Ben lekker in een parkje gaan zitten, heb gegeten en daarna nog even door de haven van Oslo gelopen. Ik wil tenslotte ook nog wat van de stad zien.

Vanmorgen stond ik om 6.45 op om mijn eerste repetitie bij te wonen. Niet alleen voor mij was het de eerste keer; ook Sieneke maakte haar ‘Eurovisiedebuut’. Het was tevens mijn eerste filmmoment voor Nijmegen 1, maar ik kreeg het statief al direct niet aan de praat en liet het daarom in het hotel.

Just me and my hotel 😉

Eenmaal bij de repetities werd ik erop geattendeerd dat het gebruik van draadloze microfoons niet was toegestaan. Oeps! Ik had geen kabels bij me, dus was ik aangewezen op het omgevingsgeluid. Niet ideaal, maar het werkt. Ik baal er alleen van dat ik me dat niet tevoren gerealiseerd heb, moet ik wel toegeven.

Er is echter één confession die me nog meer moeite kost. Waar ik dus worstelde met mijn geluid, was er, ik kan er niks anders van maken, helemaal niets aan te merken op de zang van Sieneke. En dat nepdraaiorgel ziet er met de lichteffecten best leuk uit.

De achtergronden bij Nederland zijn groen-oranje, een beetje een bonte boel die mij doet denken aan Dustin the Turkey. Er kwamen veel mensen op de Nederlandse repetitie af, en ook op het persmoment na afloop. Alleen… daar was geen Sieneke.

Tijdens de repetities knalde haar stem nog feilloos door alle boxen, maar de persconferentie sloeg ze over. Twee delegatieleden kwamen uitleggen dat Sieneke alleen op de foto kon gaan, maar geen vragen kon beantwoorden. Deelname aan de halve finale komt niet in gevaar.

The other countries

Direct na Nederland komt Roemenie. Het lied doet me niet zoveel, maar het duo spat wel van het scherm af. De tweezijdige piano is mee, en de dame kan zowaar ook vrij goed zingen. De hoge noot op het einde haalt ze moeiteloos; hij daarentegen is vocaal en qua Engels niet zo sterk.

De repetitie van Roemenie leek me van belang voor Sieneke volgers, dus die heb ik ook maar op video vastgelegd. De Nederlandse persconferentie voorkwam helaas dat ik ook Slovenie kon zien. Daarna heen en weer gependeld tussen mijn laptop en de zaal, zodat ik kon inladen en repetities volgen tegelijkertijd.

Mijn www.eurovision.tv  werkplek helpt daar enorm bij; ik kan er mijn computer veilig aan laten staan en weglopen als ik iets anders wil doen. Dat was mijn redding vandaag, ik heb nog een flink aantal repetities mee kunnen maken. Bulgarije bijvoorbeeld, waar druk gediscussieerd werd over een mogelijke Engelse versie van het lied. Uitkomst is waarschijnlijk een 50-50 verdeling; half Bulgaars dus.

Met Ierland was het erger gesteld. Tijdens het repeteren zingt een artiest zijn liedje meerdere keren. Voordeel van pendelen tussen perscentrum en repetitiezaal is dus dat je om beurten een uitvoering live, en op tv-scherm ziet. In de zaal kreeg ik kippenvel van de Ierse uitvoering, en de rest van de journalisten met mij. In het perscentrum kon je beter het geluid afzetten.

Tijdens de persconferentie durfde niemand ernaar te vragen (ik werd overgeslagen tijdens het vragenrondje), en Niamh brulde enthousiast toen iemand vroeg of ze haar winnende liedje wilde zingen: ‘Which winning song? Ooh, you mean the old one…’ Ik laat in het midden welk van de twee uitvoeringen het bij het rechte eind had, maar ik kan me voorstellen dat tv-kijkers volgende week vinden dat Niamh de finale niet verdient.

Georgie zong wel verrassend goed. Het lied blijft verder wat saai, en daarom is er een nogal uitbundige choreografie omheen bedacht. Nergens voor nodig; de stem op zich is goed en een matig lied fleur je niet op met een act die er niet bij past. Kroatie, ook met een ballad het podium op, hield het rustiger. De zang was ook hier prima, en buiten wat technische probleempjes met de monitor ging het daar allemaal prima.

De echte knaller kwam echter pas op het einde: de Turkse repetitie. Tijdens het verzenden van de filmpjes naar Nijmegen 1 vond ik tijd om erheen te gaan, maar ik was niet de enige. Een menigte had zich verzameld, om maar ook op het podium. MaNga heeft by far het meest professionele productieteam rondom zich. Ook de persconferentie zat goed in elkaar.

Ik was al fan van MaNga, maar van hun presentatie hier kun je alleen maar onder de indruk zijn. De persconferentie was voor mij het moment om de schroom van me af te gooien. Tijdens de vragenronde kwam ik er nu wél tussen met ‘by which bands or music have you been influenced?’ Antwoord was de metalmuziek van na ’94 (onder andere Linkin Park dus, een vergelijking die ik zelf snel maak). Na afloop van de persconferentie ook nog maar even met mijn helden op de foto.

MaNga en ik na de Turkse persconferentie

Al met al een drukke maar heerlijke dag. Veel gedaan, veel gezien en ik heb eindelijk het idee dat ik een beetje doorheb hoe het hier allemaal werkt. Ben erg benieuwd naar de repetities van morgen. Weet nog niet waar ik vanavond ga eten, en of ik nog naar de Euroclub ga. Ben eigenlijk best wel moe. Maar minstens zo voldaan over wat ik tot nu toe al heb mogen meemaken.

Tot slot nog de repetitiebarometer, waarin ik NIET aangeef hoe goed ik een lied vind, maar hoe mijn mening eventueel is veranderd na het zien van de repetitie:

Nederland +
Roemenie =
Bulgarije =
Georgie +
Ierland –
Kroatie +
Turkije ++

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.