Toch weer die Azeri

8 05 2013

Woensdag 8 mei om 17.00. Zesde liveverslag vanuit de ontmoetingsruimte in het perscentrum in Malmö. Grote verschillen in de repetities van vandaag.

San Marino & Steef

Langzaam krijg ik wat inzicht in de tweede halve finale. Tot nu toe was de donderdagsemi een vrij onvoorspelbare brij van vrijwel gelijkwaardige nummers, maar de repetities van vandaag gaven duidelijke conclusies. Azerbeidzjan is de grote winnaar, en Macedonië – tot mijn grote spijt – verliezer. Lees de rest van dit artikel »

Advertenties




In het spoor van Ell & Nikki

11 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Macedonië vs. Georgië.

sophie nodiDe link
Op het songfestival zijn al meerdere duo’s (man & vrouw) succesvol geweest. De geloofwaardigheid van het duo als (liefdes)koppel is daarbij al gauw een issue. Denemarken 2010 werd betwijfeld, Azerbeidzjan 2011 doorstond de test ondanks het feit dat zangeres Nikki ouder was dan zanger Ell.

Dit jaar kiest Georgië voor een duo dat wel heel erg aan Ell & Nikki doet denken. Het duo Nodi & Sopho verschilt slechts enkele jaren in leeftijd en ook hier is de vrouw (Sopho) de oudste van de twee. Net als bij de Azerbeidzjaanse buren lijkt het (zie videoclip) echter alsof het voornamelijk om de jongen draait, alsof hij de ster is waar het meisje bijgezocht is. En dan was er ook nog het duo uit Macedonië: Esma & Lozano. Ook met een oudere vrouw, ook met een jongen die primair in de spotlights wordt gezet.

De verschillen
Natuurlijk is het leeftijdsverschil bij het Macedonische duo veel groter. Daar is ook een reden voor: Macedonië probeert bewust de botsing tussen twee stijlen, twee culturen in beeld te brengen. De vocalen van Lozano komen muzikaal gezien nog het dichtst bij Ell & Nikki in de buurt, maar als de Balkanbeat erin komt en Esma aan de beurt is, komt de lokale Macedonische dans- en muziekcultuur bovendrijven.

De Georgiërs hebben qua muziekstijl beter naar de succesvolle buren geluisterd. ‘Waterfall’ is een bombastische ballade zoals je die van duo’s verwacht. Maar waar de compositie ‘Running Scared’ nog een aantal technische foefjes bevatte om juryleden te overtuigen, is de Georgische inzending dit jaar enigszins fantasieloos.

De balans
Als de vraag luidde welk duo het dichtst bij zichzelf blijft, dan zou Macedonië dit duel glansrijk winnen. Maar dat is nu niet het geval. De vraag “Wie kan tippen aan Ell & Nikki?” betekent een zoektocht naar kansrijkheid, een zoektocht naar succes zoals Azerbeidzjan in 2011. En hoewel de Georgiërs misschien wel iets teveel op zoek zijn naar een kopie van dat succes, kunnen wij ons niet voorstellen dat ‘Waterfall’ de finale niet haalt.

Esma Lozano

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Macedonië, of toch Georgië?





Rap en rock; kan dat samen?

2 04 2010

In de rubriek ‘Met het mes op de keel’ zet de redactie van The Road to Oslo elke vrijdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar het is aan jullie om ook de verschillen te zien: Je móét immers kiezen! In deze eerste aflevering: Macedonie tegenover Turkije.

De Link —> Het lied

Compleet origineel is het al niet meer. De op het eerste gehoor opvallende mix tussen rap en rock is sinds Linkin Park een enigszins gebaande weg. Toch blijft het een combi waar je vraagtekens bij kunt plaatsen. Rap is van zichzelf al niet het meest toegankelijke genre, maar spreekt met drie vrolijke Son de Sol-meisjes op de voorgrond toch al een breder publiek aan, dan met harde gitaren op de achtergrond. (Ben direct benieuwd hoe een combi tussen die twee dan weer zou klinken; kom je dan wellicht bij Vanilla Ninja uit?)

De Uitvoering

Om bij het Linkin Park-gevoel te blijven: dat is veel meer aanwezig als de Turkse metalgroep MaNga op het podium staat. Sowieso al omdat ze een band zijn, en zich ook als dusdanig presenteren op het podium. Maar ook omdat We could be the same, net als veel andere nummers van MaNga, sterk leunt op een simpel maar zeer catchy deuntje- net zoals onder andere In the end en Faint.

Een frisse, jeugdige uitstraling dus: precies wat Gjoko Taneski direct al mist. Zijn lied Jas ja imam silata klinkt in de refreinen al ietwat cliché; de gitaren kunnen dat imago maar nauwelijks opfrissen en de rapper lijkt ietwat verdwaald op het podium. Toch nog wat overeenkomst dus met Linkin Park, die er op een Eurovisiepodium waarschijnlijk net zo verdwaald uit zouden zien.

Rap en rock op één podium; de jongens van Linkin Park werden er populair mee

De Kansen

Tel de zeventiende startplaats, een miljoen diaspora votes, drie minuten kwaliteitsmuziek en honderdduizenden jonge fans bij elkaar op en wat krijg je dan? Één vrijwel zeker ticket voor de finale. Ook Macedonie lootte niet slecht, en kan met een lied in de eigen taal ook genoeg punten sprokkelen voor kwalificatie in de wat zwakkere eerste halve finale. Maar daar houden de overeenkomsten toch wel op; klasseartiesten als MaNga zullen immers ook door een jury worden gewaardeerd en dus kan er volgens The Road to Oslo maar één de top tien halen: Turkije.

Turkije zal met de populaire metalband MaNga opnieuw de top 10 halen

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: je móét kiezen: Turkije, of toch Macedonie?