Voor welk land doe ik eigenlijk mee?

13 11 2011

In mei 2010 zat ik aan de bar naast Jon Lilygreen. Na de nodige liters bier was de Welshman, dat Songfestival uitkomend voor Cyprus, aardig ver heen. “Welk land vertegenwoordig ik ook alweer?”, vroeg hij zich aan het eind van de avond oprecht af. Grappig, maar tegelijkertijd een veeg teken. Hoe authentiek kun je die Cypriotische inzending nog noemen? Road to Baku onderzoekt of de EBU de inzet van buitenlanders niet aan banden kan leggen.

Door Steef van Gorkum
Met medewerking van Hendrik Kramer 

Begin oktober volgde ik met geïnteresseerde afstand een discussie op mijn favoriete nieuwssite Songfestivalweblog. Aan de orde was de inschrijving van de Amerikaanse zangeres Ultra Naté in de Zwitserse internetselectie. Een aantal lezers vond het schandalig dat artiesten meedingen in een land waar ze oorspronkelijk niet vandaan komen. Hendrik en ik zochten door en kwamen erachter dat er ook een Nederlandse meedeed aan de Zwitserse selectie. Overigens haalden beiden de finale niet. Lees de rest van dit artikel »





Dansen in de Euroclub

10 06 2010

Twee weken geleden was ik nog in Oslo. Soms voelt het al als een eeuwigheid geleden, soms alsof ik er nog middenin sta. Nog altijd dans ik door de huiskamer, luisterend naar Eurovisiemuziek. Niet zozeer Lena’s Satellite, hoe geweldig ik dat lied ook vind. Nieuwe liedjes zijn mijn afspeellijst binnengedrongen- liedjes waarvan ik nooit had gedacht dat ik ernaar zou kunnen luisteren.

This article also appeared in English, titled ‘Comparing apples and oranges’, on
http://www.eurovisionfamily.tv/user/steefsteef/blog/?id=44492

Dit artikel verscheen ook in het Engels (zie bovenstaande link), getiteld ‘Appels en peren vergelijken’

Behalve toegang tot de repetities en de persconferenties, geeft een accreditatie ook toegang tot de Euroclub. Niet-journalisten kunnen uiteraard ook lid worden van OGAE om hier binnen te komen, en dat is zeker de moeite waard. Door goed naar Cornald Maas te luisteren de laatste jaren, wist ik dat dit de plaats was voor die ene extra quote. In het perscentrum hoor je wat elke journalist hoort, en artiesten kijken amper naar je om. Je kunt misschien een handtekening krijgen, maar meer ook niet.

Omdat ik een journalist ben en geen twaalf jaar oud jochie, wilde ik meer contact dan alleen dat. En inderdaad: Euroclub was dan de plek waar je moest zijn. Met wat hulp van Yaron, die veel meer ervaring had met dit soort situaties, kwam ik in contact met een aantal artiesten. Dit had leuke gesprekjes en quotes tot gevolg, die jullie je hopelijk nog wel kunnen herinneren. Met name de Moldaafse zanger en Jon Lilygreen uit Cyprus waren sympathiek en spraakzaam.

De hele Euroclub ervaring was iets totaal nieuws voor mij. Thuis in Nederland ga ik praktisch nooit uit, simpelweg omdat het niet in mijn ritme zit. Ik doe genoeg andere dingen, hou niet van alcohol en ook niet van de muziek die er vaak gedraaid wordt. En die muziek was nou net het grootste verschil tussen Euroclub en een eventueel café in Ede of Utrecht. Hier werd Songfestivalmuziek gedraaid; plots stond ik in een club met liedjes die ik allemaal ken!

Dat hoeft natuurlijk nog niet te zeggen dat het ook allemaal liedjes van mijn keuze zijn. Trouwe lezers weten ongeveer welke genres ik waardeer, anderen kunnen het hier nalezen, maar op één soort lied geef ik in ieder geval altijd af: de Zweedse eurostampers/Carolaschlagers. De simpelheid van deze liedjes is één van mijn favoriete stokpaardjes. Maar in de Euroclub is het uiteraard een geliefd genre, en ik snap nu ook waarom.

In de Euroclub herontdekte ik een aantal liedjes die ik aanvankelijk zo snel mogelijk weer had willen vergeten. Niveauloos, en allemaal hetzelfde- meer woorden maakte ik er doorgaans niet aan vuil. Iedereen die er net zo over denkt, zou ik willen aanraden volgend jaar in Duitsland tenminste één keer Euroclub te bezoeken. Na een avond luisteren naar Hero, Take me to your heaven, Manboy, Invincible en noem het verder maar op, zul je je realiseren dat die liedjes in ieder geval zeer geschikt zijn om een goed feest mee te organiseren.

Ik ben nog steeds een groot fan van Balkanballads in de stijl van Zjelko Joksimovic. Logisch ook: ik ga amper uit, en dans vrijwel nooit. Luisteren naar dat soort nummers is prachtig, maar na Oslo weet ik: als het eenmaal 03.00 is geweest wil je wat anders om op los te gaan. Muziek om naar te luisteren, is iets totaal anders dan muziek om op te bewegen. Het zijn twee verschillende werelden, die je eigenlijk niet met elkaar kunt vergelijken. Tenzij je Eurovisiefan bent, natuurlijk.

Get up and dance! (Inculto, Lithuania 2010)

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Aan de bar met Jon Lilygreen

22 05 2010

Zaterdag 22 mei om 20.20; zevende live verslag vanuit mijn huiskamer in Bodegraven.

Na een vliegreis van anderhalf uur ben ik voor één nachtje terug in Bodegraven. Fijn om even thuis te zijn, en dan morgen weer terug naar Oslo. Dit keer samen met Hendrik. Vanuit mijn veilige huiskamertje vertel ik jullie graag over het Russische feest van gisteravond, waar ik (uiteraard weer samen met mijn Israelian buddy Yaron) heen ging.

Yaron was, net als alle Israeliers, uitgenodigd. ‘We are in the Russian block, you know, a lot of Russians are living in Israel’. Ik had geen uitnodiging, maar wist via de eetzaal van de Euroclub alsnog binnen te komen. Het feest was een stuk drukker bezocht dan de Wit Russische voorganger; ook waren er veel meer artiesten aanwezig. Grappig om te zien dat ze allemaal hun eigen stijl erop na houden. Eva Rivas komt als een volleerd diva binnen, compleet met zonnebril. Niamh Kavanagh daarentegen stort zich bijna overdreven amicaal tussen de fans.

De Ierse Niamh Kavanagh stortte zich tussen de fans. Op het achterhoofd gezien: Jon Lilygreen, met groene cap

En dan heb je nog de Welshman Jon Lilygreen, op dit songfestival uitkomend voor Cyprus. Tijdens de feestjes in de Euroclub stelt hij zich totaal niet als een artiest op. Hij voelt zich niet beter en gedraagt zich niet anders dan anderen. Yaron, die iets assertiever is dan ik, legde contact met Jon en zo kwam het dat we een avond met hem aan de bar hebben gezeten.

‘You want a beer mate, I’ll buy you one!’ Nee, dat wilde ik niet, aardig aangeboden maar ik drink geen alcohol. ‘You know, that’s a wise thing to do’, antwoorde Jon alvorens zelf zijn zesde pint te bestellen. Yaron en ik dronken geen alcohol, maar Jon dronk voor drie, tot hij op een gegeven moment niet meer wist welk land hij ook alweer vertegenwoordigde. Mijn suggestie, dat zijn lied beter Life looks better after eight pints had kunnen heten, omarmde hij met een bulderlach.

Uiteraard waren de Moldaven weer overduidelijk aanwezig, en zongen Oekraine en Polen hun lied. Aandoenlijk was ook de wat schuchtere Deense zangeres Chanee, die met open ogen toekeek naar de grootse entree van Eva Rivas en spontaan vroeg of ze met haar op de foto mocht. Niet alleen verschilt dus de houding van artiesten op zo’n feest, ook de onderlinge hierarchie is duidelijk aanwezig.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.