Wanted dead or alive: “Love”

18 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Ierland vs. België.

roberto bellarosaDe link
Bij de Zweedse nationale voorronde (Melodifestivalen) geraken steeds vaker toegankelijke dansliedjes in de finale. Zeker wanneer die uitgevoerd worden door jonge knappe zangers die waarschijnlijk goed zullen liggen bij de sms-ende pubermeisjes en homo’s. Ook in het deelnemersveld in Malmö zien we enkele voorbeelden hiervan. Ierland en België sturen allebei een ‘mooiboy’ met een up-tempo liedje.

Zowel Roberto als Ryan hebben een liedje over liefde met een strakke beat eronder. Beiden ook met een tenenkrommende Engelse tekst. Roberto zingt compleet onsamenhangende zinnetjes, maar ook het refrein van Ryan is totaal stompzinnig voor wie zich daar even over buigt:

.

Waiting for the bitter pill
Give me something I can feel
‘Cos love kills over and over
Love kills over and over

So be love, be love
Just be love (just be love), Only love (only love)
We are love (we are love), Only love (only love)
And when the starts are aligned
You got to make love your state of mind
’Cos in the end only love survives

Wie het begrijpt mag het zeggen. Duidelijk mag zijn dat het niet om de tekst gaat maar om de hapklare brokken en ‘soundbites’. Daarbij blijken ook beide mannen niet heel erg stemvast te zijn wanneer het lied live gebracht moet worden. Beiden zijn ook niet echt dansers. Dat maakt beide acts bijna uitwisselbaar.

De verschillen
Natuurlijk zijn er ook nog wel verschillen. Als Ier zit het met de Engelse uitspraak van Ryan natuurlijk wel goed, terwijl bij Roberto af en toe amper te verstaan is waarover hij zingt. Ryan is een gespierde gozer met een stoere uitstraling, Roberto lijkt weer meer op een jongere versie van Charles Aznavour inclusief prachtige bruine trouwe hondenogen.

De teksten van beide liedjes lijken met elkaar in tegenspraak maar zijn dat niet per se. Immers, als Liefde Doodt, opnieuw en opnieuw, dan is hij uiteindelijk zelf de Enige die Overleeft. De algehele teneur van het Belgische lied is niet heel erg positief te noemen. ‘Leer deze les: liefde maakt alles kapot’. Ierland is een ietsiepietsie positiever in de conclusie “De wereld mag vergaan, de liefde blijft bestaan”. Wie er dan nog van kan genieten laten we maar even in het midden.

De balans
Beide heren mogen aantreden in het laatste deel van semi 1 en flankeren daarbij de Cypriotische Despina Olympiou. Zij zingt, ‘Zal je mij straks nog herinneren?’ Het is in de onderlinge strijd tussen België en Ierland exact de vraag welk beeld het beste blijft hangen. België mag later optreden en is daarmee statistisch in het voordeel.

Met het mes op de keel is de vraag wie er gelijk krijgt: “Doodt liefde, of blijft liefde juist als enige leven?” oftewel “Welke van deze twee mooiboys zal het beste op het netvlies blijven plakken?”. Zal bij het stemmen toch de stem zoals deze live klinkt de (d)oorslag geven? Voor wie zal semi 1 de dood én de gladiolen betekenen en wie zal ‘in the end’ overleven?

ryan dolan

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Ierland, of toch België?

Advertenties




Jongens tegen de meisjes

25 03 2011

In de rubriek ‘Met het mes op de keel’ zet de redactie van The Road to Düsseldorf elke vrijdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen. Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Slowakije vs. Ierland.

De link

Met Slowakije en Ierland staan er dit jaar twee eeneiige tweelingen op het Eurovisiepodium. De Slowaakse zusjes Nízlová zijn wel wat ouder; vijf jaar om precies te zijn. Hun verjaardag valt dit jaar precies op de zondag na de finale van het Songfestival. John en Edward Grimes, beter bekend als Jedward, zijn beiden negentien jaar oud. Het glamourduo brak vorig jaar door in de Britse versie van X-factor. Hun optredens vielen meer op door de hoge kuiven dan door de zangkwaliteiten.

De meiden van Twiins, Daniela en Veronika, zitten al sinds hun veertiende in de showbizzwereld. Direct na hun middelbare school werden ze ontdekt, er volgde een eigen televisieshow en sinds 2008 ook muziekhits. In dat jaar stonden de zussen ook als achtergrondzangeressen op het podium bij het Tsjechische songfestivaloptreden. Jedward versloeg in de voorronde Nikki Kavanagh; geen familie, maar wel de achtergrondzangeres van Niamh.

De verschillen

Beide songs hebben wel wat commercieels. Toch mikken beide landen op een totaal ander stempubliek. De Slowaken varen mee op de trend van hippe r ’n b die vorig jaar door Safura werd ingezet. Het lied I’m still alive heeft een traag ritme, is meeslepend en moeilijk uit je hoofd te krijgen als het daar eenmaal zit. De ietwat dramatische tekst is gemakkelijk te onthouden en mee te zingen, en voor wie liever niet mee zingt staan de aanstekers al klaar.

Ierland stuurt met Lipstick een Euroclubkraker eerste klas. De kreet ‘Da da dum’ klinkt niet alleen catchy, maar blijft ook hangen. Hoewel de jongens duidelijk veel aandacht aan hun uiterlijk besteden, is de lippenstift niet bedoeld voor henzelf. De tekst gaat over het spel van het versieren en is deels vanuit de vrouwelijke tegenspeelster geschreven.

De balans

Lipstick valt weliswaar in een bekend genre, maar is origineel in zijn uitvoering. Vakjury’s zullen er terecht niet voor vallen, daarvoor mist het lied de echte muzikale kwaliteit. Maar met de gunstige loting kunnen de jongens wel genoeg televoters aanspreken om alsnog de finale te halen.

Dat geldt zeker ook voor de Slowaakse bijdrage, mits zuiver gezongen. Na het onbegrijpelijke falen van Horehronie vorig jaar snakken de Slowaken naar een goede eindklassering, en die is zeker niet ondenkbaar. Maar winnen de meisjes het nou eindelijk van de jongens?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: je móét kiezen: Ierland, of toch Slowakije?





Alle vooroordelen overboord

15 06 2010

Wat is dat toch? Als we iemand voor het eerst zien, denken we meteen te weten hoe diegene is. Hoe komt het toch? Als we een lied voor het eerst horen, weten wij allang hoe dat uitgevoerd gaat worden. Vooroordelen hebben we allemaal. Maar wat kunnen we er toch ook heerlijk naast zitten.

Mijn lijst met favorieten verandert sinds Oslo meer dan ooit. Onder andere door nieuwe inzichten- zie mijn stuk over de Euroclub. Sommige nummers werden daar eindeloos gedraaid, omdat ze heerlijk danceable zijn. Niet alleen de Zweedse krakers; ook nummers van dit jaar zoals bijvoorbeeld IJsland en Griekenland. Thuis heb ik er niet van kunnen afkicken. Als iemand mij nu smst, hoort het hele huis: OPA!

Een andere reden kan een overtuigende performance zijn. Dat liedjes live luisteren iets heel anders is dan op tv, bleek nergens duidelijker dan bij het Ierse optreden. In de zaal indrukwekkend, op tv zwak en krachteloos. Het lied en vooral de stem kwam niet over, terwijl ik bij dat lied nu juist kippenvel had verwacht.

Gek hoe je verwachtingen er zo naast kunnen zitten. Ik verwachtte bij Niamh Kavanagh een geweldige stem, maar waarom eigenlijk? Deels omdat Niamh ooit het festival al had gewonnen. Iemand met een goede staat van dienst dus. Deels ook omdat ze er in ieder geval niet staat vanwege het mooie plaatje- ze moet dus wel vanwege haar stem zover gekomen zijn. Maar de gekste reden moet nog komen. Eigenlijk verwachtte ik bij dit lied een goede stem, simpelweg omdat dat bij het nummer hoort…

Zijn wij niet vaker geneigd zo te denken? Dance liedjes zoals dat van Bulgarije dit jaar, horen te draaien om ritme en show. De commentaren, ook op deze site, wezen daarom direct op de matige act van de Bulgaarse Miro. Niemand had het over zijn dijk van een stem. Als hij het lied had geblèrd, buiten adem van de radslagen en handstanden, had waarschijnlijk niemand erover gevallen.

Draait het Songfestival dan echt alleen nog maar om show? Doet de stem er niet meer toe, maar draait alles om de act? Nee, natuurlijk niet, want het omgekeerde is ook waar. Ik pak Niamh aan op haar matige stem en niet op haar statische act, want ik verwacht geen show bij dat nummer. Ik verwacht überhaupt geen show bij haar, zoals ik dat al helemaal niet deed bij Chiara. Wat zit een mens toch volgeladen met vooroordelen!

Knap uitgedoste zangeressen, soms ook schaars gekleed, leggen we direct onder de loep. Achter zoveel uiterlijke schijn moet wel een fragiel stemmetje schuil gaan. A good show just hides a bad voice– nou, lang niet altijd dus. Het afgelopen Songfestival veegde vrolijk de vloer aan met praktisch alle clichés die ik tot nu toe opsomde. Behalve stijve hark Miro was er de Roemeense zangeres, gehuld in een té strak latexpakje, die de hoge noten moeiteloos uit haar mouw schudde. En zij was naar mijn smaak nog niet eens de beste zangeres van het stel.

Die titel gaat naar de Oekraïense Alyosha. Haar uitverkiezing voor het Songfestival verliep verre van netjes, en aanvankelijk stond Oekraïne ver onderaan mijn lijstje. Alyosha deed geen moeite het dellenimago van haar land te verminderen in haar uiterlijk; ze droeg zoveel make-up dat Yaron concludeerde: she must have something to hide… Een nieuwe over de top act lag in de lijn der verwachting, en haar schreeuw voor een betere wereld werd afgedaan als publiciteitsstunt.

Vooroordelen te over, ook bij mijzelf. Maar tijdens de generale repetitie gooide ik ze na één minuut luisteren allemaal overboord- als de zwarte kap van Alyosha. Zij antwoordde op de enige juiste manier: door te presteren, het tegendeel te bewijzen. Even, heel even bekroop me een gevoel dat me bekend voorkwam. Het was alsof ik weer thuis in mijn huiskamer, naar de Eurovisie top 250 zat te luisteren. The message is so trueIk had mijn Haunting Voice gevonden.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Mijn eerste repetitie

19 05 2010

Woensdag 19 mei om 16.30; tweede live verslag vanuit de EBU werkplekken in Oslo.

Een Mc Donalds is het niet geworden. Wel een lekker makkelijk broodje kebab. De man die het me verkocht vond me volgens mij wel grappig met die ESF-passen om m’n nek, en gaf me een enorme portie. Ben lekker in een parkje gaan zitten, heb gegeten en daarna nog even door de haven van Oslo gelopen. Ik wil tenslotte ook nog wat van de stad zien.

Vanmorgen stond ik om 6.45 op om mijn eerste repetitie bij te wonen. Niet alleen voor mij was het de eerste keer; ook Sieneke maakte haar ‘Eurovisiedebuut’. Het was tevens mijn eerste filmmoment voor Nijmegen 1, maar ik kreeg het statief al direct niet aan de praat en liet het daarom in het hotel.

Just me and my hotel 😉

Eenmaal bij de repetities werd ik erop geattendeerd dat het gebruik van draadloze microfoons niet was toegestaan. Oeps! Ik had geen kabels bij me, dus was ik aangewezen op het omgevingsgeluid. Niet ideaal, maar het werkt. Ik baal er alleen van dat ik me dat niet tevoren gerealiseerd heb, moet ik wel toegeven.

Er is echter één confession die me nog meer moeite kost. Waar ik dus worstelde met mijn geluid, was er, ik kan er niks anders van maken, helemaal niets aan te merken op de zang van Sieneke. En dat nepdraaiorgel ziet er met de lichteffecten best leuk uit.

De achtergronden bij Nederland zijn groen-oranje, een beetje een bonte boel die mij doet denken aan Dustin the Turkey. Er kwamen veel mensen op de Nederlandse repetitie af, en ook op het persmoment na afloop. Alleen… daar was geen Sieneke.

Tijdens de repetities knalde haar stem nog feilloos door alle boxen, maar de persconferentie sloeg ze over. Twee delegatieleden kwamen uitleggen dat Sieneke alleen op de foto kon gaan, maar geen vragen kon beantwoorden. Deelname aan de halve finale komt niet in gevaar.

The other countries

Direct na Nederland komt Roemenie. Het lied doet me niet zoveel, maar het duo spat wel van het scherm af. De tweezijdige piano is mee, en de dame kan zowaar ook vrij goed zingen. De hoge noot op het einde haalt ze moeiteloos; hij daarentegen is vocaal en qua Engels niet zo sterk.

De repetitie van Roemenie leek me van belang voor Sieneke volgers, dus die heb ik ook maar op video vastgelegd. De Nederlandse persconferentie voorkwam helaas dat ik ook Slovenie kon zien. Daarna heen en weer gependeld tussen mijn laptop en de zaal, zodat ik kon inladen en repetities volgen tegelijkertijd.

Mijn www.eurovision.tv  werkplek helpt daar enorm bij; ik kan er mijn computer veilig aan laten staan en weglopen als ik iets anders wil doen. Dat was mijn redding vandaag, ik heb nog een flink aantal repetities mee kunnen maken. Bulgarije bijvoorbeeld, waar druk gediscussieerd werd over een mogelijke Engelse versie van het lied. Uitkomst is waarschijnlijk een 50-50 verdeling; half Bulgaars dus.

Met Ierland was het erger gesteld. Tijdens het repeteren zingt een artiest zijn liedje meerdere keren. Voordeel van pendelen tussen perscentrum en repetitiezaal is dus dat je om beurten een uitvoering live, en op tv-scherm ziet. In de zaal kreeg ik kippenvel van de Ierse uitvoering, en de rest van de journalisten met mij. In het perscentrum kon je beter het geluid afzetten.

Tijdens de persconferentie durfde niemand ernaar te vragen (ik werd overgeslagen tijdens het vragenrondje), en Niamh brulde enthousiast toen iemand vroeg of ze haar winnende liedje wilde zingen: ‘Which winning song? Ooh, you mean the old one…’ Ik laat in het midden welk van de twee uitvoeringen het bij het rechte eind had, maar ik kan me voorstellen dat tv-kijkers volgende week vinden dat Niamh de finale niet verdient.

Georgie zong wel verrassend goed. Het lied blijft verder wat saai, en daarom is er een nogal uitbundige choreografie omheen bedacht. Nergens voor nodig; de stem op zich is goed en een matig lied fleur je niet op met een act die er niet bij past. Kroatie, ook met een ballad het podium op, hield het rustiger. De zang was ook hier prima, en buiten wat technische probleempjes met de monitor ging het daar allemaal prima.

De echte knaller kwam echter pas op het einde: de Turkse repetitie. Tijdens het verzenden van de filmpjes naar Nijmegen 1 vond ik tijd om erheen te gaan, maar ik was niet de enige. Een menigte had zich verzameld, om maar ook op het podium. MaNga heeft by far het meest professionele productieteam rondom zich. Ook de persconferentie zat goed in elkaar.

Ik was al fan van MaNga, maar van hun presentatie hier kun je alleen maar onder de indruk zijn. De persconferentie was voor mij het moment om de schroom van me af te gooien. Tijdens de vragenronde kwam ik er nu wél tussen met ‘by which bands or music have you been influenced?’ Antwoord was de metalmuziek van na ’94 (onder andere Linkin Park dus, een vergelijking die ik zelf snel maak). Na afloop van de persconferentie ook nog maar even met mijn helden op de foto.

MaNga en ik na de Turkse persconferentie

Al met al een drukke maar heerlijke dag. Veel gedaan, veel gezien en ik heb eindelijk het idee dat ik een beetje doorheb hoe het hier allemaal werkt. Ben erg benieuwd naar de repetities van morgen. Weet nog niet waar ik vanavond ga eten, en of ik nog naar de Euroclub ga. Ben eigenlijk best wel moe. Maar minstens zo voldaan over wat ik tot nu toe al heb mogen meemaken.

Tot slot nog de repetitiebarometer, waarin ik NIET aangeef hoe goed ik een lied vind, maar hoe mijn mening eventueel is veranderd na het zien van de repetitie:

Nederland +
Roemenie =
Bulgarije =
Georgie +
Ierland –
Kroatie +
Turkije ++

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.