Wanted dead or alive: “Love”

18 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Ierland vs. België.

roberto bellarosaDe link
Bij de Zweedse nationale voorronde (Melodifestivalen) geraken steeds vaker toegankelijke dansliedjes in de finale. Zeker wanneer die uitgevoerd worden door jonge knappe zangers die waarschijnlijk goed zullen liggen bij de sms-ende pubermeisjes en homo’s. Ook in het deelnemersveld in Malmö zien we enkele voorbeelden hiervan. Ierland en België sturen allebei een ‘mooiboy’ met een up-tempo liedje.

Zowel Roberto als Ryan hebben een liedje over liefde met een strakke beat eronder. Beiden ook met een tenenkrommende Engelse tekst. Roberto zingt compleet onsamenhangende zinnetjes, maar ook het refrein van Ryan is totaal stompzinnig voor wie zich daar even over buigt:

.

Waiting for the bitter pill
Give me something I can feel
‘Cos love kills over and over
Love kills over and over

So be love, be love
Just be love (just be love), Only love (only love)
We are love (we are love), Only love (only love)
And when the starts are aligned
You got to make love your state of mind
’Cos in the end only love survives

Wie het begrijpt mag het zeggen. Duidelijk mag zijn dat het niet om de tekst gaat maar om de hapklare brokken en ‘soundbites’. Daarbij blijken ook beide mannen niet heel erg stemvast te zijn wanneer het lied live gebracht moet worden. Beiden zijn ook niet echt dansers. Dat maakt beide acts bijna uitwisselbaar.

De verschillen
Natuurlijk zijn er ook nog wel verschillen. Als Ier zit het met de Engelse uitspraak van Ryan natuurlijk wel goed, terwijl bij Roberto af en toe amper te verstaan is waarover hij zingt. Ryan is een gespierde gozer met een stoere uitstraling, Roberto lijkt weer meer op een jongere versie van Charles Aznavour inclusief prachtige bruine trouwe hondenogen.

De teksten van beide liedjes lijken met elkaar in tegenspraak maar zijn dat niet per se. Immers, als Liefde Doodt, opnieuw en opnieuw, dan is hij uiteindelijk zelf de Enige die Overleeft. De algehele teneur van het Belgische lied is niet heel erg positief te noemen. ‘Leer deze les: liefde maakt alles kapot’. Ierland is een ietsiepietsie positiever in de conclusie “De wereld mag vergaan, de liefde blijft bestaan”. Wie er dan nog van kan genieten laten we maar even in het midden.

De balans
Beide heren mogen aantreden in het laatste deel van semi 1 en flankeren daarbij de Cypriotische Despina Olympiou. Zij zingt, ‘Zal je mij straks nog herinneren?’ Het is in de onderlinge strijd tussen België en Ierland exact de vraag welk beeld het beste blijft hangen. België mag later optreden en is daarmee statistisch in het voordeel.

Met het mes op de keel is de vraag wie er gelijk krijgt: “Doodt liefde, of blijft liefde juist als enige leven?” oftewel “Welke van deze twee mooiboys zal het beste op het netvlies blijven plakken?”. Zal bij het stemmen toch de stem zoals deze live klinkt de (d)oorslag geven? Voor wie zal semi 1 de dood én de gladiolen betekenen en wie zal ‘in the end’ overleven?

ryan dolan

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Ierland, of toch België?

Advertenties




De battle der terugkeerders

12 04 2012

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Ierland vs. Servië.

De link

Het Eurovisie Songfestival heeft nagenoeg altijd te maken met artiesten die voor een tweede (of soms zelfs derde) kans komen opdraven. De laatste keer dat dit niet gebeurde was in 2004, toch alweer acht jaar heleden. Dit jaar doen onder andere de drukke Ierse tweeling Jedward en de Servische folkloristische componist Zeljko Joksimovic een nieuwe poging.

Jedward won net als vorig jaar de Ierse voorronde en staan daardoor twee jaar op rij op het Eurovisie-podium. Waar zij vorig jaar met ‘Lipstick’ met een modern nummer kwamen, is de bijdrage van dit jaar meer mainstream-pop te noemen. Hoe dan ook: door de opvallende kuiven, kleding en charismatische uitlating zal Jedward weer veel aandacht – en misschien punten – genereren.

Zeljko Joksimovic heeft iets langer gewacht met zijn come-back in Eurovisie-land. In 2004 werd hij tweede met ‘Lane Moje’, als componist werd in 2006 met ‘Lejla’ derde en in 2008 met ‘Oro’ zesde. In datzelfde jaar presenteerde hij ook het festival in Belgrado. De zanger die dit jaar Servië vertegenwoordigt heeft in het verleden dus al duidelijke successen geboekt op het songfestival.

De verschillen

En daar zit misschien een verschil in met Jedward. Hoewel de Ierse tweeling veel aandacht kreeg in Düsseldorf, waren zij met de achtste plaats nog redelijk ver van het podium verwijderd. Het is sowieso altijd gewaagd om terug te keren naar het Eurovisie Songfestival, omdat de tweede deelname vaak een zwakker resultaat betekent, dan een beter resultaat.

Er zijn ook artiesten geweest die het andersom deden. Üdo Jurgens won in 1966 bij zijn derde poging voor Oostenrijk en Dima Bilan kon zijn tweede plaats achter Lordi uit 2006 zo slecht verkroppen dat hij twee jaar later terugkwam om te winnen. In het jaar dat Joksimovic het festival presenteerde. De Serviër moet gedacht hebben: het kan dus, na een tweede plaats alsnog een keer eerste worden.

De balans

Muzikaal liggen de bijdrages uit Ierland en Servië mijlenver bij elkaar vandaan. ‘Nije Ljubav Stvar’ is een lied dat is gecomponeerd door een ware liefhebber, prachtig afgemaakt met gebruik van een echt orkest. ‘Waterline’ is een meer commercieel geproduceerd standaardwerk. Beide genres hebben in het verleden succes op het songfestival geboekt, dus beide rentrees kunnen goed uitpakken. Wij zijn erg benieuwd naar jullie mening: wiens come-back mag bekroond worden met de gouden medaille?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Ierland, of toch Servië?





Jongens tegen de meisjes

25 03 2011

In de rubriek ‘Met het mes op de keel’ zet de redactie van The Road to Düsseldorf elke vrijdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen. Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Slowakije vs. Ierland.

De link

Met Slowakije en Ierland staan er dit jaar twee eeneiige tweelingen op het Eurovisiepodium. De Slowaakse zusjes Nízlová zijn wel wat ouder; vijf jaar om precies te zijn. Hun verjaardag valt dit jaar precies op de zondag na de finale van het Songfestival. John en Edward Grimes, beter bekend als Jedward, zijn beiden negentien jaar oud. Het glamourduo brak vorig jaar door in de Britse versie van X-factor. Hun optredens vielen meer op door de hoge kuiven dan door de zangkwaliteiten.

De meiden van Twiins, Daniela en Veronika, zitten al sinds hun veertiende in de showbizzwereld. Direct na hun middelbare school werden ze ontdekt, er volgde een eigen televisieshow en sinds 2008 ook muziekhits. In dat jaar stonden de zussen ook als achtergrondzangeressen op het podium bij het Tsjechische songfestivaloptreden. Jedward versloeg in de voorronde Nikki Kavanagh; geen familie, maar wel de achtergrondzangeres van Niamh.

De verschillen

Beide songs hebben wel wat commercieels. Toch mikken beide landen op een totaal ander stempubliek. De Slowaken varen mee op de trend van hippe r ’n b die vorig jaar door Safura werd ingezet. Het lied I’m still alive heeft een traag ritme, is meeslepend en moeilijk uit je hoofd te krijgen als het daar eenmaal zit. De ietwat dramatische tekst is gemakkelijk te onthouden en mee te zingen, en voor wie liever niet mee zingt staan de aanstekers al klaar.

Ierland stuurt met Lipstick een Euroclubkraker eerste klas. De kreet ‘Da da dum’ klinkt niet alleen catchy, maar blijft ook hangen. Hoewel de jongens duidelijk veel aandacht aan hun uiterlijk besteden, is de lippenstift niet bedoeld voor henzelf. De tekst gaat over het spel van het versieren en is deels vanuit de vrouwelijke tegenspeelster geschreven.

De balans

Lipstick valt weliswaar in een bekend genre, maar is origineel in zijn uitvoering. Vakjury’s zullen er terecht niet voor vallen, daarvoor mist het lied de echte muzikale kwaliteit. Maar met de gunstige loting kunnen de jongens wel genoeg televoters aanspreken om alsnog de finale te halen.

Dat geldt zeker ook voor de Slowaakse bijdrage, mits zuiver gezongen. Na het onbegrijpelijke falen van Horehronie vorig jaar snakken de Slowaken naar een goede eindklassering, en die is zeker niet ondenkbaar. Maar winnen de meisjes het nou eindelijk van de jongens?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: je móét kiezen: Ierland, of toch Slowakije?





Alle vooroordelen overboord

15 06 2010

Wat is dat toch? Als we iemand voor het eerst zien, denken we meteen te weten hoe diegene is. Hoe komt het toch? Als we een lied voor het eerst horen, weten wij allang hoe dat uitgevoerd gaat worden. Vooroordelen hebben we allemaal. Maar wat kunnen we er toch ook heerlijk naast zitten.

Mijn lijst met favorieten verandert sinds Oslo meer dan ooit. Onder andere door nieuwe inzichten- zie mijn stuk over de Euroclub. Sommige nummers werden daar eindeloos gedraaid, omdat ze heerlijk danceable zijn. Niet alleen de Zweedse krakers; ook nummers van dit jaar zoals bijvoorbeeld IJsland en Griekenland. Thuis heb ik er niet van kunnen afkicken. Als iemand mij nu smst, hoort het hele huis: OPA!

Een andere reden kan een overtuigende performance zijn. Dat liedjes live luisteren iets heel anders is dan op tv, bleek nergens duidelijker dan bij het Ierse optreden. In de zaal indrukwekkend, op tv zwak en krachteloos. Het lied en vooral de stem kwam niet over, terwijl ik bij dat lied nu juist kippenvel had verwacht.

Gek hoe je verwachtingen er zo naast kunnen zitten. Ik verwachtte bij Niamh Kavanagh een geweldige stem, maar waarom eigenlijk? Deels omdat Niamh ooit het festival al had gewonnen. Iemand met een goede staat van dienst dus. Deels ook omdat ze er in ieder geval niet staat vanwege het mooie plaatje- ze moet dus wel vanwege haar stem zover gekomen zijn. Maar de gekste reden moet nog komen. Eigenlijk verwachtte ik bij dit lied een goede stem, simpelweg omdat dat bij het nummer hoort…

Zijn wij niet vaker geneigd zo te denken? Dance liedjes zoals dat van Bulgarije dit jaar, horen te draaien om ritme en show. De commentaren, ook op deze site, wezen daarom direct op de matige act van de Bulgaarse Miro. Niemand had het over zijn dijk van een stem. Als hij het lied had geblèrd, buiten adem van de radslagen en handstanden, had waarschijnlijk niemand erover gevallen.

Draait het Songfestival dan echt alleen nog maar om show? Doet de stem er niet meer toe, maar draait alles om de act? Nee, natuurlijk niet, want het omgekeerde is ook waar. Ik pak Niamh aan op haar matige stem en niet op haar statische act, want ik verwacht geen show bij dat nummer. Ik verwacht überhaupt geen show bij haar, zoals ik dat al helemaal niet deed bij Chiara. Wat zit een mens toch volgeladen met vooroordelen!

Knap uitgedoste zangeressen, soms ook schaars gekleed, leggen we direct onder de loep. Achter zoveel uiterlijke schijn moet wel een fragiel stemmetje schuil gaan. A good show just hides a bad voice– nou, lang niet altijd dus. Het afgelopen Songfestival veegde vrolijk de vloer aan met praktisch alle clichés die ik tot nu toe opsomde. Behalve stijve hark Miro was er de Roemeense zangeres, gehuld in een té strak latexpakje, die de hoge noten moeiteloos uit haar mouw schudde. En zij was naar mijn smaak nog niet eens de beste zangeres van het stel.

Die titel gaat naar de Oekraïense Alyosha. Haar uitverkiezing voor het Songfestival verliep verre van netjes, en aanvankelijk stond Oekraïne ver onderaan mijn lijstje. Alyosha deed geen moeite het dellenimago van haar land te verminderen in haar uiterlijk; ze droeg zoveel make-up dat Yaron concludeerde: she must have something to hide… Een nieuwe over de top act lag in de lijn der verwachting, en haar schreeuw voor een betere wereld werd afgedaan als publiciteitsstunt.

Vooroordelen te over, ook bij mijzelf. Maar tijdens de generale repetitie gooide ik ze na één minuut luisteren allemaal overboord- als de zwarte kap van Alyosha. Zij antwoordde op de enige juiste manier: door te presteren, het tegendeel te bewijzen. Even, heel even bekroop me een gevoel dat me bekend voorkwam. Het was alsof ik weer thuis in mijn huiskamer, naar de Eurovisie top 250 zat te luisteren. The message is so trueIk had mijn Haunting Voice gevonden.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





De uithaal die het stadion omver blaast

16 04 2010

In de rubriek ‘Met het mes op de keel’ zet de redactie van The Road to Oslo elke vrijdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar het is aan jullie om ook de verschillen te zien: Je móét immers kiezen! In deze aflevering: Ierland vs. Noorwegen.

De Link   —>   Het Lied

Een tijdje terug beschreef Hendrik op deze website al de terugkeer van de bombastische ballad. De twee meest klassieke voorbeelden uit deze categorie zijn dit jaar zonder enige twijfel Ierland en Noorwegen. De liedjes lijken enorm op elkaar, met name de eerste regel van het refrein is zowat identiek aan elkaar (luister en vergelijk). Opbouw is het toverwoord in dit genre; het nummer werkt toe naar de piekmomenten, de uithalen die steeds heviger worden en uiteindelijk het complete Eurovisiedorp in één noot weg moeten vagen. Met zoveel ballads in de race is het zaak om ergens mee op te vallen, Ierland en Noorwegen doen dat via de ingewikkelde vocalen.

De Uitvoering

Zoveel overeenkomsten als de liedjes hebben, zoveel verschillen zitten er in de uitvoering. Kijkend naar de artiesten mikken beide landen op een totaal ander stempubliek. De Ierse Niamh Kavanagh om te beginnen, is een voormalig Eurovisiester. In 1993 won ze met het lied In your eyes, in een periode waarin Ierland uberhaupt het songfestival achter elkaar won. De heringevoerde vakjury, en een behoorlijk aantal die hard fans op de bank, vormen samen de Ierse doelgroep.

Didrik Solli-Tangen daarentegen wordt vanaf het begin al vergeleken met Josh Groban (bekend van relihits als You raise me up). Qua arrangement hebben Josh’ nummers meer Iers-Celtische invloeden (net als het Ierse liedje It’s for you), maar feit is dat zowel Josh als Didrik een jong (meisjes)publiek trekken. Doelgroep van Noorwegen laat zich dit jaar dan ook het beste omschrijven als: X-factor smsers.

De Kansen

Na een aantal mislukte inzendingen hoopt Ierland weer op een finaleplaats, maar dat wordt niet eenvoudig. Niamh Kavanagh moet zich door de loodzware tweede halve finale heen worstelen. Haar loting viel niet tegen; It’s for you zit ingeklemd tussen twee totáál andere liedjes. Voor een ballad is dat geen overbodige luxe, dus mocht Ierland de finale halen, dan is startplaats 4 een absolute no go.

Daar start namelijk Noorwegen, dat door de winst vorig jaar rechtstreeks geplaatst is voor de finale. Geen goede loting dus voor Didrik, maar veel zal afhangen van de liedjes die na hem komen. Nieuwe winst voor Noorwegen zal er niet inzitten, maar met een beetje mazzel is de top tien haalbaar. Het blijft immers het sympathieke gastland.

Didrik Solli-Tangen wordt vaak vergeleken met de koning van de bombastische ballad: Josh Groban

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: je móét kiezen: Noorwegen, of toch Ierland?





Battle of the ballads

6 03 2010

Door Hendrik Kramer

De naam Niamh Kavanagh zal bij weinig mensen een belletje doen rinkelen. Na haar overwinning voor Ierland in 1993 met In your eyes is ze vrijwel meteen weer uit de muziekindustrie verdwenen. Des te opmerkelijker is dus haar comeback na zeventien  jaar. Gisteravond kreeg haar liedje It’s for you in de Ierse nationale finale het maximale aantal punten.

In de overwinning van Niamh constateren wij ook de terugkomst van de bombastische ballade. De trend is vorig jaar al ingezet door onder andere IJsland en het Verenigd Koninkrijk. De West-Europese landen kunnen weer rekenen op hoge klasseringen. Na de opkomst van de ethno-pop en de balkanfolk lijkt het er nu op dat de ouderwetse ballad dé hit is voor het Eurovisie van 2010!

Hieronder een overzicht van drie liedjes in een zelfde stijl. Ierland, Noorwegen en Malta.

Ierland:  Die goeie ouwe tijd

It’s for you van Niamh had ook zo in 1993 gezongen kunnen worden. Juist die gedateerdheid kan Ierland wel weer eens opnieuw aan de top gaan brengen. 

Niamh is veel veranderd, maar haar stem en ook het liedje roepen veel herkenning op. Ik verwacht dat Ierland na Brian Kennedy (2006) weer kans maakt op een top 10 positie en misschien zit er zelfs wel meer in. Men verwacht van Ierland blijkbaar dat ze een (saaie?) ballad sturen. De laatste jaren werden andersoortige muziekstijlen van de Ieren niet geaccepteerd: deze inzendingen mochten vroegtijdig het vliegtuig terug naar huis nemen.

Noorwegen: Romantische ballad

Gastland Noorwegen vaardigt Didrik Solli-Tangen af om de eer van het land hoog te houden. My heart is yours doet mij denken aan You raise me up. Dit lied zal  vooral veel vrouwen aanspreken. De stem van Didrik is krachtig en kan de luisteraar vertrouwen geven. Op het eind barst het lied los en kunnen we genieten van prachtige uithalen. Er bestaat natuurlijk ook een gevaar dat die uithalen in de soep lopen; vaak worden artiesten daar sterk op afgerekend. Maar als Didrik op dezelfde manier zingt als in de nationale finale, behoort een plaats 5 of 6 toch zeker tot de mogelijkheden. Didrik is een betere zanger dan Alexander Rybak, maar heeft veel minder aaibaarheid dan zijn voorganger. Opnieuw winnen zit er denk ik niet in, maar ik gun het hem zeker.

Malta: In het voetspoor van Yohanna

Tenslotte Malta. Thea Garett zingt My dream. Dit is meer de Disney-style ballad.  Thea heeft een goede stem, maar My dream moet je toch minimaal twee keer horen voor je het gaat waarderen. Thea heeft een mooie hoge stem. Ze zit heel dicht bij het liedje van Yohanna  van vorig jaar en die eindigde op een prachtige tweede plaats. Heel veel zal afhangen van de aankleding van het lied op de avond zelf. Kan Malta verassen zoals IJsland dat deed? Overeenkomst tussen Yohanna (IJsland) en Thea (Malta) is de leeftijd van achttien jaar. 

Nog niet alle liedjes zijn gekozen, maar een trend lijkt gezet. De ballad doet weer mee, en meedoen is belangrijk dan winnen, toch? Of toch niet? Wat is jouw favoriet van bovenstaande drie liedjes?