Toch weer die Azeri

8 05 2013

Woensdag 8 mei om 17.00. Zesde liveverslag vanuit de ontmoetingsruimte in het perscentrum in Malmö. Grote verschillen in de repetities van vandaag.

San Marino & Steef

Langzaam krijg ik wat inzicht in de tweede halve finale. Tot nu toe was de donderdagsemi een vrij onvoorspelbare brij van vrijwel gelijkwaardige nummers, maar de repetities van vandaag gaven duidelijke conclusies. Azerbeidzjan is de grote winnaar, en Macedonië – tot mijn grote spijt – verliezer. Lees de rest van dit artikel »

Advertenties




Huilbaby’s en zes keer ‘The Social Network Song’

19 05 2012

Zaterdag 19 mei om 13.00. Negende liveverslag vanuit het perscentrum in Baku. Het Zwitserse feest was gaaf ondanks Ralf Siegel, en Dennis leert Laman alles over Nederlandse soaps.

Voor het eerst dit Songfestival vertrokken Dennis en ik iets vroeger uit het perscentrum. De laatste dagen is fatsoenlijk eten er nogal eens bij ingeschoten en bovendien wilden we in tegenstelling tot gisteren nu eens het begin van een feest meemaken. Vergezeld door Erik namen we de bus naar de boulevard, waar Laman en een paar van haar Azerbeidzjaanse vrienden met ons gingen eten. Lees de rest van dit artikel »





Aansluiting met de actualiteit

30 10 2011

Internet is in Songfestivalland aan een opmars bezig. De laatste jaren laat een groeiend aantal landen haar selectie (deels) via internet verlopen. Dit verlaagt de drempel voor een nieuwe lading artiesten om mee te doen. Maar is een voorronde via internet succesvol? Zou Nederland er ook gebruik van moeten maken?

In Wallonië kwam omroep RTBF vorig jaar wel met een heel vernieuwend concept: artiesten moesten via de website Akamusic 20.000 euro ophalen bij aandeelhouders om door te stoten naar de tweede selectieronde. Dit principe met aandeelhouders is populair in de muziekscene. Hind haalde via een vergelijkbare website (Sellaband) 40.000 euro op voor de studio-opnames van een album. In de boekenwereld komt hetzelfde fenomeen nu overigens sinds anderhalf jaar opzetten; voor mijn stage bij INKT schreef ik onlangs een artikel over Ten Pages, een website waar schrijvers aandeelhouders zoeken voor hun manuscript. Lees de rest van dit artikel »





Het juiste antwoord

15 03 2010

Met nog drie landen te gaan wordt 2010 onherroepelijk het jaar van de ballads. Door heel Europa stemde het publiek de tragere nummers met vaak enorme voorsprongen naar de overwinning. Toch is dit geen garantie dat een ballad straks ook Oslo gaat veroveren. Televoting blijft een raar fenomeen, en stemmers kunnen om de meest rare redenen overstag gaan.

Het Litouwse lied ‘We are the winners’ profiteerde in 2006 van veel anti-stemmen

De Maltese zangeres Chiara was in 2005 misschien wel een perfect voorbeeld van het botseffect; haar uitgesproken dramatische ballade viel op tegen een decor van ethno-popnummers, en versloeg ze daarom bijna allemaal. Ook de ballades van Israel en Letland gooiden hoge ogen; van de ethnische deuntjes hield alleen Helena Paparizou zich uiteindelijk staande.

Afgelopen weekend probeerden twee landen uit de Big 4 van hetzelfde effect te profiteren. Allereerst was het Verenigd Koninkrijk aan de beurt. Na de knappe heropleving vorig jaar, toen It’s my time van Jade vijfde werd, kozen de Britten voor een soortgelijk systeem dit jaar. Een grote componist schrijft het liedje, en daar wordt vervolgens een passende artiest bij gekozen. Eigenlijk een vergelijkbaar systeem met dat van Nederland, als je althans Vader Abraham met Andrew Lloyd Webber wilt vergelijken…

Voor de Britten werd het dit jaar Pete Waterman (huiskamervraag: Stock, ? en Waterman? Fill in the blanks). Bekend geworden met een gevierd trio dus, maar daarin speelde Waterman toch met name de rol van merchandiser. Zijn taak was het promoten van de muziek, terwijl zijn maten de liedjes schreven. Nu Waterman er alleen voor staat blijkt dit eens te meer; That sounds good to me is een Zweedse schlager van de eerste orde. De artiest die het mag uitvoeren (Josh), kan absoluut zingen. Het lied klinkt echter niet zo goed voor mij.

Een heel ander verhaal werd het voor een andere rechtstreeks geplaatste finalist: Duitsland! Een ingewikkeld selectiesysteem leidde daar uiteindelijk tot een finale met twee artiesten en meerdere liedjes. Chaos was troef, tot er uiteindelijk duidelijkheid kwam: Lena Meyer-Sandrut gaat Satellite zingen. Een vrolijk, funky popliedje in vloeiend Duingels. Van de performance was ik nog niet direct overtuigd, maar toen ik het filmpje van het finaleoptreden wat aandachtiger bekeek, was ik plots helemaal om. Lena draagt een Taizéketting, kijk maar eens goed!

En dus spring ik al de hele dag als een satelliet door het huis; Love, oh love! Het is duidelijk; hoeveel ik ook klaag, kreun en steun als bijvoorbeeld Litouwen weer hoog scoort met een nonliedje, ik ben zelf ook vatbaar voor allerlei randeffecten. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de startvolgorde; een belangrijk gegeven dat ons onbewust ook allemaal beinvloedt. Het juiste antwoord op de ballades is dus geen simpele rekensom; uiteindelijk weten televoters vaak zelf niet eens waarom ze op een liedje stemmen. Laat staan dat keuzeheren of componisten een interne selectie daar moeiteloos op aan kunnen passen. Het blijft altijd gokken… en afwachten.

De beeldschone Lena Meyer-Landrut, rechts mét Taizéketting.

Beluister haar lied Satellite hier! Je zou er toch bijna zelf verliefd op worden?

En nu jullie: stoor jij je aan het Duitse accent van Lena, of tol je ook als een satelliet door je huiskamer? Is Josh een passend antwoord op de ballades? Wat kunnen de laatste drie landen het beste kiezen?





Toch weer Femminem

6 03 2010

Na de halve finale zag het er niet naar uit, maar de meiden van Femminem gaan toch Kroatie vertegenwoordigen in Oslo. Hun ballade Lako je sve won vanavond de voorronde Dora, met het maximale aantal punten van zowel Jury als Televoters. Grootste concurrente Doris Teur bleef steken op plaats vier.
.

Mijn eigen favoriete liedje Jobrni je jobrni verraste opnieuw, door net als in de halve finale op plaats twee te eindigen. Het Keltische liedje, ondersteund door indringende backing vocals en fluiten, haakte pas laat in de televotingstemmen af voor de winst. Het optreden van uitvoerende Franco Krajcar was buiten Kroatie overigens niet te zien, omdat de internetstream op het moment supreme wegviel.

De show was verder overigens goed te volgen via www.eurovision.tv . Een link met facebook zorgde voor de interactiviteit met andere fans, al gingen de discussies op een gegeven moment meer over mijn facebookfoto dan over de liedjes… Gezellig was het wel en mijn rood-wit geblokte hart ging sneller slaan van een avond vol typisch Kroatische popliedjes.

Met de uiteindelijke winnaar Femminem kan ik vrede hebben. Het lied is een goed opgebouwde ballad met iets eigens (belangrijk, nu er zoveel ballads meedoen!) in de vorm van taal & arrangement. Het rode hart op het einde van de act moet mijns insziens blijven, en ik houd mijn hart vast dat ze de act zo rustig houden als vanavond. Een ‘Call me’ achtig dansje, zoals in 2005 toen Femminem voor Bosnie & Herzegovina meedeed, doet dit nummer geen recht.

Al met al viert opluchting hier thuis hoogtij. Het is toch altijd weer hopen dat het Kroatische lied goed genoeg is om erachter te kunnen staan. Eerlijkheid gebied te zeggen dat Kroatie sinds 2005 niet meer het béste Songfestivallied heeft gestuurd. Ook dit jaar is het niet mijn persoonlijke topfavoriet, maar met Lako je sve valt prima te leven. Hajde Hrvatska!

De Kroatische girlgroup Femminem in 2005, destijds nog deelnemend voor Bosnie & Herzegovina met het lied Call me

Steef van Gorkum