Dansen in de Euroclub

10 06 2010

Twee weken geleden was ik nog in Oslo. Soms voelt het al als een eeuwigheid geleden, soms alsof ik er nog middenin sta. Nog altijd dans ik door de huiskamer, luisterend naar Eurovisiemuziek. Niet zozeer Lena’s Satellite, hoe geweldig ik dat lied ook vind. Nieuwe liedjes zijn mijn afspeellijst binnengedrongen- liedjes waarvan ik nooit had gedacht dat ik ernaar zou kunnen luisteren.

This article also appeared in English, titled ‘Comparing apples and oranges’, on
http://www.eurovisionfamily.tv/user/steefsteef/blog/?id=44492

Dit artikel verscheen ook in het Engels (zie bovenstaande link), getiteld ‘Appels en peren vergelijken’

Behalve toegang tot de repetities en de persconferenties, geeft een accreditatie ook toegang tot de Euroclub. Niet-journalisten kunnen uiteraard ook lid worden van OGAE om hier binnen te komen, en dat is zeker de moeite waard. Door goed naar Cornald Maas te luisteren de laatste jaren, wist ik dat dit de plaats was voor die ene extra quote. In het perscentrum hoor je wat elke journalist hoort, en artiesten kijken amper naar je om. Je kunt misschien een handtekening krijgen, maar meer ook niet.

Omdat ik een journalist ben en geen twaalf jaar oud jochie, wilde ik meer contact dan alleen dat. En inderdaad: Euroclub was dan de plek waar je moest zijn. Met wat hulp van Yaron, die veel meer ervaring had met dit soort situaties, kwam ik in contact met een aantal artiesten. Dit had leuke gesprekjes en quotes tot gevolg, die jullie je hopelijk nog wel kunnen herinneren. Met name de Moldaafse zanger en Jon Lilygreen uit Cyprus waren sympathiek en spraakzaam.

De hele Euroclub ervaring was iets totaal nieuws voor mij. Thuis in Nederland ga ik praktisch nooit uit, simpelweg omdat het niet in mijn ritme zit. Ik doe genoeg andere dingen, hou niet van alcohol en ook niet van de muziek die er vaak gedraaid wordt. En die muziek was nou net het grootste verschil tussen Euroclub en een eventueel café in Ede of Utrecht. Hier werd Songfestivalmuziek gedraaid; plots stond ik in een club met liedjes die ik allemaal ken!

Dat hoeft natuurlijk nog niet te zeggen dat het ook allemaal liedjes van mijn keuze zijn. Trouwe lezers weten ongeveer welke genres ik waardeer, anderen kunnen het hier nalezen, maar op één soort lied geef ik in ieder geval altijd af: de Zweedse eurostampers/Carolaschlagers. De simpelheid van deze liedjes is één van mijn favoriete stokpaardjes. Maar in de Euroclub is het uiteraard een geliefd genre, en ik snap nu ook waarom.

In de Euroclub herontdekte ik een aantal liedjes die ik aanvankelijk zo snel mogelijk weer had willen vergeten. Niveauloos, en allemaal hetzelfde- meer woorden maakte ik er doorgaans niet aan vuil. Iedereen die er net zo over denkt, zou ik willen aanraden volgend jaar in Duitsland tenminste één keer Euroclub te bezoeken. Na een avond luisteren naar Hero, Take me to your heaven, Manboy, Invincible en noem het verder maar op, zul je je realiseren dat die liedjes in ieder geval zeer geschikt zijn om een goed feest mee te organiseren.

Ik ben nog steeds een groot fan van Balkanballads in de stijl van Zjelko Joksimovic. Logisch ook: ik ga amper uit, en dans vrijwel nooit. Luisteren naar dat soort nummers is prachtig, maar na Oslo weet ik: als het eenmaal 03.00 is geweest wil je wat anders om op los te gaan. Muziek om naar te luisteren, is iets totaal anders dan muziek om op te bewegen. Het zijn twee verschillende werelden, die je eigenlijk niet met elkaar kunt vergelijken. Tenzij je Eurovisiefan bent, natuurlijk.

Get up and dance! (Inculto, Lithuania 2010)

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Advertenties




Een onbeschrijflijk lied

7 06 2010

Vier opiniestukken, dat was wat de EBU van mij vroeg in de aanloop naar het Songfestival. De eerste twee werden met een enorm geweld aan (positieve en negatieve) reacties ontvangen, de andere twee door tijdsdruk niet meer geplaatst. Nu ik mijn eigen blogspot bij de EBU heb plaats ik ze alsnog, en de vertalingen verschijnen dan uiteraard weer hier.

Do you prefer reading this article in English? Or are you just curious how it looks on eurovision.tv? Then click http://www.eurovisionfamily.tv/user/steefsteef/blog/?id=44922 .

Was je hier uit nieuwsgierigheid naar de Hendrik-files? Heb dan nog een dagje geduld. Morgen vertelt hij weer uitgebreid over zijn belevenissen in Oslo.

“Het typische Songfestivallied is op sterven na dood”, vertelde Cornald Maas mij ooit in een interview. Feit is inderdaad dat de liedjes die de laatste jaren goed scoorden absoluut niet standaard en cliché waren. Maar dat roept eigenlijk alleen maar nieuwe vragen op: wat is namelijk echt standaard en cliché? Of met andere woorden: wat is nou zo’n typisch Songfestivalliedje?

Hier bij ons thuis is de term ‘typisch Songfestivallied’ puur en alleen weggelegd voor de zogenaamde Carolasound- typisch Zweedse Eurostampers. Simpele deuntjes, tekst die in je hoofd blijft dreunen, windmachine, liefst een modulatie en een hoge noot op het einde; iedereen weet waar ik het over heb. Maar dat is vooral typisch Zweeds. Andere landen hebben misschien ook wel hun eigen sound.

Spanje bijvoorbeeld; daarbij denk ik direct aan zomerse liedjes als Dime en Para llenarme de ti. De inzending van dit jaar Algo Pequenito, heeft ook wel wat traditioneels, maar dan vooral de elitaire kant van muziekliefhebbend Spanje. Dat dit soort liedjes kunnen scoren bewees Patricia Kaas vorig jaar, met name geholpen door de jury. Ook Spanje zal die jurysteun nodig hebben, nu Daniel Diges de vervloekte tweede startplaats heeft geloot.

Aan de andere kant bewijst Polen dan weer dat traditionele geluiden een lied zeker niet altijd beter maken. Het lied Legenda wordt door de toegevoegde Poolse zinnetjes vooral fragmentarisch en niet bepaald overtuigender. Het lied spat uiteen in wat ooit drie verschillende liedjes hadden kunnen zijn. Nu het er slechts één is, is dat lied hoogstwaarschijnlijk kansloos.

De kleine Thea Garett treedt voor Malta in de grote voetsporen van Chiara. Andere artiest, maar hetzelfde concept. Zonder te willen zeggen dat alle ballads hetzelfde zijn, maar My dream past in het Disneygenre dat Chiara in ieder geval heel ver bracht. Typisch Eurovisie? Wie zal het zeggen. In elk geval typisch Malta!

Ook Giorgos Alkaios heeft de moeilijke taak in de voetsporen van een legende te treden. Niemand weet nog welk lied Griekenland vorig jaar had, maar iedereen herinnert zich Sakis Rouvas en zijn lopende band. De act van dit jaar zal dan ook niet kunnen tippen aan Sakis, maar de lira is weer terug, en het lied is aanstekelijk. Ook al doet het me qua niveau en tekst denken aan de après ski hit De pizzahut, Griekenland zal vast weer hoog gaan scoren.

Sommige landen maken er een sport van om nooit twee keer dezelfde soort inzending te sturen. Moldavie is er zo één. Ooit debuterend met Bunica bate toba, waarin Bunica (oma) echt de trom sloeg, en dit jaar met een half open viool en een maffe saxofonist. Een leuk dance riedeltje dat de eerste halve finale mag openen, en van mij ook door mag naar de finale.

Hetzelfde geldt voor Slovenie, dat ons vorig jaar vermoeide met een intro van meer dan een minuut. Quartissimo wilde het zelfs liefst live spelen, en lanceerde daarmee opnieuw de discussie over live muziek op het Eurovisiepodium. Dit jaar gaan gitaar en accordeon de strijd met elkaar aan in Narodno zabavni rock, een titel die precies beschrijft wat het lied inhoudt: een mix van Narodno (traditionele Sloveense volksmuziek) en jaren zeventig rock. Een mix die niemand gaat begrijpen, maar die wel perfect in het rijtje past.

Slechts één land geeft dit jaar pas echt zijn ware identiteit prijs: Litouwen. Vier jaar na de schandelijke inzending We are the winners stuurt men daar nu de groep die destijds in de nationale finale nog tweede werd: Inculto. En opnieuw is dat een groep die ik niet anders kan omschrijven dan als een stel idioten. De mannen zijn er meesters in zichzelf voor gek te zetten, maar ik kan er niet naar luisteren.

Tot slot zijn er nog landen als Cyprus, die nog niet besloten hebben wat hun stijl nou eigenlijk is. Dit jaar is het lied Life looks better in spring nog Engelser dan de Engelse inzending zelf. Jon Lilygreen heeft helemaal niets met Cyprus en is er waarschijnlijk zelfs nog nooit geweest. Portugal zorgt meestal voor trage inzendingen, maar je kunt nog niet echt van een Portugese sound spreken. En Rusland weet al helemaal niet meer wat het stuurt dit jaar, maar Peter Nalitch is in ieder geval een typische Rus. Dat scheelt.

Meer dan vijftig jaar Eurovisie Songfestival bracht ons verschillende muziekstijlen, die je kunt koppelen aan bepaalde landen. Leuk voor de analyses, maar boeiend is vooral dat landen elk jaar ook weer onverwachte keuzes maken, en gekke dingen doen. Vreemde liedjes passeren de revue, en een typisch Songfestivallied is amper echt te omschrijven. Laten we het desondanks gewoon proberen.

Voor mij is een typisch Songfestivallied een lied dat ik nog nooit eerder heb gehoord, en dat ik ook nooit gehoord zou hebben als ik geen Songfestivalfan was geweest. En liefst ook een lied waarvan ik nooit gedacht had, dat ik het leuk zou gaan vinden. Liedjes die de cultuur van het land, of de persoonlijkheid van de zanger goed weergeven. Liedjes soms compleet onbeschrijflijk, of soms gewoon goed in z’n genre. Liedjes waar ik voor naar Oslo ga.

Rock and Roll, Ukraine! (Wig Wam, Norway 2005)

Steef van Gorkum

Read this article in English at:
http://www.eurovisionfamily.tv/user/steefsteef/blog/?id=44922





De femme fatale van het Eurovisie

26 05 2010

Woensdag 26 mei om 17.10; twaalfde live verslag vanuit de EBU werkplekken in Oslo.

Zojuist heb ik met Yaron en wat andere Israeliers de generale repetitie van de tweede halve finale bijgewoond. Ze hadden een plek helemaal vooraan voor me vrij gehouden, waardoor ik middenin de blauwwitte meute werd opgenomen. Na het zien van deze rehearsal ben ik klaar om weer de uitdaging aan te gaan.

Litouwen kwam bijzonder slecht over op beeld. Alsof er opzet in het spel is, schiet de camera op het moment dat de broeken uitgaan weg naar een shot van het publiek. Geen gimmick, geen punten als je het mij vraagt.

Eva Rivas heeft de camera’s onder controle gekregen. Haar act komt nu powerfull over en ze zal zeker kwalificeren. Let morgenavond nog eens op haar fanatieke zegegebaar dat ze maakt (arm omhoog met gebalde vuist). Afgelopen week vertelde ze me in de Euroclub dat als je wilt winnen, je er als een winnaar uit moet zien. Zodoende.

Israel was dit keer het meest teleurstellend; althans op beeld. Harel Skaat zong opnieuw verbluffend goed, maar het scherm springt op het einde van de show een aantal keren op wit wegens een overschot aan licht. De groep om mij heen ging uit z’n dak en de finale zal Israel zeker halen, maar er valt nog genoeg te verbeteren.

Op de repetities van de Denen werd afgelopen week wat lauw gereageerd. Vandaag stond de act echter weer als een huis en was de vreemde rode achtergrond weer verdwenen. Ondanks de matige loting lijkt het er toch op dat het rijtje favorieten in zijn geheel door gaat.

Met Zwitserland heb ik vooral medelijden. De vreemde vogel Michael is niet eens zo’n slechte artiest; hij pakt als één van de weinigen telkens feilloos de camera. Zijn backings laten het echter vocaal liggen en in tegenstelling tot voorgaande jaren, zijn de Zwitsers ook niet gezegend met een goed nummer.

Bij Zweden viel me weinig nieuws op, het lied is geen zekerheid maar zou zomaar door kunnen gaan. Mooi rustpunt na het misplaatste spektakel uit Zwitserland. Azerbeidzjan oogde nog altijd onzeker, maar kan door de hype (nog) niet falen.

Oekraine maakte veel indruk op me. Ik had een deja vu van de eerste halve finale, waar Bosnie plots uitgroeide tot één van mijn favorieten. Een sterk gezongen en mooi opgebouwd rocknummer, al blijft Alyosha een typisch Oekrainse del. Nederland heb ik al zovaak gezien dat er niks nieuws of zinnigs meer over te zeggen is.

Na Roemenie is het dan de beurt aan Slovenie. Hierover hoorde ik een zeer interessant verhaal uit het Israelische kamp, dat ik jullie niet wil onthouden. Één van de Israelische journalistes heeft het al drie jaar op rij aangelegd met één van de artiesten. Eerst met die van San Marino, vorig jaar dan met de Letse zanger. Overeenkomst? Ze werden allebei laatste. Dit jaar is de Sloveense zanger het slachtoffer.

Zelf is hij zich er terdege van bewust. ‘Three minutes on thursday and then it’s over’, liet hij zich van de week ontvallen. De femme fatale van Eurovisie slaat donderdag weer toe. Ierland daarna is ook geen zekerheid, al zijn de fans lyrisch over ‘hun’ Niamh.

Naar de polls kijkend, is zelfs de Bulgaarse Miro niet zeker van een finaleplaats. De act is wel wat verbeterd, maar nog altijd ontbreekt een echt flashy dans. Miro zingt half in Engels, en ook dat komt het lied niet ten goede. Cyprus groeit na het festival waarschijnlijk uit tot evergreen, maar zal de finale niet halen.

De laatste drie landen staan er allemaal goed voor in de voorspellingen. De act van Georgie blijft onbegrijpelijk, maar haar stem is goed en de promocampagne nog beter. Kroatie heeft een originele, alledaagse act met het rode hart tot besluit. MaNga knipoogt met het lied over verbroedering naar de Turkse toetreding tot de EU, al wil de band dit natuurlijk officieel niet bevestigen. Wel is de finaleplaats een zekerheid.

MaNga ontkent stellig dat het Turkse lied met de EU van doen heeft

Tijd voor jullie om ook je conclusies te gaan trekken! Iedereen die kans wil blijven maken op het promopakketje (waar inmiddels wat Grieks materiaal is bijgekomen), levert hieronder zijn top 10 in. Ik doe zelf ook mee, en dit is mijn verdict. De enters staan symbool voor de zekerheidjes/twijfelgevallen:

1. Turkije
2. Azerbeidzjan
3. Israel
4. Denemarken
5. Armenie
6. Kroatie

7. Oekraine
8. Georgie
9. Bulgarije
10. Zweden
11. Roemenie
12. Ierland

13. Cyprus
14. Litouwen
15. Nederland
16. Zwitserland
17. Slovenie

It’s up to you now!

Steef van Gorkum





Wie wint de Kalkoen Award?

30 04 2010

In de rubriek ‘Met het mes op de keel’ zet de redactie van The Road to Oslo elke vrijdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar het is aan jullie om ook de verschillen te zien: Je móét immers kiezen! In deze aflevering: Litouwen vs. Slovenie.

De Link   —>   De Uitvoering

Acts als Dustin the Turkey, Lordi of de Letse piraten geven het songfestival telkens het imago puur te draaien op kermis en show. Liedjes als Molitva bewijzen het tegendeel, maar feit is dat vreemde acts er elk jaar tussen zitten. Daarom introduceert Road to Oslo in dit blog de verkiezing van de Kalkoen Award voor de vreemdste act van het jaar. Doe gerust suggesties voor andere acts dan Litouwen of Slovenie, maar denk ook aan dat mes: Slovenie OF Litouwen krijgt een stem.

Litouwen bouwt met Inculto voort op het succes van LT United enkele jaren geleden. Inculto werd destijds, in 2006, tweede in de Litouwse nationale finale; daar houdt men blijkbaar wel van een groep mannen die niet te beroerd is om zichzelf voor gek te zetten. Bij Slovenie houdt de vreemde act gelijke tred met het vreemde nummer: een combinatie van typisch Sloveens-Beierse klanken, en jaren 70 rock. De titel zegt eigenlijk genoeg.

Het Lied

Het intro van Litouwen wordt a capella gedaan, zonder dat je daar iets van merkt; de jongens van Inculto immiteren de instrumenten moeiteloos. Daarna heeft de straatmuziek de overhand. Eastern European Funk is wereldmuziek en wordt het liefst zo druk, en zo vreemd mogelijk gebracht.

Het nummer van Slovenie klinkt soms wat fragmentarisch, maar vooral ook heel vrolijk. De zanger en de zangeres bijten elkaar niet qua stem, waardoor de mix tussen twee botsende stijlen soms toch nog overkomt. Je moet het alleen wel net allemaal kunnen begrijpen…

De Kansen

LT United scoorde tegen alle verwachtingen enorm hoog, en haalde een dikke top 10 klassering. Van Inculto wordt even weinig verwacht, maar uiteraard wel gespeculeerd op eenzelfde soort verrassing. Road to Oslo lijkt dit onwaarschijnlijk, omdat de act altijd nog net iets minder debiel is. Bovendien kent Europa dit kunstje nu wel. Geen nieuwe finaleplaats voor Litouwen dus; wel een vrolijke opening van de show.

Ook voor Slovenie wordt het schier onmogelijk om de finale te halen. Zoals gezegd is het lied een vreemde combinatie die je maar net moet begrijpen; te ingewikkeld voor de Europese kijkers en waarschijnlijk dus ook te snel afgeserveerd als ‘vreemd en goedkoop’.

Bijna net zo vreemd als LT United: de Litouwse groep Inculto

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: je móét kiezen: Litouwen, of toch Slovenie?





Rasechte Oostblokkers, bestaan ze nog?

14 04 2010

In de rubriek ‘Met het mes op de keel’ zet de redactie van The Road to Oslo elke woensdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar het is aan jullie om ook de verschillen te zien: Je móét immers kiezen! In deze aflevering: Polen vs. Rusland.

De Link   —>   De Uitvoering

Wat maakt nou, dat je iemand op televisie ziet en kunt zeggen: die heeft nou echt zo’n Oostblokhoofd? Misschien is het wel puur een familiedingetje, maar mijn moeder heeft er in ieder geval een scherp oog voor. Op het aankomende festival scoort met name Peter Nalitch hoog in deze categorie, en ook Marcin Mrozinski krijgt het predikaat opgespeld voor zijn uitvoering van Legenda. De zware stemmen van de beide heren sluiten hierbij overigens prima aan, en op het podium wordt met name het Russische lied met multo dramatico gebracht.

Het Lied

De Russische artiest Peter Nalitch staat met zijn band, enigszins zelfverheerlijkend genaamd Peter Nalitch & Friends, bekend om rock- en traditionele volksmuziek. In de vreemde ballad Lost and Forgotten is daar echter totáál niets van terug te horen. Rusland scoorde twee jaar terug met misplaatste dramatiek in Believe, en borduurt daar nu nog vrolijk op voort.

Het Poolse lied Legenda is ook gebouwd op dramatiek, maar heeft ook iets repetitiefs. Hierdoor krijgen de typisch opzwepende Balkandrums een kans om het lied wat op gang te brengen. De eerste keer dat ik het hoorde, deed het me sterk denken aan Bulgarije 2006, het lied Let me cry. Daarmee ligt het Poolse lied gemakkelijk in het gehoor, en blijft het daar ook wel hangen. De originaliteitsprijs zal het echter niet winnen.

De Kansen

Eigenlijk valt ook hier wel een link te ontdekken, omdat beide liedjes in fanpolls en wedkantoren geen moment op een finaleplaats hebben gestaan. Het Poolse lied spreekt buiten de landsgrenzen amper mensen aan en kan zelfs in de zwakke eerste halve finale fluiten naar een finaleplaats. Over Rusland werd nog wel getwijfeld; hoe vaak komt het niet voor dat wij inzendingen van dat land met onze West-Europese bril verkeerd inschatten?

Dit keer lijkt het echter een duidelijk verhaal. Cornald Maas merkte vorig jaar al fijntjes op dat de Russen het festival duidelijk niet nogmaals wilden winnen, en ook dit jaar hebben ze er blijkbaar alles aan gedaan om dat risico te voorkomen. De vervloekte tweede startplaats kwam als welkom extraatje.

Peter Nalitch lootte de vervloekte tweede startplaats

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: je móét kiezen: Polen, of toch Rusland?





Toch weer Femminem

6 03 2010

Na de halve finale zag het er niet naar uit, maar de meiden van Femminem gaan toch Kroatie vertegenwoordigen in Oslo. Hun ballade Lako je sve won vanavond de voorronde Dora, met het maximale aantal punten van zowel Jury als Televoters. Grootste concurrente Doris Teur bleef steken op plaats vier.
.

Mijn eigen favoriete liedje Jobrni je jobrni verraste opnieuw, door net als in de halve finale op plaats twee te eindigen. Het Keltische liedje, ondersteund door indringende backing vocals en fluiten, haakte pas laat in de televotingstemmen af voor de winst. Het optreden van uitvoerende Franco Krajcar was buiten Kroatie overigens niet te zien, omdat de internetstream op het moment supreme wegviel.

De show was verder overigens goed te volgen via www.eurovision.tv . Een link met facebook zorgde voor de interactiviteit met andere fans, al gingen de discussies op een gegeven moment meer over mijn facebookfoto dan over de liedjes… Gezellig was het wel en mijn rood-wit geblokte hart ging sneller slaan van een avond vol typisch Kroatische popliedjes.

Met de uiteindelijke winnaar Femminem kan ik vrede hebben. Het lied is een goed opgebouwde ballad met iets eigens (belangrijk, nu er zoveel ballads meedoen!) in de vorm van taal & arrangement. Het rode hart op het einde van de act moet mijns insziens blijven, en ik houd mijn hart vast dat ze de act zo rustig houden als vanavond. Een ‘Call me’ achtig dansje, zoals in 2005 toen Femminem voor Bosnie & Herzegovina meedeed, doet dit nummer geen recht.

Al met al viert opluchting hier thuis hoogtij. Het is toch altijd weer hopen dat het Kroatische lied goed genoeg is om erachter te kunnen staan. Eerlijkheid gebied te zeggen dat Kroatie sinds 2005 niet meer het béste Songfestivallied heeft gestuurd. Ook dit jaar is het niet mijn persoonlijke topfavoriet, maar met Lako je sve valt prima te leven. Hajde Hrvatska!

De Kroatische girlgroup Femminem in 2005, destijds nog deelnemend voor Bosnie & Herzegovina met het lied Call me

Steef van Gorkum





Dora: Femminem moet nog warmdraaien

6 03 2010

Girlgroup Femminem heeft gisteravond nog niet haar stempel op de Kroatische voorronde Dora kunnen drukken. De dames, die eerder voor Bosnie & Herzegovina meededen aan het Eurovisie, moesten drie andere liedjes voor zich dulden. Doris Teur maakte haar favorietenrol wel waar; zij start de finale vanavond in pole position.

Vooraf waren met name Doris en de ballad van Femminem getipt, maar ik keek zelf ook uit naar het nummer van Giuliano; dit was immers geschreven door Boris Novkovic. Het bleek een typisch Kroatisch, onbezorgd popliedje dat zo door Boris zelf gezongen had kunnen worden. Giuliano werd er vijfde mee; één plekje achter Lako je sve van Femminem. Het lied van Boris haalde zo de finale die vanavond om 20.15 Nederlandse tijd begint.

Verrassing van de avond was voor mij Franco Krajcar. Met het prachtige Slavisch-Ierse Jobrni je jobrni wist hij zich op nummer één in mijn lijstje, en op nummer twee in de eindrangschikking te plaatsen. Met slechts één punt verschil tussen Franco en Doris, is er voor vanavond nog vanalles mogelijk. Misschien komt zelfs Femminem nog sterk terug; we gaan het allemaal zien!

Voorlopig maakt ‘Lako je sve’ de favorietenrol nog niet waar

Steef van Gorkum