Het geheim van Europa’s meest succesvolle voorronde

12 03 2011

Zweden kiest vanavond zijn inzending voor Düsseldorf via de nog altijd mateloos populaire voorronde Melodifestivalen; een fenomeen in Songfestivalland. In 2008 keken 4,1 miljoen Zweden naar het nationale muziekfeest. Dat zijn cijfers die we in Nederland hooguit halen bij een belangrijke wedstrijd van het Nederlands voetbalteam. In Zweden is dit echter geen uitzondering. Hoe heeft Melodifestivalen zich geworteld in de Zweedse muziekcultuur?


Door Hendrik Kramer

De TROS probeerde het in Nederland met een soortgelijk systeem in 2003, 2004 en 2005 maar toen de NOS het in 2006 weer overnam werd er van het plan afgestapt. In Nederland moet een voorronde liefst zo snel en geruisloos mogelijk worden afgehandeld. Hoe anders is dat in Zweden. Zodra de Eurovisiefinale achter de rug is beginnen de Zweedse componisten al met het schrijven van hun liedje voor volgend jaar. Zweden is een gevestigd land als het gaat om het schrijven en produceren van popliedjes. De Zweedse componisten volgen op plaats drie na de Verenigde Staten en Engeland.

Lees de rest van dit artikel »

Advertenties




We zitten er niet bij

28 05 2010

Vrijdag 28 mei om 16.00; dertiende live verslag vanuit de EBU werkplekken in Oslo.

De tiende envelop ging open, maar eigenlijk wist ik het al een tijdje. ‘We’ zitten er niet bij, net als onder andere de Zweden. Het festival gaat door, maar zonder ons. En dat terwijl die meiden het toch best goed deden. Het lijkt niet eerlijk; hier zit een luchtje aan.

De lichtshow van Zweden bracht meer enthousiasme in de zaal, dan op het scherm

Ik was er nochtans helemaal op gekleed. In een passende outfit in de kleuren van mijn land ging ik naar de zaal. Opnieuw wat later dan Hendrik, omdat er nog werk te doen was. Onderweg kwam ik een opvallende lading mensen in dezelfde kleuren tegen, en ik maakte me totaal geen zorgen dat we het zouden halen.

Op de stoelen voor ons zaten ook Kroaten- want daar heb ik het uiteraard over ;-). Geen twijfel over mogelijk dat Feminnem het zou gaan halen. Wel vrees dat Nederland het misschien zou gaan halen; de laatste dagen was het nummer toch weer wat gehyped. Je moet er toch niet aan denken.

Het rijtje Armenie, Israel, Denemarken was dusdanig overtuigend dat Zwitserland en Litouwen per definitie niet meer verder konden. En als ik heel eerlijk ben, gold dat ook wel voor de dromerige act van Anna Bergendahl, al waren de lichtstaven in de zaal een enorm succes.

Complot

Toch klopt er iets niet. Is het jullie ook opgevallen dat er opvallend veel verrassende landen doorgingen; allemaal uit West-Europa? Portugal bijvoorbeeld, of Ierland. Saai, en niet eens zo heel sterk gezongen. Kan iemand mij uitleggen waarom?

Nu ik er zo over nadenk is de verklaring eigenlijk wel logisch. In die eerste halve finale stemde Spanje mee. Daar stemmen ze natuurlijk voor Portugal, dat doen ze altijd. En Ierland in semi 2 kreeg steun van het VK. Tsja, zo kan ik het ook.

Zo maken wij natuurlijk helemaal geen kans meer. Kijk naar dit jaar, we sturen gevestigde namen naar het festival toe. Zeer populaire artiesten als Feminnem, en Miro uit Bulgarije. Maar we halen er niet eens de finale mee.

Waarom laten we die West-Europese landen eigenlijk nog toe? Voor veel vernieuwende muziek zorgen ze toch ook niet. Pete Waterman, Vader Abraham… Toch componisten die hun beste tijd wel gehad hebben. Eigenlijk lijkt het allemaal op elkaar, en verzieken West-Europese landen alleen maar de sfeer van het festival.

Landen uitsluiten is misschien niet haalbaar, maar er is ook een andere oplossing. We voeren gewoon een nieuw systeem voor de halve finale in, waarbij we die corrupte West-Europese bende allemaal bij elkaar gooien. Kunnen ze lekker op elkaar stemmen en zijn wij van het probleem af.

Nog een optie: we voeren de taalregel weer in. Is het iemand wel eens opgevallen hoe vaak ze daar in het westen in het Engels zingen? Niet voor niks is Servie het enige Eurovisieland dat nog nooit in een andere taal zong- zelfs niet gedeeltelijk. Als we toch bezig zijn kan ook meteen het orkest terugkeren. Niet dat daar enig argument voor te bedenken is, maar er moet toch wat te zeuren overblijven, niet waar?

Wat mij betreft zendt Kroatie volgend jaar gewoon weer een standaard girlgroup. Of het vocaal in orde is, doet er niet toe. We worden toch wel uitgeschakeld met al die vriendjespolitiek daar in het Westen. Zij zijn corrupt, en wij zijn klein. Da’s niet eerlijk.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





De femme fatale van het Eurovisie

26 05 2010

Woensdag 26 mei om 17.10; twaalfde live verslag vanuit de EBU werkplekken in Oslo.

Zojuist heb ik met Yaron en wat andere Israeliers de generale repetitie van de tweede halve finale bijgewoond. Ze hadden een plek helemaal vooraan voor me vrij gehouden, waardoor ik middenin de blauwwitte meute werd opgenomen. Na het zien van deze rehearsal ben ik klaar om weer de uitdaging aan te gaan.

Litouwen kwam bijzonder slecht over op beeld. Alsof er opzet in het spel is, schiet de camera op het moment dat de broeken uitgaan weg naar een shot van het publiek. Geen gimmick, geen punten als je het mij vraagt.

Eva Rivas heeft de camera’s onder controle gekregen. Haar act komt nu powerfull over en ze zal zeker kwalificeren. Let morgenavond nog eens op haar fanatieke zegegebaar dat ze maakt (arm omhoog met gebalde vuist). Afgelopen week vertelde ze me in de Euroclub dat als je wilt winnen, je er als een winnaar uit moet zien. Zodoende.

Israel was dit keer het meest teleurstellend; althans op beeld. Harel Skaat zong opnieuw verbluffend goed, maar het scherm springt op het einde van de show een aantal keren op wit wegens een overschot aan licht. De groep om mij heen ging uit z’n dak en de finale zal Israel zeker halen, maar er valt nog genoeg te verbeteren.

Op de repetities van de Denen werd afgelopen week wat lauw gereageerd. Vandaag stond de act echter weer als een huis en was de vreemde rode achtergrond weer verdwenen. Ondanks de matige loting lijkt het er toch op dat het rijtje favorieten in zijn geheel door gaat.

Met Zwitserland heb ik vooral medelijden. De vreemde vogel Michael is niet eens zo’n slechte artiest; hij pakt als één van de weinigen telkens feilloos de camera. Zijn backings laten het echter vocaal liggen en in tegenstelling tot voorgaande jaren, zijn de Zwitsers ook niet gezegend met een goed nummer.

Bij Zweden viel me weinig nieuws op, het lied is geen zekerheid maar zou zomaar door kunnen gaan. Mooi rustpunt na het misplaatste spektakel uit Zwitserland. Azerbeidzjan oogde nog altijd onzeker, maar kan door de hype (nog) niet falen.

Oekraine maakte veel indruk op me. Ik had een deja vu van de eerste halve finale, waar Bosnie plots uitgroeide tot één van mijn favorieten. Een sterk gezongen en mooi opgebouwd rocknummer, al blijft Alyosha een typisch Oekrainse del. Nederland heb ik al zovaak gezien dat er niks nieuws of zinnigs meer over te zeggen is.

Na Roemenie is het dan de beurt aan Slovenie. Hierover hoorde ik een zeer interessant verhaal uit het Israelische kamp, dat ik jullie niet wil onthouden. Één van de Israelische journalistes heeft het al drie jaar op rij aangelegd met één van de artiesten. Eerst met die van San Marino, vorig jaar dan met de Letse zanger. Overeenkomst? Ze werden allebei laatste. Dit jaar is de Sloveense zanger het slachtoffer.

Zelf is hij zich er terdege van bewust. ‘Three minutes on thursday and then it’s over’, liet hij zich van de week ontvallen. De femme fatale van Eurovisie slaat donderdag weer toe. Ierland daarna is ook geen zekerheid, al zijn de fans lyrisch over ‘hun’ Niamh.

Naar de polls kijkend, is zelfs de Bulgaarse Miro niet zeker van een finaleplaats. De act is wel wat verbeterd, maar nog altijd ontbreekt een echt flashy dans. Miro zingt half in Engels, en ook dat komt het lied niet ten goede. Cyprus groeit na het festival waarschijnlijk uit tot evergreen, maar zal de finale niet halen.

De laatste drie landen staan er allemaal goed voor in de voorspellingen. De act van Georgie blijft onbegrijpelijk, maar haar stem is goed en de promocampagne nog beter. Kroatie heeft een originele, alledaagse act met het rode hart tot besluit. MaNga knipoogt met het lied over verbroedering naar de Turkse toetreding tot de EU, al wil de band dit natuurlijk officieel niet bevestigen. Wel is de finaleplaats een zekerheid.

MaNga ontkent stellig dat het Turkse lied met de EU van doen heeft

Tijd voor jullie om ook je conclusies te gaan trekken! Iedereen die kans wil blijven maken op het promopakketje (waar inmiddels wat Grieks materiaal is bijgekomen), levert hieronder zijn top 10 in. Ik doe zelf ook mee, en dit is mijn verdict. De enters staan symbool voor de zekerheidjes/twijfelgevallen:

1. Turkije
2. Azerbeidzjan
3. Israel
4. Denemarken
5. Armenie
6. Kroatie

7. Oekraine
8. Georgie
9. Bulgarije
10. Zweden
11. Roemenie
12. Ierland

13. Cyprus
14. Litouwen
15. Nederland
16. Zwitserland
17. Slovenie

It’s up to you now!

Steef van Gorkum





Home sweet home

21 05 2010

Vrijdag 21 mei om 18.40; zesde live verslag vanuit de EBU werkplekken in Oslo.

Een rommelige dag opnieuw, met veel ups en downs. En dan heb ik het niet eens alleen over de rehearsals, die kwalitatief veel meer uiteen liepen dan gisteren. Ik moest me opnieuw door techniekproblemen heen worstelen- maar het materiaal voor Sieneke Journaal deel 2 is eindelijk in Nijmegen- en een beslissing nemen over wel of niet terugreizen.

Dat laatste was misschien wel het moeilijkst. Het liefst zou ik natuurlijk de repetities van morgen en zondag meemaken. Maar als ik niet terug ging, betekende dat door een bureaucratisch probleem bij de KLM ook dat ik zondag na de finale later terug zou komen. En daarmee een deel van mijn laatste tenniswedstrijd missen.

Daarbij opgeteld dat ik Hendrik beloofd had om met hem samen te reizen, en de heimwee die het aantrekkelijk maakt weer even thuis te zijn, heb ik besloten morgen terug te reizen. Een weekend thuis zijn zal me goed doen om er volgende week weer tegenaan te gaan. Bij dit soort beslissingen is er maar één waar je naar moet luisteren: je hart.

Repetities

Uiteraard gebeurde er weer genoeg op het toneel vandaag. De repetitie van Albanie bracht nog weinig nieuws, maar daarna was het de beurt aan Griekenland. Een lied dat me helemaal niets doet (bij ons thuis noemen we het ‘Pizza’ in plaats van ‘Opa’), maar wauw, wat een show! Geen Sakis, maar perfect in beeld gebracht en een mogelijke winnaar van in ieder geval deze halve finale.

De liedjes na Griekenland vielen daarmee meteen allemaal tegen. Portugal’s ballad is te middelmatig om echt op te vallen, en wordt bovendien niet heel overtuigend gebracht. Macedonie vind ik zelf een erg vrolijk nummer, en zowaar: Yaron was het nu eens met me eens. Het lied valt echter totaal niet op bij kijkers die nog met ‘Opa’ in hun hoofd nadreunen.

Tijdens de Macedonische repetitie gebeurde trouwens iets erg grappigs. De rapper Billy, die het lied een stoere image moet geven, liet tijdens de rap zijn bril vallen. Niet echt cool als je het mij vraagt. De persconferentie leverde nog hilarischere taferelen op, toen de delegatieleidster diezelfde Billy in haar beste Engels voorstelde als ‘The Raper’.

Belarus, gisteren nog verantwoordelijk voor een zeer amusant feest, was vandaag één van de grootste verliezers. Vlak na Portugal en ingeklemd tussen Griekenland en IJsland komt de zoetsappige ballade totaal niet uit de verf. De act met de vlindervleugels wordt door de pers hier massaal afgeserveerd, en ik kan ze geen ongelijk geven.

In de break tussen de repetities van de eerste en de tweede halve finale, gingen Yaron en ik op jacht naar wat meer promomateriaal. Yaron heeft goede connecties bij de Israelische delegatie, en voor ik het wist was ik Israelische aankondigingen in postvakjes aan het proppen. Wat overigens een kunst op zich is, door de onhebbelijk grote promotas van de Griekse delegatie- compleet met muts.

De dag stond voor ons in het teken van de Israelische repetitie. Het is één van de weinige liedjes die we allebei erg waarderen. Eerst was het echter nog de beurt aan Litouwen. De grappig bedoelde inzending ziet er op het podium nog wel aardig uit, maar op beeld is het geheel erg rommelig. De broeken gaan weer vrolijk uit, maar zelfs dat is op tv alleen voor de oplettende kijkers zichtbaar.

Armenie kampt met dezelfde problemen. De 1.96 meter lange (!!) Eva Rivas zingt prima, draagt godzijdank geen galajurk meer, en geeft een prima performance weg. Er werd echter wel flink gediscussieerd over de beeldvoering. De Armeense delegatie was terecht ontevreden over de vele shots van veraf. Hopelijk krijgen ze wat gedaan, want als het zo blijft zoals vandaag, kan Armenie wel eens blijven steken.

Eva is letterlijk ‘way above my league’…

Israel maakte de meeste indruk van de drie favorieten. Harel Skaat zingt prima en hoeft qua choreografie geen gekke dingen te doen; beter niet zelfs. Yaron en zijn Israelische vrienden waren laaiend enthousiast, maar ook de flinke hoeveelheid pers was overtuigd. Een lied dat zomaar eens de winnaar bij de jury zou kunnen worden.

In een verder vocaal goed jaar valt Zwitserland flink uit de toon. The Suiss disease wordt het hier genoemd, want Michael von der Heide zit er minstens zo ver naast als zijn voorgangers. De finale kan hij nu al vergeten. Zweden tot slot, heeft de choreografie bijna identiek gehouden aan de nationale finale. De video daarvan was erg indrukwekkend, en ik verwacht aanstaande donderdag niet anders.

Naast de repetities heb ik natuurlijk ook weer geprobeerd wat foto’s met artiesten te maken. Flink gelachen ook, met Yaron opnieuw, omdat we dit keer allebei graag met Eva Rivas op de foto wilden- we waren alleen allebei onderdeurtjes vergeleken met haar. Vanavond moet ik even wat Noorse kronen uit de muur trekken om mijn hotel te betalen. Dan een leuk kaartje kopen voor een vriendin uit Duitsland, eten, en klaarmaken voor de terugreis morgen.

Blijf de website volgen dit weekend, er volgt nog elke dag een update. Vanaf zondagavond ook weer live vanuit Oslo, dan samen met Hendrik. De liveshows komen eraan, en ik kijk er naar uit. Ik ben alleen ook blij dat ik tussendoor eventjes lekker thuis mag zijn.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Wat zouden we zijn zonder gitaar?

21 04 2010

In de rubriek ‘Met het mes op de keel’ zet de redactie van The Road to Oslo elke woensdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar het is aan jullie om ook de verschillen te zien: Je móét immers kiezen! In deze aflevering: Belgie vs. Zweden.

De Link   —>   De Uitvoering

Jonge artiesten, moederziel alleen op het podium en slechts gewapend met een gitaar; dat is de belangrijkste omschrijving van de stage-act die beide landen in Oslo op zullen voeren. Wel is de verwachting dat Tom Dice de act kleiner zal houden dan Anna Bergendahl. Tijdens Melodifestivalen werd zij nog ondersteund door een koortje. Het optreden zal dan ook meer dromerigheid uitstralen, waar het bij Belgie vooral gaat om de eenvoud. De kunst zal voor beide landen zijn om de sfeer die bij het lied past, zo goed mogelijk neer te zetten.

Het Lied

Ook hier overeenkomsten: zowel Anna als Tom zingen over onervarenheid, maar ook over de wil om het te gaan maken. Omdat het beide nog jonge, relatief onervaren artiesten zijn komt de tekst geloofwaardig over. Bij Belgie al helemaal omdat Tom Dice de tekst zelf geschreven heeft; recht vanuit zijn hart naar het lijkt. (Bekijk hier de songteksten van Belgie en Zweden).

Toch zijn er ook subtiele verschillen in stijl. Het Belgische lied Me and my guitar refereert aan de stijl van Walters & Kazha, Reunion, Milow en de oorspronkelijke uitvinders Simon & Garfunkel. This is my life wordt weliswaar met een simpel gitaartje neergezet, maar heeft iets meer easy listening/skyradio allure. Toch zetten de Zweden een gewaagde stap, weg van de spektaculaire acts en Carolasounds.

De Kansen

Zweden kan al jaren rekenen op een finaleplaats, en ook dit jaar zijn ze er ongetwijfeld bij. De loting pakte redelijk gunstig uit, Zweden zit weliswaar in het begin van de sterke tweede halve finale, maar het contrast met Zwitserland (dat toevalligerwijs wél voor de Zweedse Carolasound heeft gekozen) kon amper groter zijn.

Ook de Belgen zullen zich door de eerste halve finale heen moeten kunnen slaan, alhoewel de loting van Tom Dice tussen twee ballads minder gunstig was. In de finale gaan de twee gitaristen elkaar dan tegenkomen; de vraag is dan of ze elkaar dwars zullen zitten. Wordt Tom Dice een held uit het niets? Of gaat de windmachine van Zweden er voor zorgen dat het festival opnieuw in Scandinavie gehouden wordt?

Hoever reikt het dromerige lied van Anna Bergendahl?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: je móét kiezen: Belgie, of toch Zweden?





Nieuw begin in Zweden

14 03 2010

Door Hendrik Kramer

De 18-jarige Anna Bergendahl gaat voor Zweden naar Oslo met het lied This is my life. De jonge zangeres, in Zweden vooral bekend van Idols, won Melodifestivalen gisteravond overtuigend met 214 punten. Tweede werd de Mika-achtige Salem el Fakir; hij scoorde 183 punten met zijn lied Keep on walking.

Oude garde

This is my life is geschreven door Bobby Ljunggren (muziek) en Kristian Lagerström (tekst). De Zweedse krant Dagens Nyheter ziet in de overwinning van Bergendahl het bewijs dat Melodifestivalen de weg van de vernieuwing is ingeslagen. Zweden heeft genoeg van de oude garde. Pernilla Wahlgren werd gisteren met een onvervalste Schlager laatste, iets wat ik zelf al had voorzien. Andreas Johnson was met een zesde plaats de best scorende oudgediende.

Anna’s lied is een moderne popsong die ook zo uit de koker van de Noorse Maria Mena had kunnen komen. Van alle Scandinavische landen vind ik dat Zweden nu het beste nummer in handen heeft; een nummer dat de meeste mensen zal aanspreken, vooral jongeren. This Is My life is geen typisch songfestivalliedje, maar een moderne ballad die je zo op 3FM zou kunnen horen.

Buitenland

Haar winst kwam misschien niet geheel onverwachts. Wie naar de Zweedse hitlijsten kijkt had al een gokje kunnen wagen. Bergendahl stond ten tijde van de finale namelijk op de nummer 1-positie. Dit geeft echter slechts een indicatie van wat het publiek stemt, en wat de vijf binnenlandse en de zes buitenlandse jury’s gaan stemmen blijft al helemaal spannend. Deze laatste kozen wisselend voor Darin, Salem el Fakir en Ola. Gek genoeg zagen zij dus geen van allen Anna Bergendahl als de geschikte artiest voor Zweden.

Dit werpt de vraag op of het gebruik van een buitenlandse jury wel nut heeft. In Nederland en ook in België is dit concept toegepast. Het idee is dat zo’n jury een goede afspiegeling geeft van wat het buitenland stemt. Het land zelf stuurt vervolgens liever iets totaal anders.

Zelf had ik Anna op de vijfde plaats gezet, dus precies in het midden. Mijn favoriet Darin werd uiteindelijk vierde. Een finaleplaats moet er wel in zitten voor Zweden & Anna, maar zeker weten doen we dat pas na de Tweede Halve Finale op 27 mei waar Zweden zal optreden.