Balanceren op het randje

5 12 2011

Nog tijdens het Eurovisie Songfestival 2011 in Düsseldorf plugde Sietse Bakker een interessant nieuwsfeitje: landen zouden voortaan verplicht een vorm van nationale selectie moeten toepassen. Volledig interne selecties waren van de baan. Dit besluit was genomen door de referentiegroep, maar enige weken terug meldde Songfestivalweblog dat er een kleine kink in de kabel zit. De nieuwe referentiegroep moet zich nog over de details buigen, en dus geldt de regel in 2012 in ieder geval nog niet.

En dat komt goed uit. Al de nodige landen hebben aangekondigd hun lied intern te willen kiezen. Dat is geen vreemd verschijnsel; ook dit jaar waren er tien landen die voor een volledig interne selectie gingen. Daarnaast waren er nog landen die, zoals Nederland, de artiest aanwezen en het publiek mee lieten beslissen over het lied. Met name voor landen als Frankrijk, die al jaren intern kiezen, zou de verandering een lichte shock zijn geweest. Lees de rest van dit artikel »

Advertenties




Alle vooroordelen overboord

15 06 2010

Wat is dat toch? Als we iemand voor het eerst zien, denken we meteen te weten hoe diegene is. Hoe komt het toch? Als we een lied voor het eerst horen, weten wij allang hoe dat uitgevoerd gaat worden. Vooroordelen hebben we allemaal. Maar wat kunnen we er toch ook heerlijk naast zitten.

Mijn lijst met favorieten verandert sinds Oslo meer dan ooit. Onder andere door nieuwe inzichten- zie mijn stuk over de Euroclub. Sommige nummers werden daar eindeloos gedraaid, omdat ze heerlijk danceable zijn. Niet alleen de Zweedse krakers; ook nummers van dit jaar zoals bijvoorbeeld IJsland en Griekenland. Thuis heb ik er niet van kunnen afkicken. Als iemand mij nu smst, hoort het hele huis: OPA!

Een andere reden kan een overtuigende performance zijn. Dat liedjes live luisteren iets heel anders is dan op tv, bleek nergens duidelijker dan bij het Ierse optreden. In de zaal indrukwekkend, op tv zwak en krachteloos. Het lied en vooral de stem kwam niet over, terwijl ik bij dat lied nu juist kippenvel had verwacht.

Gek hoe je verwachtingen er zo naast kunnen zitten. Ik verwachtte bij Niamh Kavanagh een geweldige stem, maar waarom eigenlijk? Deels omdat Niamh ooit het festival al had gewonnen. Iemand met een goede staat van dienst dus. Deels ook omdat ze er in ieder geval niet staat vanwege het mooie plaatje- ze moet dus wel vanwege haar stem zover gekomen zijn. Maar de gekste reden moet nog komen. Eigenlijk verwachtte ik bij dit lied een goede stem, simpelweg omdat dat bij het nummer hoort…

Zijn wij niet vaker geneigd zo te denken? Dance liedjes zoals dat van Bulgarije dit jaar, horen te draaien om ritme en show. De commentaren, ook op deze site, wezen daarom direct op de matige act van de Bulgaarse Miro. Niemand had het over zijn dijk van een stem. Als hij het lied had geblèrd, buiten adem van de radslagen en handstanden, had waarschijnlijk niemand erover gevallen.

Draait het Songfestival dan echt alleen nog maar om show? Doet de stem er niet meer toe, maar draait alles om de act? Nee, natuurlijk niet, want het omgekeerde is ook waar. Ik pak Niamh aan op haar matige stem en niet op haar statische act, want ik verwacht geen show bij dat nummer. Ik verwacht überhaupt geen show bij haar, zoals ik dat al helemaal niet deed bij Chiara. Wat zit een mens toch volgeladen met vooroordelen!

Knap uitgedoste zangeressen, soms ook schaars gekleed, leggen we direct onder de loep. Achter zoveel uiterlijke schijn moet wel een fragiel stemmetje schuil gaan. A good show just hides a bad voice– nou, lang niet altijd dus. Het afgelopen Songfestival veegde vrolijk de vloer aan met praktisch alle clichés die ik tot nu toe opsomde. Behalve stijve hark Miro was er de Roemeense zangeres, gehuld in een té strak latexpakje, die de hoge noten moeiteloos uit haar mouw schudde. En zij was naar mijn smaak nog niet eens de beste zangeres van het stel.

Die titel gaat naar de Oekraïense Alyosha. Haar uitverkiezing voor het Songfestival verliep verre van netjes, en aanvankelijk stond Oekraïne ver onderaan mijn lijstje. Alyosha deed geen moeite het dellenimago van haar land te verminderen in haar uiterlijk; ze droeg zoveel make-up dat Yaron concludeerde: she must have something to hide… Een nieuwe over de top act lag in de lijn der verwachting, en haar schreeuw voor een betere wereld werd afgedaan als publiciteitsstunt.

Vooroordelen te over, ook bij mijzelf. Maar tijdens de generale repetitie gooide ik ze na één minuut luisteren allemaal overboord- als de zwarte kap van Alyosha. Zij antwoordde op de enige juiste manier: door te presteren, het tegendeel te bewijzen. Even, heel even bekroop me een gevoel dat me bekend voorkwam. Het was alsof ik weer thuis in mijn huiskamer, naar de Eurovisie top 250 zat te luisteren. The message is so trueIk had mijn Haunting Voice gevonden.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





De moraal van het verhaal

21 03 2010

Afgelopen week werd de Oekraïense inzending I love you teruggetrokken. Er moest halsoverkop een nieuwe voorronde georganiseerd worden omdat het lied van Vasyl Lazarovych niet goed genoeg zou zijn. Een rare beslissing, met uiteindelijk veel dramatischer gevolgen dan de Oekraïense omroep tevoren had kunnen voorzien.

De Oekraïner Vasyl Lazarovych gaat tóch niet naar Oslo…

De Nederlandse fans hadden hun mening vrij snel klaar. De beslissing van de Oekraïense omroep werd op de fora hier en daar nog wel afgedaan met het cliché ‘Bananenrepubliek’, maar kreeg ook opvallend veel support. Veel fans vonden dat de TROS in Nederland eenzelfde iets had moeten doen, teneinde met een betere inzending te komen. Ik niet, en ik zal u uitleggen waarom.

Direct toen Oekraïne de beslissing maakte een nieuwe voorronde te organiseren, bekroop mij een naar gevoel. Niet omdat ik de overdramatische ballad I love you zo’n sterk lied vond; maar omdat ik meevoelde met Vasyl Lazarovych. De situatie deed me denken het Terry Wogan schandaal met Cindy, maar vooral ook aan het Junior Songfestival van 2004, toen Angela Groothuizen de meisjes Klaartje en Nicky ten onrechte een finaleplaats beloofde, om ze enkele minuten later teleur te moeten stellen omdat ze ‘een enorme fout had gemaakt’.

Dat vond ik destijds zó triest, dat ik met wat hulp een mailingactie naar de AVRO op touw zette via www.songfestival.web-log.nl . Of dat het beslissende zetje gegeven heeft, weten we niet, maar feit is dat de meiden een wildcard kregen voor de finale en die van de weeromstuit wonnen. Een uitkomst die blijkbaar alleen kinderen gegeven is; van Cindy hebben we nooit meer wat gehoord, en Vasyl kreeg in de Oekraïense herkansing bij lange na niet genoeg sympathy votes om alsnog naar Oslo te mogen.

De nieuwe winnares heet Alyosha, maar wat blijkt? Haar lied To be free was al vóór 1 oktober jl. te horen via haar MySpacepagina, hetgeen diskwalificatie zou moeten betekenen. Morgen komen de delegaties van alle deelnemende landen bij elkaar om de liedjes te presenteren, en de Oekraïners moeten zich in alle haast op hun lot beramen. Terugtrekking dreigt.

En zo krijgt het verhaal toch nog een prachtige moraal: eerlijkheid duurt altijd het langst. Als de belofte aan Vasyl was gehouden, en de NTU hem gewoon naar Oslo had laten gaan, hadden de Oekraïners zich al deze ellende bespaard. En dus is het maar goed dat de TROS zich ook aan haar belofte aan Sieneke heeft gehouden, en Ik ben verliefd niet heeft teruggetrokken. Hoe zwak we die inzending ook vinden, we kunnen beter een jaartje geduld hebben. Het kan immers altijd erger.

… maar ook voor Alyosha ziet het er niet goed uit!

Beluister haar lied ‘To be free’ hier,

en ‘I love you’ van Vasyl Lazarovych hier.

Kijk en vergelijk; welk van de twee was het beste liedje geweest? En wat moet Oekraine nu doen? Duurt eerlijkheid echt het langst? En, misschien wel de belangrijkste vraag: hebben jullie er vertrouwen in dat Nederland volgend jaar inderdaad met iets fatsoenlijks komt?

Steef van Gorkum