Steef & het ESF

Zeven slechte resultaten op rij hebben mijn passie voor het ESF niet verminderd. Sterker nog, door de jaren heen ben ik steeds meer met het festival gaan doen. Vooral ook in combinatie met mijn opleiding, Journalistiek. Hier volgt een chronologisch overzicht:

2003 was mijn eerste songfestivaljaar. Nog niet als groot fan, meer als klein bruggertje tussen zijn ouders op de bank. Ik had (en stiekem heb ik dat nog steeds) een passie voor keltische muziek dus ik stemde voor Belgie. Het singletje Everyway that I can van winnares Sertab kocht ik, maar daarna raakte het festival weer op de achtergrond.

Pas het jaar daarna raakte ik echt gegrepen. Opnieuw samen met mijn ouders keek ik naar de Nederlandse voorrondes, en ik was woedend op Cor Bakker toen die mijn favoriete lied The story of my life afbrandde (Hier bouwde ik overigens direct mijn eerste historische kennis op; mijn ouders moesten mij uitleggen wie componist Johnny Logan nu precies was). Het lied kreeg een herkansing, en dus besloot ik de voorrondes te blijven volgen tot het einde.

Tijdens die voorrondes werd ik pas echt fan. Reunion won, en ik won een meet & greet door mijn slagzin ‘Reunion is zo leuk omdat … je duidelijk kunt zien dat ze samen zoveel lol hebben op het podium’. Ik juichte toen Nederland de finale haalde, en nog harder toen mijn moeder me beloofde dat ik tot na de puntentelling op mocht blijven 😉 Het festival was bij ons thuis inmiddels een familiefeest geworden.

De teleurstelling van Glennis Grace in 2005 hielp me niet van mijn verslaving af. Zoals met al mijn hobby’s begon ik het songfestival te combineren met mijn passie voor verslaggeving. In 2006 kwam er dan ook een twee uur durende radioshow met interviews met Behave, Paul de Leeuw en Gerard Dielessen op mijn naam te staan. Danijela, uit mijn inmiddels favoriete songfestivalland Kroatie, won de verkiezing ‘Beste songfestivallied ooit’.

Ook in 2007 en 2008 rolden er artikelen, columns en ingezonden brieven uit mijn pen. Steeds probeer ik het op te nemen tegen de populaire mening dat ‘het toch nooit wat wordt, alle oost-europese landen op elkaar stemmen en we er beter mee kunnen stoppen’. Let op: deze zinnen worden eigenlijk altijd uitgesproken door mensen die zelf al jaren niet meer naar het festival kijken!

In 2009 tot slot begon mijn opleiding Journalistiek eindelijk echt. Voor het blad Studentenhaver interviewde ik onder andere Yohanna en Alexander Rybak (telefonisch vanuit Moskou). Ook schreef ik een artikel over mijn grote voorbeeld Cornald Maas. Hierin deed ook hij uit de doeken waarom alle vooroordelen over het ESF slechts vooroordelen zijn.

Één ding is duidelijk: hoe vaak we ook nog slechte liedjes blijven inzenden, hoe vaak we ook nog (terecht) onderaan komen te bungelen, mijn songfestivalhobby neemt niemand me meer af!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: