Eenzaam zonder beltegoed

3 06 2010

Hendrik Kramer opent speciaal voor de lezers van Road to Oslo zijn dagboeken, die hij schreef tijdens zijn verblijf in Oslo. Vandaag aflevering 2: Maandag 24 mei

Door Hendrik Kramer

’s Ochtends eerst ontbijten in de herberg. Dat was op zich prima, ik nam een lekker kopje thee, een kom met cornflakes en twee sneetjes brood met chocopasta. Het brood was trouwens zeer droog en ik had zo´n vermoeden dat ze dit nog ergens van over hadden. Steef vroeg nog: waarom houden Noren van oud brood? Wie het goede antwoord weet mag reageren.

Maar ik mag niet klagen want er was van alles. Het is dat mijn smaakpatroon nogal smal is anders had ik vast veel meer gegeten. De koffie is in Noorwegen erg slap. Ik was maar wat blij dat ik bij terugkomst mijn eigen Urker koffie kon nuttigen. Ik weet dat ze in Finland en Zweden heel veel koffie drinken, maar ik hoop niet dat het daar ook net water is.

Oké, genoeg nu! Ik voel me nu een beetje een zeur worden, ik ga nu weer iets leuks vertellen. Bijvoorbeeld dat ik gratis(!) een tour door Oslo heb gemaakt van twee uur. Ik zat eerst in de bus met Steef maar ik had geen plaatsen besteld dus moest ik er weer uit. Gelukkig dacht de receptioniste dat ik pers was (ik had nochtans geen kaart om mijn nek hangen) en gaf ze mij een kaartje waarmee ik gratis de tour kon maken. Tusen  Tack!

De tour was erg mooi. We bezochten een beeldenpark, de ski-jump (zie foto) en natuurlijk reden we door het centrum van Oslo om alle bezienswaardigheden te bekijken. De tour duurde twee uur en daarna ging ik met Steef nog wat eten, alvorens hij weer op weg ging naar het perscentrum. We spraken weer ergens af, nu in de Eurovision Village. Hier gaat het verhaal verder waar zondag eindigde. 

Ik had mijn telefoon opgeladen, ik had het nummer van Steef en het nummer van Barry, de man van OGAE die mij mijn pas zou overhandigen die me toegang zou verschaffen in de Euroclub. Maar mijn beltegoed was op! Hoe dat kwam? Ik wist niet dat mijn internetabonnement van 5 euro in de maand hier niet geldig zou zijn en daardoor was ik binnen no- time blut. 

Ik heb Eurovision Village uiteindelijk bereikt en kon het optreden van Slovenie nog mee maken. Maar ik kon niet genieten, omdat ik wist dat er mensen op me zaten te wachten. Ik vroeg nog aan iemand of ie wist waar de euroclub was, maar deze man wist het dus niet en stuurde me naar het hotel van de artiesten. Intussen begon het te regenen en helemaal alleen in een grote stad. Ik had geen zin meer om te zoeken en besloot terug te gaan naar het hotel en vanuit daar te bellen.

Terwijl ik me zo eenzaam voelde herinnerde ik me dat ik diezelfde middag een brief had gekregen van een evangelist. Het bekende stuk tekst: Mijn kind, maar dan in het Noors: Mitt Barn.  Dit bevat een aantal Bijbelteksten waarin God laat weten hoeveel Hij van ons mensen houdt.  Dat gaf me het gevoel dat ik nooit alleen ben. Ik ging terug naar het hotel en regelde mijn beltegoed, zodat ik er de komende dagen weer tegenaan kon!

In het hotel kon ik mijn mobiel eindelijk weer gebruiken

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Advertenties




Op de foto met…

3 06 2010

Het afgelopen Eurovisie Songfestival was er een vol nieuwe en unieke ervaringen. In de komende periode is het daarom tijd om terug te blikken op al die dingen die ik heb meegemaakt. Het eerste vreemde fenomeen: de bereikbaarheid van de artiesten!

Er onderscheidden zich duidelijk twee manieren van omgang met fans en journalisten. Een aantal artiesten, zoals de Fransman Jessy Matador en de eerder ruim besproken Jon Lilygreen, storten zich tussen het feestgedruis. Ze voelen zich niet beter omdat ze artiest zijn, en zijn aanspreekbaar voor iedereen. Anderen zoals bijvoorbeeld Eva Rivas, kiezen voor meer afstand. ‘Tuurlijk mag jij met mij op de foto, ik als grote artiest zal speciaal voor jou wat van mijn kostbare tijd opofferen…’

Hiernaast dus de foto die ik nam op het beruchtte openingsfeestje, vlak nadat mijn shirt onder de champagne was komen te zitten. I wonder if it shows… Jessy was overigens wel een geval apart. Zoals Lilygreen kon drinken, zo kon hij dansen. De hele avond door in de Euroclub tussen de rest van de mensen, vol aanwezig op de dansvloer. Al moet gezegd worden dat zijn vertrektijd vaak net wat gezonder was dan de mijne…

Na de Israelische persconferentie, op de foto met Harel

Als internationale delegatie hoor je eigenlijk net nergens bij. Zeker niet als je Nederlander bent, maar niet achter het Nederlandse lied staat. De afgelopen weken werd ik dus met alle liefde opgenomen in de Israelische delegatie. Dat had zo zijn voordelen; ik kon gratis mee met een voor Denen en Israeliers bedoelde busreis. ‘We hebben je genaturaliseerd’, stelde Yaron na afloop nuchter. Uiteraard moest ik dus ook met de Israelische zanger op de foto.

De busreis rondom Oslo was boeiend & vermoeiend

Op veel verzoek dan bij deze: een foto van mij met Yaron. Er zijn er natuurlijk genoeg, omdat ik twee weken lang veel met hem heb opgetrokken. Maar omdat Eurovisienieuws in mijn ogen voor ging, had ik tot op heden alleen nog maar een foto van zijn vlag op deze site staan. Ik ben achteraf erg blij met de vele contacten die ik in Oslo heb opgedaan, en Yaron heb ik waarschijnlijk wel het beste leren kennen.

Deze foto is trouwens ook gemaakt tijdens de bustocht op maandagochtend. Een vermoeiend tochtje, zeker omdat ik het weekend op en neer naar Nederland gereisd was (wat ook energie kostte). Ik sta dan misschien nog niet als zombie op deze foto, maar wat scheelt het?

Tijdens de bustocht kwamen we trouwens ook nog artiesten tegen. De Deense zanger bijvoorbeeld, was zeer toegankelijk. We hebben een tijd met hem staan praten, tot we in de gaten kregen dat er nóg een artiest in de buurt was met wie iedereen op de foto wilde…

En tot slot: ik op de foto met Josh Dubovie!

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Een stapelbed zonder trap

2 06 2010

Hendrik Kramer opent speciaal voor de lezers van Road to Oslo zijn dagboeken, die hij schreef tijdens zijn verblijf in Oslo. Vandaag aflevering 1: Zondag 23 mei

Door Hendrik Kramer

05.00 Opstaan! Om half 6 in de auto richting Bodegraven om daar Steef en zijn moeder op te halen en dan naar Schiphol. Steef is speciaal voor mij teruggekomen uit Oslo om mij op te halen, waarvoor ik hem nogmaals hartelijk dank. Zoals jullie al hebben kunnen lezen in het stuk van Steef op deze website zaten er onverwachte overstappen in onze reis, maar gelukkig om een uur of 5 kwamen we bij ons hotel aan. Het heet een jeugdherberg, maar ik zag weinig jongeren. Het doet er niet toe, we zaten daar vijf nachten spotgoedkoop en we hadden een bedje, tv en een dak boven ons hoofd.

We sliepen in een stapelbed; ik sliep boven. Jullie willen niet weten wat voor manoeuvres ik heb uitgehaald om daar op te komen. Omdat het onderste bed tweepersoons was, kon je de ladder om boven te komen nergens neerzetten. Met wat vreemde bewegingen en zelfs een blauwe plek op mijn buik kon ik over het plankje heen komen en lag ik op mijn bed. En als ik dan lag, ging ik er ook niet meer af, want eraf gaan was ook een drama. Nu moeten jullie weten dat ik geen atleet ben en een salto maken ging ook niet daarvoor was het plafond te laag.

Steef vertrok gelijk naar het perscentrum en we spraken af om 19.00 op Oslo centraal. Maar we liepen elkaar mis omdat Oslo Sentralstasjon niet op het bordje van de bus stond en ik bij Lysaker heb staan wachten. We zaten op elkaars telefoontje te wachten, de grap was dat we allebei dachten dat we elkaars telefoonnummer hadden wat dus niet zo was. Gelukkig hebben we elkaar diezelfde nacht nog gesproken en het probleem opgelost. Althans, dat dacht ik…

Het stapelbed was bijna onbereikbaar, omdat de trap nergens kon staan

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Vanaf morgen: de Hendrik-files!

1 06 2010

Wat spookte Hendrik uit terwijl zijn maat het weer eens laat maakte in de Euroclub? En hoe bracht hij de tijd door als Steef in het perscentrum moest zijn? Hendrik vertelt ons vanaf morgen alles over zijn belevenissen in Oslo. Volg het op de voet in de Hendrik-files!

‘Een beter thema had de organisatie niet kunnen kiezen. Ik heb heel wat moments met jullie the sharen en de vraag is: Waar moet ik beginnen? Ik heb zoveel ervaren in een week dat ik misschien als ik dit schrijf ook dingen ben vergeten. Ik zal jullie zoveel mogelijk vertellen en, zoals jullie van deze site gewend zijn, zo eerlijk mogelijk.

Hoe was de show? Hoe was Oslo? Hoe was mijn verblijf? Ik zal per dag samenvatten wat Steef en ik gedaan hebben. Voornamelijk trokken we ons eigen plan, maar tijdens de live shows en onze reis waren we samen en is het erg gezellig geweest.’

Hendrik Kramer

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Jacob overtuigend de beste

31 05 2010

De Vlaming Jacob mag zich een jaar lang ‘Road to Oslo-Eurovisiekenner’ noemen. Na een stevige telling van de punten bleek dat hij met kop en schouders boven de rest uitstak. De winst heeft Jacob met name te danken aan zijn finalepronostiek, waarin hij de nummers 1 en 2 goed voorspelde.

De eerste halve finale werd gewonnen door Karin. In de tweede halve finale zou zij opnieuw gewonnen hebben, ware het niet dat redactielid Steef met 76 punten veruit de beste score haalde. Hij nam daarmee direct de kop over. In de finale was Jacob echter zonder enige twijfel de beste. Naast Duitsland en Turkije zette hij ook Armenie en Griekenland op de juiste plek, en draaide hij Denemarken en Azerbeidzjan om. Zoals veel deelnemers vergiste hij zich alleen in Israel en Noorwegen.

De uitslag was al met al ook behoorlijk verrassend op sommige punten. De redactie van The Road to Oslo was achteraf teleurgesteld over de prestaties van Israel, maar zeer aangenaam verrast over het goede optreden van Belgie en Duitsland. Met de winnaar kunnen wij absoluut leven, en er wordt al hard gewerkt aan de opzet voor een mogelijke Road to Berlin.

Tot het zover is willen wij al onze trouwe lezers enorm bedanken voor de aandacht en de reacties. Door jullie is The Road to Oslo nu een steeds populairdere songfestivalsite, die gemakkelijk via Google wordt gevonden. Blijf het nieuws vooral volgen en reageer met vragen en opmerkingen. Wij zijn er door en voor jullie!

De Vlaming Jacob, fan van het eerste uur, wint het Road to Oslo-promopakket

De volledige uitslag vind je hieronder:

  1. Jacob                    (60, 68, 92)         220pt
  2. Karin                     (67, 69, 58)         194pt
  3. Steef                    (62, 76, 53)         191pt
  4. Tim                        (62, 58, 68)         188pt
  5. Maarten             (66, 64, 53)         183pt
  6. James                  (65, 60, 56)         181pt
  7. Luuk                     (53, 64, 51)         168pt
  8. Hendrik               (55, 67, 44)         166pt
  9. Brabo nr 1          (43, 60, 39)         142pt
  10. Pim                       (18, 63, 54)         135pt
  11. Joelle                   (18, 55, 56)         129pt
  12. Adriaan               (18, 18, 66)         102pt
  13. Hebbuzz             (18, 18, 61)         097pt




Lena zet Europa op z’n kop

31 05 2010

Maandag 31 mei om 19.00 vijftiende live verslag vanuit mijn huiskamer in Bodegraven.

Toen ik ruim twee maanden geleden Lena voor het eerst hoorde, wist ik het zeker. Dit gaat niemand leuk vinden. Het lied Satellite was vrij apart en alternatief; iets wat Marcel of Remco naar Forumvisie gestuurd zou hebben. Dit was niet de manier om de ballads uit andere landen te bestrijden. Een lied als dit is te apart, en slaat niet aan. Zeker niet bij mij.

Ik nam me voor een pittig stuk te schrijven. Over Lena, maar ook over Josh uit de UK die toen net was gekozen. Nog één keer beluisterde ik de liedjes écht goed, om te voorkomen dat ik op een halve minuut mijn oordeel zou vellen. Plots viel me bij het Duitse optreden wat op, hetgeen leidde tot een totaal ander stuk dan ik gepland had. Ik noemde Duitsland het juiste, vrolijke en energieke antwoord op de ballads. Voor mijzelf althans, ik had er nog altijd geen fiducie in dat iemand anders dan ikzelf dit leuk zou vinden.

Lees mijn eerste blog over Satellite hier terug!

En toen was het zaterdagochtend 29 mei 2010. Sieneke was uitgeschakeld, een groot gedeelte van mijn werk zat er inmiddels op. Twee weken Oslo hadden heel veel van mij gevraagd, en dus vond ik het tijd om een rustdag te nemen. Vandaag voor één keer niet hard werken; alleen maar toeleven naar de finale en daarvan genieten.

En dus zat ik om een uur of 17.00 natuurlijk toch weer achter mijn laptop in het perscentrum. Een artikel geschreven ter voorbereiding op de finale, voor mijn stageadres de Nijmeegse Stadskrant. Over de Moldaven, de IJslanders en natuurlijk ook de Grieken die het festival bij winst nooit zouden kunnen betalen. Over de Vlamingen, die onder druk stonden omdat hun inzending voor het eerst sinds 1985 intern was gekozen. En over de Duitsers, die wel heel erg Eurovisiesceptisch gaan worden als ze nu weer teleur zouden stellen.

Na het stuk werd ik opgehaald door Yaron. Als ik er achteraf aan terug denk, krijg ik oprecht medelijden. Hij kwam naar me toe met een Israelische vlag om de schouders en zei met een schorre, ietwat geemotioneerde stem: ‘I really believe that this year we can take it. You can come to Jerusalem next year and stay at my place!’ We aten in het perscentrum, een verademing omdat ik de hele week nog amper tijd had genomen om iets te eten. Daarna moest ik mijn spullen weghalen uit het perscentrum. Alles werd ingepakt, want na de finale was er geen tijd meer om terug te keren.

Samen met Yaron en Eran, een andere Israelische jongen liepen we door de menigte heen naar de ingangen van de zaal. Het sfeer proeven was begonnen. Publiek vanuit alle landen stond geschminkt en wel klaar, met vlaggen in de aanslag. Dit is de sfeer waarop ik gehoopt had, die ik mee wilde maken door het Eurovisie zelf te bezoeken. Bij de ingangen had ik afgesproken met Hendrik, en wenste ik Yaron een mooie show en een goede terugreis.

Voor het eerst hadden Hendrik en ik tribunekaarten. Dat resulteerde in een prima zicht op het podium, vooral omdat we er recht tegenover zaten. De fotoafstand werd wel wat groot, zoals in dit blog te zien is. Sorry jongens, scherper dan dat werd het niet. Opvallend was wel dat op de tribunes mensen veel beweeglijker zijn, en de irritante neiging hebben op de meest onlogische momenten drinken te gaan halen.

Frankrijk tijdens de finale van het Eurovisie Songfestival

Na de show kwam de originele en vrolijke pauzeact. Een goed antwoord op de kritiek op de Noorse organisatie, die tijdens de halve finales de shows wat kaal produceerden. Met de flashmobdance kwamen we helemaal in de stemming voor de uitslag. Na drie stemmers hield ik m’n hart vast dat Denemarken zou winnen, maar snel maakte opluchting zich van mij meester. Lena! Lena! Lena!

De show ging verder in vogelvlucht voorbij. Lena kwam het podium op, zong haar lied en hup, we moesten de zaal alweer uit. Een druk programma voor de boeg. Hendrik en ik sleepten ons door het openbaar vervoer van Oslo, richting de Flybussen. Maar die vertrokken plots pas een uur later dan gepland! Haasten op het vliegveld, snel naar het hotel koffers pakken en nog net op tijd het vliegtuig in.

Te gehaast, zo bleek uiteindelijk, want we kwamen in Nederland aan zonder koffers. Inmiddels zijn die gelukkig weer netjes bij ons thuis afgeleverd, maar jullie kunnen je voorstellen hoe gesloopt en gefrustreerd we daar op het vliegveld hebben gestaan. Geen slaap, geen voedsel en geen baggage. En het leukste moet nog komen: ik heb daarna nog een tenniswedstrijd gespeeld. Twee dubbels stonden er voor mij op de planning, en ik heb er nog één van gewonnen. Op pure wilskracht waarschijnlijk, want alle andere krachten waren al lang en breed uit mijn lichaam verdwenen.

Inmiddels twaalf uur bijgeslapen. Nog wel moe en ziekjes, maar er is weer tijd voor een blog! Later op de avond wellicht de uitslag van de grote pole, of anders morgen. Oslo 2010 zit erop en ik ben weer in Nederland. Maar wat een geweldige reis hebben Hendrik en ik gehad!

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





‘Israel gaat Songfestival winnen’

28 05 2010

Vrijdag 28 mei om 23.45; veertiende live verslag vanuit de EBU werkplekken in Oslo.

Ik ben er eindelijk uit! Het zien van de tweede generale repetitie voor de finale, maakte alles duidelijk. Niet alleen denk ik de puzzel voor de einduitslag te hebben opgelost. Ook ben ik er eindelijk uit, wie mijn nummer 1 is.

Er mag dan heel veel verschillen tussen de inzendingen zitten, op het podium zitten vaak gelijke songs vlak bij elkaar. Daarmee zitten liedjes elkaar ook in de weg. Andere landen, zoals Israel of Armenie, hebben wel weer heel goed geloot. En ook Rusland, hoezeer het me ook spijt om te zeggen, springt er prima uit op de huidige positie.

Vanmiddag waren de laatste persconferenties. Voorafgaand aan de generale repetitie kwamen de vijf rechtstreeks geplaatste landen nog eenmaal aan bod. Ik hoopte nog altijd op een leuke foto met Lena, maar er was geen beginnen aan. De persconferentie van Duitsland was extreem drukbezocht, en ik snap nu ook waarom.

Ik had al een zwak voor Lena, maar vanmiddag wond ze werkelijk iedereen om haar vinger. Wat iedere artiest zou willen, maar niemand durft, doet Lena: alle brave, voorzichtige, saaie vragen met een ridicuul antwoord afstraffen. Journalist: ‘Will you change anything in the lights of your show?’ Lena: ‘I’m thinking about having no lights at all. You know, I am a very dark person…’

Of deze, ook hilarisch en een youtubehit in wording: Journalist wil Lena een kritische vraag stellen over haar Engelse accent, maar het Duitse team is voorbereid en neemt de regie over. Een begeleider pakt een gitaar en speelt Boyzone’s No matter what. Lena zingt met een overdreven Duitse tongval: ‘No matter what they tell you, no matter what they say. If you don’t like my accent, then this song I play’.

Lena mag dan de slechtst bereikbare artiest op het festival zijn; ze is naar mijn smaak ook de leukste. Ze is echt, zichzelf en buitengewoon grappig. Toch staat ze sinds vandaag definitief niet op mijn eerste plaats. Duitsland mag dan de leukste artiest hebben, Turkije heeft het beste lied. En Israel de beste tekst. En Griekenland de beste act; het blijft appels met peren vergelijken.

Het antwoord zit hem in de combinatie. En die heeft maar één land echt helemaal op orde. Belgie is mijn absolute favoriet, omdat zowel tekst, lied en act perfect bij de sympathieke Tom Dice pakken. Ik ben er dus helemaal uit: Stem op Belgie!

Pronostieken

Dan mijn voorspelling, waarbij ik meteen alle deelnemers aan de prijspole uitdaag om ook hun top tien hieronder te plaatsen. Om het contrast met mijn voorgaande woorden te verduidelijken: het gaat om mijn pronostiek, niet om mijn persoonlijke smaak.

Ik verwacht de volgende vijf landen onderaan: UK, Spanje, Portugal, Wit Rusland, en Cyprus.
Tussen 16 en 20 de volgende landen: Frankrijk, Ierland, Moldavie, Bosnie, Albanie.
In het midden eindigen dan: Roemenie, Rusland, IJsland, Georgie en Oekraine.

En dit is mijn top 10, meetellend voor de pole:

1. Israel
2. Griekenland
3. Azerbeidzjan
4. Duitsland
5. Turkije
6. Denemarken
7. Armenie
8. Noorwegen
9. Belgie
10. Servie

Ik ben eruit, nu is de puzzel aan jullie! Kom maar op met je top 10 en blijf kans maken op de cd van Chanee & Evergreen, inmiddels al aangevuld met een cd van Giorgios Alkaios!

Steef van Gorkum