Alle vooroordelen overboord

15 06 2010

Wat is dat toch? Als we iemand voor het eerst zien, denken we meteen te weten hoe diegene is. Hoe komt het toch? Als we een lied voor het eerst horen, weten wij allang hoe dat uitgevoerd gaat worden. Vooroordelen hebben we allemaal. Maar wat kunnen we er toch ook heerlijk naast zitten.

Mijn lijst met favorieten verandert sinds Oslo meer dan ooit. Onder andere door nieuwe inzichten- zie mijn stuk over de Euroclub. Sommige nummers werden daar eindeloos gedraaid, omdat ze heerlijk danceable zijn. Niet alleen de Zweedse krakers; ook nummers van dit jaar zoals bijvoorbeeld IJsland en Griekenland. Thuis heb ik er niet van kunnen afkicken. Als iemand mij nu smst, hoort het hele huis: OPA!

Een andere reden kan een overtuigende performance zijn. Dat liedjes live luisteren iets heel anders is dan op tv, bleek nergens duidelijker dan bij het Ierse optreden. In de zaal indrukwekkend, op tv zwak en krachteloos. Het lied en vooral de stem kwam niet over, terwijl ik bij dat lied nu juist kippenvel had verwacht.

Gek hoe je verwachtingen er zo naast kunnen zitten. Ik verwachtte bij Niamh Kavanagh een geweldige stem, maar waarom eigenlijk? Deels omdat Niamh ooit het festival al had gewonnen. Iemand met een goede staat van dienst dus. Deels ook omdat ze er in ieder geval niet staat vanwege het mooie plaatje- ze moet dus wel vanwege haar stem zover gekomen zijn. Maar de gekste reden moet nog komen. Eigenlijk verwachtte ik bij dit lied een goede stem, simpelweg omdat dat bij het nummer hoort…

Zijn wij niet vaker geneigd zo te denken? Dance liedjes zoals dat van Bulgarije dit jaar, horen te draaien om ritme en show. De commentaren, ook op deze site, wezen daarom direct op de matige act van de Bulgaarse Miro. Niemand had het over zijn dijk van een stem. Als hij het lied had geblèrd, buiten adem van de radslagen en handstanden, had waarschijnlijk niemand erover gevallen.

Draait het Songfestival dan echt alleen nog maar om show? Doet de stem er niet meer toe, maar draait alles om de act? Nee, natuurlijk niet, want het omgekeerde is ook waar. Ik pak Niamh aan op haar matige stem en niet op haar statische act, want ik verwacht geen show bij dat nummer. Ik verwacht überhaupt geen show bij haar, zoals ik dat al helemaal niet deed bij Chiara. Wat zit een mens toch volgeladen met vooroordelen!

Knap uitgedoste zangeressen, soms ook schaars gekleed, leggen we direct onder de loep. Achter zoveel uiterlijke schijn moet wel een fragiel stemmetje schuil gaan. A good show just hides a bad voice– nou, lang niet altijd dus. Het afgelopen Songfestival veegde vrolijk de vloer aan met praktisch alle clichés die ik tot nu toe opsomde. Behalve stijve hark Miro was er de Roemeense zangeres, gehuld in een té strak latexpakje, die de hoge noten moeiteloos uit haar mouw schudde. En zij was naar mijn smaak nog niet eens de beste zangeres van het stel.

Die titel gaat naar de Oekraïense Alyosha. Haar uitverkiezing voor het Songfestival verliep verre van netjes, en aanvankelijk stond Oekraïne ver onderaan mijn lijstje. Alyosha deed geen moeite het dellenimago van haar land te verminderen in haar uiterlijk; ze droeg zoveel make-up dat Yaron concludeerde: she must have something to hide… Een nieuwe over de top act lag in de lijn der verwachting, en haar schreeuw voor een betere wereld werd afgedaan als publiciteitsstunt.

Vooroordelen te over, ook bij mijzelf. Maar tijdens de generale repetitie gooide ik ze na één minuut luisteren allemaal overboord- als de zwarte kap van Alyosha. Zij antwoordde op de enige juiste manier: door te presteren, het tegendeel te bewijzen. Even, heel even bekroop me een gevoel dat me bekend voorkwam. Het was alsof ik weer thuis in mijn huiskamer, naar de Eurovisie top 250 zat te luisteren. The message is so trueIk had mijn Haunting Voice gevonden.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Dansen in de Euroclub

10 06 2010

Twee weken geleden was ik nog in Oslo. Soms voelt het al als een eeuwigheid geleden, soms alsof ik er nog middenin sta. Nog altijd dans ik door de huiskamer, luisterend naar Eurovisiemuziek. Niet zozeer Lena’s Satellite, hoe geweldig ik dat lied ook vind. Nieuwe liedjes zijn mijn afspeellijst binnengedrongen- liedjes waarvan ik nooit had gedacht dat ik ernaar zou kunnen luisteren.

This article also appeared in English, titled ‘Comparing apples and oranges’, on
http://www.eurovisionfamily.tv/user/steefsteef/blog/?id=44492

Dit artikel verscheen ook in het Engels (zie bovenstaande link), getiteld ‘Appels en peren vergelijken’

Behalve toegang tot de repetities en de persconferenties, geeft een accreditatie ook toegang tot de Euroclub. Niet-journalisten kunnen uiteraard ook lid worden van OGAE om hier binnen te komen, en dat is zeker de moeite waard. Door goed naar Cornald Maas te luisteren de laatste jaren, wist ik dat dit de plaats was voor die ene extra quote. In het perscentrum hoor je wat elke journalist hoort, en artiesten kijken amper naar je om. Je kunt misschien een handtekening krijgen, maar meer ook niet.

Omdat ik een journalist ben en geen twaalf jaar oud jochie, wilde ik meer contact dan alleen dat. En inderdaad: Euroclub was dan de plek waar je moest zijn. Met wat hulp van Yaron, die veel meer ervaring had met dit soort situaties, kwam ik in contact met een aantal artiesten. Dit had leuke gesprekjes en quotes tot gevolg, die jullie je hopelijk nog wel kunnen herinneren. Met name de Moldaafse zanger en Jon Lilygreen uit Cyprus waren sympathiek en spraakzaam.

De hele Euroclub ervaring was iets totaal nieuws voor mij. Thuis in Nederland ga ik praktisch nooit uit, simpelweg omdat het niet in mijn ritme zit. Ik doe genoeg andere dingen, hou niet van alcohol en ook niet van de muziek die er vaak gedraaid wordt. En die muziek was nou net het grootste verschil tussen Euroclub en een eventueel café in Ede of Utrecht. Hier werd Songfestivalmuziek gedraaid; plots stond ik in een club met liedjes die ik allemaal ken!

Dat hoeft natuurlijk nog niet te zeggen dat het ook allemaal liedjes van mijn keuze zijn. Trouwe lezers weten ongeveer welke genres ik waardeer, anderen kunnen het hier nalezen, maar op één soort lied geef ik in ieder geval altijd af: de Zweedse eurostampers/Carolaschlagers. De simpelheid van deze liedjes is één van mijn favoriete stokpaardjes. Maar in de Euroclub is het uiteraard een geliefd genre, en ik snap nu ook waarom.

In de Euroclub herontdekte ik een aantal liedjes die ik aanvankelijk zo snel mogelijk weer had willen vergeten. Niveauloos, en allemaal hetzelfde- meer woorden maakte ik er doorgaans niet aan vuil. Iedereen die er net zo over denkt, zou ik willen aanraden volgend jaar in Duitsland tenminste één keer Euroclub te bezoeken. Na een avond luisteren naar Hero, Take me to your heaven, Manboy, Invincible en noem het verder maar op, zul je je realiseren dat die liedjes in ieder geval zeer geschikt zijn om een goed feest mee te organiseren.

Ik ben nog steeds een groot fan van Balkanballads in de stijl van Zjelko Joksimovic. Logisch ook: ik ga amper uit, en dans vrijwel nooit. Luisteren naar dat soort nummers is prachtig, maar na Oslo weet ik: als het eenmaal 03.00 is geweest wil je wat anders om op los te gaan. Muziek om naar te luisteren, is iets totaal anders dan muziek om op te bewegen. Het zijn twee verschillende werelden, die je eigenlijk niet met elkaar kunt vergelijken. Tenzij je Eurovisiefan bent, natuurlijk.

Get up and dance! (Inculto, Lithuania 2010)

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Nu op naar Duitsland!

9 06 2010

Hendrik Kramer opent speciaal voor de lezers van Road to Oslo zijn dagboeken, die hij schreef tijdens zijn verblijf in Oslo. Vandaag de 7e en tevens laatste aflevering: Zaterdag 29 mei

De belangrijke dag van de finale. Eindelijk was het dan zover, wie zou er vanavond winnen? Ik had zelf Turkije, Griekenland en Israel genoteerd voor een overwinning. Israel viel heel erg tegen; jammer, aan Harel heeft het in ieder geval niet gelegen. Om 19.30 stond ik bij de Telenor Arena en het was er ongelooflijk druk. Wel 10.000 mensen van minstens 40 nationaliteiten liepen richting de arena  om daar te genieten van een spectaculaire show- of natuurlijk om hun land aan te moedigen.

Zelf stond ik met een Noorse vlag te wapperen. Dat deed ik niet alleen omdat ik het Noorse lied goed vond, ik deed het ook omdat ik daarmee wilde laten zien hoe mooi ik Noorwegen vind en hoe goed ze deze Eurovisieweek hebben georganiseerd. Daar viel werkelijk niets op aan te merken. Het optreden van Spanje werd verstoord maar dit heb ik niet meegekregen vanuit de zaal. Ik zag het later terug en ik moet zeggen: Jimmy Jump heeft zich goed voorbereid en het duurde nog best lang voor er iemand het podium op kwam om hem weg te sturen.

Drukte op weg naar de finale; de zaal was afgeladen vol

Complimenten ook voor Daniel die gewoon doorzong terwijl deze gek zich op het podium begaf. Je weet nooit wat zo’n iemand van plan is en je staat daar al live te zingen voor miljoenen mensen. Ik dacht aanvankelijk nog aan een complot om te zorgen dat Spanje nog een keer mocht optreden, maar nu zie ik toch in dat dit niet het geval is geweest. Al moet ik wel zeggen: die idioot deed het nog best leuk, hij moet zich maar kandidaat stellen voor Spanje in 2011. Of  had hij dit jaar in de voorronde verloren en wilde hij toch graag meedoen?  

Alle andere optredens verliepen volgens plan. De intervalact vond ik ook erg leuk, het hele publiek deed samen de flashmob dance. Hands high, hands high. Bow and arrow, bow and arrow. Dance how you wanna dance…  En dan was het tijd voor de puntentelling. Na een tijdje waren de nummers één en twee duidelijk, maar daaronder bleef het spannend. Duitsland won, en dus waren wij tevreden.

Na de finale reisden we door de drukte van de stad richting busstation, en met de bus naar het vliegveld. Het werd natuurlijk zo’n hangnacht; niet geslapen en om 8.20 weer terug in Nederland. Wij wel, maar de koffers aanvankelijk nog niet! Die kwamen gelukkig een dag later. Ik kan terug kijken op een te gekke Eurovisie week! Wie weet volgend jaar weer.

Op het vliegveld namen we afscheid van alle gedeelde momenten

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Hotelwissel

8 06 2010

Hendrik Kramer opent speciaal voor de lezers van Road to Oslo zijn dagboeken, die hij schreef tijdens zijn verblijf in Oslo. Vandaag aflevering 6: Vrijdag 28 mei

’s Ochtends uitchecken in de herberg. Ik kreeg nog geld terug ,want ik had voor een nacht teveel betaald. We gingen daarna naar een ander hotel dichtbij het vliegveld. Dit was een luxer en dus duurder hotel. Een prima hotel met godzijdank een heerlijk bed waar ik normaal op kon komen.

De dag verliep verder zonder noemenswaardige momenten en die avond begaf ik me opnieuw naar de inmiddels vertrouwde Telenor Arena om de generale repetitie mee te maken. We hebben de show niet helemaal uitgezeten in verband met het halen van de laatste bus. Zo’n uitslag is ook niet echt spannend als je weet dat het allemaal nep is.

Ik ben alleen naar huis gegaan met wat spullen van Steef die ik voor hem naar het hotel bracht. Om een uur of half 1 arriveerde ik en ben ik gelijk in mijn heerlijke bed gekropen waarna ik meteen in slaap viel. Lekker vast dromen van de finale van morgen!





The best audience ever

6 06 2010

Hendrik Kramer opent speciaal voor de lezers van Road to Oslo zijn dagboeken, die hij schreef tijdens zijn verblijf in Oslo. Vandaag aflevering 5: Donderdag 27 mei

De dag van de tweede halve finale. Ik vertelde jullie al dat dit een veel gezelligere halve finale was. Overdag ben ik de stad in geweest om de tijd een beetje te doden en om kwart over zeven zat ik al weer in de zaal te wachten op de show van 9 uur. Het voorprogramma begon al om kwart over 8 met de introductie van Anna Lindmo die het publiek moest opwaren: “I want you to be the best audience in the history of the Eurovision Song Contest ever!!’’

Ze vroeg daarna aan iemand uit het publiek of hij vanuit de greenroom het podium kon oplopen. Het publiek moest dan voor hem klappen en juichen. Daarna zong een Scandinavische entertainmentgroep een medley van Eurovisieklassiekers. Dit voorprogramma was bij elke liveshow hetzelfde, zodat ik de volgorde op het laatst uit mijn hoofd kende. 

Anna waarschuwde de mensen voor het podium nog om niet te gaan staan tijdens de show aangezien er een zeer zware camera boven hun hoofd zweefde. Op het eind kregen we nog een Abba-medley met als afsluiter The winner takes it all. Op onze stoel lag een glowstick die we moesten gebruiken tijdens het optreden van Anna Bergendahl uit Zweden. Tijdens haar optreden dacht ik dat ze vast door zou gaan. De sfeer in de zaal was fantastisch, echt heel bijzonder! Het kwam blijkbaar niet over op de mensen thuis.

Steef moedigde in zijn Kroatie t-shirt Hrvatska aan. De teleurstelling was groot bij hem toen Kroatie niet doorging, maar de opluchting minstens zo groot dat Nederland er niet bij zat. Na een aantal zeer drukke dagen zat het meeste werk voor hem er nu op. Ik liet de afterparty aan me voorbij gaan en vertrok naar het hotel, voor de laatste nacht aldaar.

Zweden maakte in de zaal veel sfeer, maar haalde de finale niet

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Een dag vol fotomomenten

5 06 2010

Hendrik Kramer opent speciaal voor de lezers van Road to Oslo zijn dagboeken, die hij schreef tijdens zijn verblijf in Oslo. Vandaag aflevering 4: Woensdag 26 mei

Dit is de ochtend van de inmiddels beruchte zombiefoto, een van mijn ‘’beste’’ foto momenten ooit. Ik moet zelf ook altijd hard lachen om foto’s van net ontwaakte mensen, dus dan mag er ook wel eens om mij gelachen worden. 

Na een ontspannen ochtendje hebben Steef en ik ‘s middags door Oslo gekuierd en onder andere de haven bezichtigd. Een mooi moment om wat plaatjes te schieten. We hebben geluncht, en Steef is toen weer richting perscentrum gegaan en ik naar de herberg. ’s Avonds weer Euroclub natuurlijk! Het was namelijk OGAE avond. De artiesten van Finland, Malta, Verenigd Koninkrijk, Bosnië, Griekenland, Frankrijk en Polen traden daarom op.

Ik stond vooraan en had dus goed zicht. De meeste artiesten zongen natuurlijk hun Eurovisielied maar de meiden van Finland brachten ook een nieuw nummer van hun laatste cd. Het was een gezellige avond maar ook immens druk. Om een uur of elf besloot ik me uit de mensenmassa te wurmen (ik begrijp plots de paniek van de mensen op de Dam) en was ik blij dat ik weer wat ruimte en frisse lucht had. Door de drukte was het onmogelijk om Steef te vinden, zelfs buiten de club stond het rijen dik.

De Euroclub is de eerste club waar ik ooit van mijn leven ben geweest en dat beviel me prima, dankzij de Eurovisie muziek en de live optredens. Levensles: uitgaan kan heel leuk zijn. Het was een gezellige avond en ik heb ook nog wat foto’s en filmpjes kunnen maken.

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Bureaucratie ten top

4 06 2010

Hendrik Kramer opent speciaal voor de lezers van Road to Oslo zijn dagboeken, die hij schreef tijdens zijn verblijf in Oslo. Vandaag aflevering 3: Dinsdag 25 mei

De dag van de eerste halve finale van het Eurovisie songfestival 2010. Om kwart voor zeven was ik door alle controles heen, maar ik werd gebeld dat ik terug moest lopen naar de main entrance. Daar stond Barry om me eindelijk mijn pas te overhandigen. Ik was maar wat blij met mijn OGAE pas die toegang geeft tot onder andere de Euroclub.

Ik was dus blij met mijn pas en liep weer met mijn ticket naar de ingang. Maar nee, dat ging niet want ik was al binnen geweest en ik mocht uiteraard niet weer naar binnen. Heel vaag allemaal en ik raakte al in paniek. Zou ik door deze bureaucratische regel nu de eerste halve finale van het Eurovisie moeten missen? Nota bene mijn eerste liveshow ever!

Nee, gelukkig ik moest even naar de ticketoffice om mijn verhaal te doen en daarna kon ik weer binnen komen. Een heel gedoe allemaal, maar daardoor was ik extra gelukkig toen ik voor het eerst die immense zaal binnen liep! De zaal was niet helemaal gevuld. Dat was jammer, maar deze halve finale stond ook bekend als de minste van de twee. Tel daarbij op wat Steef tegen me zei: de halve finale van donderdag is beter te combineren met de finale; een weekendje Eurovisie.

In deze halve finale ook de landen met traditioneel fanatieke supportersgroepen: Ierland, Nederland, Israel, Armenie en buurlanden Denemarken en Zweden. De eerste halve finale was top om mee te maken, maar een volle zaal is natuurlijk veel leuker. De liedjes waren leuk en de uitslag zeer spannend. Twee nare verrassingen in de finale, Wit-Rusland en Rusland ten koste van Slowakije en Finland in onze ogen. Ontlading en gejuich toen België uit de envelop verscheen en verder alle favorieten door.

Na de finale wilde ik natuurlijk wel de Euroclub in voor de afterparty! Het begon gezellig met Nederlandse hits en wat geplaatste finalisten, maar daarna ging het mis. Er kwam opeens een vage band die rock-and-roll liedjes speelde. Je zag echt dat de hele zaal (allemaal Eurovisie-fans!) dit niet pikten en niet mee dansten op deze herrie. Steef en ik besloten toen maar naar ons bedje te gaan. We bestelden een taxi en die leverde ons af. Onderweg hebben we nog wat nagepraat over deze halve finale, en Forumvisieherinneringen opgehaald.

Tijdens de eerste halve finale ontmoette ik Steef weer

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.