Interview met Sieneke

3 05 2010

Shot 1: Sieneke, die breed lachend een bos bloemen van burgemeester Thom de Graaf aanneemt. Shot 2: de twee samen, babbelend bij een beker koffie. Dan nog een leuke quote tot slot. Binnenkomen, item schieten, en weer weggaan. Beeldjournalistiek is een wervelwind, en ik werd vandaag omver geblazen. 

Om de nieuwsuitzending met daarin mijn interview te bekijken, klik je hier

Vanochtend vroeg meldde ik me bij het lokale tv-station Nijmegen 1. Er werd me verteld welke cameraman met me mee zou gaan. ‘Heb je je wel goed voorbereid?’ Natuurlijk had ik dat. Ik had me voorgesteld hoe het zou gaan. Eerst een gesprekje tussen burgemeester en Sieneke, dan wat semispontane kiekjes, en daarna een apart persmoment, waar de media om beurten wat vragen aan Sieneke zouden kunnen stellen.

Foto: Lars Schwachöfer (Nijmeegse Stadskrant)

Het ging natuurlijk totaal niet zo. Al bij het eerste slokje koffie dat Sieneke nam, siste de cameraman in m’n oor dat ik het statief van de camera moest opzetten. Ik antwoordde naar eerlijkheid dat ik niet eens wist hoe; ik ben een schrijver, geen rtv-journalist! Hij duwde me dan maar vast de microfoon in handen. Dichterbij moest ik staan. Nee, nóg dichterbij: het gesprekje tussen De Graaf en Sieneke moest al goed op tape staan.

Het voelde wat vreemd en onbeleefd om zo dicht op het tweetal te kruipen, maar dat was vast zoals het hoorde; ik volgde de hint op. De Graaf en Sieneke kletsten ondertussen beleefd verder. Over het liedje, over de Nijmeegse trots en over het draaiorgel dat te zwaar is. ‘Misschien één van bordkarton?’, suggereerde de burgemeester, zich niet realiserend dat hij daarmee een oude songfestivalact aanhaalde (huiskamervraag: wie?)

‘Tijd om er tussen te kruipen’, hoorde ik plots vanachter me. Wat? Nu? Niks geen apart persmoment dus! Ik moet mijn vragen nu stellen, dwars door de babbel heen. Tijd om me af te vragen of dat wel zo hoorde, was er niet: ik moest er maar vanuit gaan. De Graaf zou als ex-landelijk politicus ook wel weten hoe zoiets werkt. Ik hoefde alleen maar te wachten tot hij zou stoppen met praten. Maar dat deed hij niet.

Foto: Lars Schwachöfer (Nijmeegse Stadskrant)

‘Ertussen!’ Minder vrijblijvend deze keer, en in een fractie van een seconde realiseerde ik me wat de bedoeling was: ik moest gewoon keihard inbreken in het gesprek. ‘Ik ben hier niet voor gemaakt’, dacht ik nog, maar een weg terug was er niet, en na wat aarzelingen hoorde ik mezelf plots zeggen: ‘Burgemeester, waarom zoveel lokale aandacht voor een toch internationaal evenement? Hoe kan Sieneke haar Nijmeegse identiteit uitdragen in Oslo?’ 

Na een keurig voorbereid antwoord van de burgemeester over haar Nijmeegse tongval, en een leuk toeristisch petje dat Sieneke tijdens de repetities op zou kunnen zetten, draaide ik met microfoon en al naar het andere eind van de tafel. ‘Heb je zin in je reis naar Oslo of vind je het ook wel een beetje eng?’ Natuurlijk vond ze het eng, voor het eerst zonder ouders naar het buitenland. Gaat er dan niemand uit haar omgeving mee? En welke Eurovisielanden draait ze zelf graag op haar Ipod?

‘Ah, Finland en België… Nou, als dat je concurrenten zijn moeten we daar in ieder geval niet op stemmen’. Een indirect maar duidelijk signaal: de burgemeester probeerde met een grap de regie van het gesprek weer over te nemen. Ik liet het gebeuren, tegelijkertijd realiserend dat ik te lief, te verlegen en vooral te traag ben voor dit soort rtv-journalistiek. De cameraman leek echter zeer tevreden. Hij knikte naar me, zei ‘ik heb alles’ en borg zijn spullen op. 

Voor mij is het duidelijk: snelle journalistiek is aan mij niet besteed. Ik ben een schrijver in hart en nieren, iemand die zijn woorden het liefst zorgvuldig kiest en de tijd neemt om zijn product eindeloos te perfectioneren. In Oslo ga ik dan wel met een camera op stap voor Nijmegen 1, maar dan gaat het wel zoveel mogelijk op mijn manier. Een tv-column gaat het worden, met sfeerimpressies en korte interviewtjes, maar ook met goed overdacht ironisch commentaar achteraf.

Na afloop van het gesprek met de burgemeester zag ik toch nog kans om even apart met Sieneke kennis te maken. Ik vertelde dat ik, net als zijzelf, ook op 18 mei naar Oslo vertrek en daar die periode zal zijn (Wat denken jullie, zou ik in het zelfde vliegtuig zitten?). De hoop was natuurlijk dat ze mijn gezicht zou onthouden, zodat het contact in Oslo wat makkelijker verloopt. En dat lijkt zowaar gelukt; bij het verlaten van het stadshuis draaide Sieneke zich nog één keer om en zei: ‘Nou, en jou zie ik dan waarschijnlijk nog wel in Oslo!’. En of!

Steef van Gorkum

Foto: Lars Schwachöfer (Nijmeegse Stadskrant)

Klik hier en bekijk de nieuwsuitzending met daarin mijn interview!

En klik hier om Sieneke’s favoriete Eurovisieliedje te beluisteren!





Het komt wat laat op gang

15 02 2010

Het wil nog maar niet rustig worden rondom de Nederlandse inzending. Talloze artiesten hebben het nummer Sha la lie inmiddels gecoverd, en in vele uiteenlopende stijlen online gezet. In mijn ogen een bewijs, dat er met het finalesysteem niets mis is.

Ik ben vergeten wie nu eigenlijk de meeste kritiek opleverde; was het Vader Abraham die de uitslag onnodig rekte door in discussie te gaan met George Baker? Om vervolgens voor te stellen een muntje op te gooien? Of was het (daar toen met) Yolanthe, die elk jurylid afkondigde met ‘mooie woorden’?

Het kan ook zijn dat het was (en dat is veel waarschijnlijker), omdat de versie van Sieneke bij het gros van de Nederlandse muziekfans niet in de smaak viel. Te Hollands, te kansloos en te verTROSt. En daarom regende het protestversies, waarvan Ellen ten Damme en The Emanon Project wel het meest in het oog sprongen. Versies in zeer uiteenlopende stijlen; van Moulin Rouge/Serge Gainsbourg tot Softrock/Gitaarpop.

Ook Ellen ten Damme maakte een cover van Ik ben verliefd

Eigenlijk zette de kritiek op Sieneke precies het proces in gang dat voorafgaand aan de finale plaats had moeten vinden. De finaleopzet waarvoor de TROS had gekozen, met vijf verschillende versies van één lied, werkt alleen als de versies ook écht verschillend zijn. De finale, die nu op Loekz na zeer weinig diversiteit bracht, had zo echt een succes kunnen zijn. De kritiek had kunnen worden voorkomen.

Stel je voor: een re-run van de finale, waarin Sieneke het opneemt tegen de Engelstalige versie van The Emanon Project, de Spaanstalige versie van Vinzzent, Ellen ten Damme en voor mijn part de candlelightversie van Judith Peters. Daar zou het Nederlandse volk, mits geraadpleegd, écht de keus hebben tussen verschillende versies. Wellicht hebben we dan het muntje van Vader Abraham niet eens meer nodig!

Al met al zijn, na de zo bekritiseerde Nationale Finale, de originele versies  links en rechts uit de grond geschoten. Het creatieve denkproces is toch nog op gang gekomen, zij het ietwat laat. Maar wellicht hebben we daarmee wel alvast iets geleerd voor volgend jaar. Waar al die zure kritiek toch maar niet goed voor kan zijn.

Klik hier en luister The Emanon Project – Sha la lie!





De gifbeker móét leeg

8 02 2010

Het Nationaal Songfestival gisteravond was vooraf al uitvoerig besproken en bekritiseerd, ook door mijzelf. Toch hoopte ik op een verrassing; een totaal andere versie van het lied en een toch nog acceptabele winnaar. Het liep echter totaal anders.

Ik had géén van de vijf versies vooraf al beluisterd. Wel had ik gespeculeerd over wat voor genres mogelijk waren, en met de beperkte mogelijkheden van de tekst (Sha-la-lie) kwam ik tot de conclusie dat het óf een traditionele versie óf een zomerse versie zou moeten worden. Dat bleek geen slechte gok; Peggy Mays en Sieneke kozen voor genre 1, compleet met draaiorgel en fluiten, terwijl Vinzzent en Marlous voor de percussie & danspasjes gingen.

Toch was er ook een totaal andere versie. Waarvoor hulde (ik dacht dat ik het nooit zou zeggen) aan Frans Bauer en zijn team, die voor de meidengroep Loekz een heuse ethno-pop versie hadden gemaakt. Een beetje in de stijl van Zor Kadin van Sertab. Hiermee kunnen we er toch maar het beste van maken, ook al is Ik ben verliefd is nog steeds niet mijn soort muziek.

In de andere genres waren de versie van Peggy Mays (betere zang) en Marlous (scherper arrangement) in mijn ogen duidelijk beter dan die van Sieneke en Vinzzent. Er waren dus drie serieuze mogelijkheden. De pauzeact werd opgevuld door een optreden van Johnny Logan met zijn winnende nummer van 1980, What’s another year. Het trieste gevoel bekroop mij dat dit nummer veel minder gedateerd klonk dan eender van de net gehoorde versies…

Dat gevoel had Logan blijkbaar zelf ook, want toen hem gevraagd werd wie hij naar Oslo zou sturen antwoordde hij aanvankelijk doodleuk: ‘Johnny Logan!’. Uiteindelijk koos hij, net als het andere internationale jurylid Tatjana Simic, voor Loekz. Het feestje werd echter verstoord door George Baker en Daniel Dekker, die voor de knullige uitvoering van Sieneke kozen. Het aanwezige publiek koos via stemkastjes dan weer voor Vinzzent…

De regels waren hierover duidelijk: bij gelijke stand beslist Vader Abraham himself. Mijn angstige gevoel werd groter en groter; die zou vast voor Sieneke kiezen en daarmee het drama compleet maken. Pierre Kartner had echter nog één verrassing in petto waar zelfs ik niet voor gevreesd had.

Trillend verkondigde hij ‘niet te kunnen kiezen’. De enige oplossing was in zijn ogen om een munt op te gooien. De chaos was compleet, en thuis voor de buis duizelde het mij even. Ik zag mezelf door Oslo wandelen, mijn Eurovisie t-shirt over mijn hoofd getrokken en de vingers in mijn oren. Het voelde als zo’n nachtmerrie waarin je door de hele school wordt uitgelachen: ‘jullie kiezen je liedje door loting, whahaha!’

De hele avond had ik de moed erin gehouden. Nu zonk die me definitief in de schoenen. Zelfs toen Vader Abraham door de regie werd tegengehouden, en hij kwaad ‘dan maar Sieneke’ koos, verdween het nare gevoel niet. Het team van Frans Bauer en Loekz had écht haar best gedaan om iets totaal anders van dit lied te maken, maar die ontsnapping wordt ons niet gegund.

De Nederlandse Songfestivalfans moeten zich erbij neer leggen. Er is geen ontsnappen meer aan; Sieneke zal haar draaiorgel meenemen en, erger nog, ook die vreselijke handbeweging (3 minuten lang!). Niets blijft ons bespaard; de gifbeker moet helemaal leeg. Compleet met 0 punten en al.

Luister hier naar Sieneke – Ik ben verliefd





Ik ben verliefd; wie oh wie?

6 02 2010

Zondag 7 februari Nationale finale Nederland in Baarn
Door Hendrik Kramer

Wie zingt Ik ben Verliefd, shalala lalie in Oslo? Die vraag houdt zowel voor- als tegenstanders van het door Pierre Kartner gecomponeerde lied bezig. Nog steeds is er veel kritiek op de liedjeskeuze en de selectiemethode. In elk interview met de kandidaten, coaches en andere betrokkenen werd wel gevraagd wat hiervan vinden. Het meest gegeven antwoord is, dat we eens iets anders moeten proberen. Road to Oslo wil in elk geval dat je goed voorbereid de finale gaat kijken zondag 7 februari en daarom hier een overzichtje van de kandidaten, hun coaches en al het overige wat je over hen moet weten.

1. Marlous Oosting
Coach: Corry Konings
Versie: Carnaval

Er was even sprake van een conflict tussen Marlous en haar coach Corry Konings. Die zou namelijk  naar Spanje zijn vertrokken, waar ze woont, in plaats van met Marlous aan de nieuwe versie te werken. Gelukkig leek het uiteindelijk meer op een aandachtsstunt. Dj Goldfinger gaat vandaag (vrijdag) met Marlous de nieuwe versie opnemen. Zou de smurfenstem van Marlous het goed doen bij de jury?

2. Vinzzent
Coach: Grad Damen
Versie:  Beluister de versie van Vinzzent hier

Grad Damen koos voor Vinzzent om zijn eigen sound. Vinzzent is vereerd dat hij mee mag doen en kijkt vooral op naar meester Damen. Het repertoire van Vinzzent laat zich omschrijven als zorgeloze zomermuziek, zoals zijn hit: Een zomerlang verliefd. Verder valt dit duidelijk aan zijn gebruinde huid af te lezen. Zou Kartner, die hoopte op een zomerse versie van Ik ben verliefd, hier content mee zijn?

3. Peggy Mays
Coach: Albert West
Versie: (?)

Peggy Mays heeft meegedaan met de sterren.nl acedemy. De blonde zangeres is schoonheidsspecialiste en helpt haar vader bij het verkopen van kaas op de markt. Haar single de Liefde van mijn leven werd geschreven door Edwin van de Hoevelaak (bekend van o.a.  Jeroen van der Boom). Kan Peggy haar schoonheid in de strijd gooien bij de jury? Wij hebben de versie nog niet gehoord, dus dit is wel afwachten. Ze zou voor een verrassing kunnen zorgen, maar kan ook totaal vergeten worden.

4. Sieneke
Coach: Marianne Weber
Versie (?)

De bijna 18-jarige Sieneke stal gelijk het hart van levensliedzangeres Marianne Weber. Zij heeft vertrouwen in Sieneke en ziet het songfestival als de ideale manier om dit talent aan heel Nederland te laten zien. Sieneke doet een kappersopleiding in Nijmegen. Ze won een aantal jaren geleden een talentenjacht en diverse optredens volgden. Sieneke maakt een bescheiden indruk. Dit vertedert en misschien steelt zij zo wel de harten van het publiek en de jury.

5. LOEKZ
Coach: Frans Bauer
Versie: (?)

LOEKZ bestaat uit Dessalee Rodriquez (Antilliaanse), Martine Hauwert (half Poolse), Elske Cinibulk (half Duitse), Esra Onsoz (half Turkse) en Jezebel Zwiers en Merel Schaftenaar die twee oer-Hollandse meiden zijn. Frans Bauer stelde deze groep zelf samen onder andere uit zangeressen die al jaren samen met hem werkten bij grote shows. Producers Benno de Leeuw, Peter Haarbrink en John Dirne beloven een fantastische act te gaan neerzetten.  ‘’Strakke choreografie, vrolijkheid, plezier uitstralen en opvallende kostumering: daar gaan we voor zorgen!’’

Wie maakt volgens jullie de meeste kans op een hoge klassering in Oslo? Of is dit sowieso een onmogelijke taak?





Een journalistieke doodzonde

24 01 2010

Het leek nog wel zo’n rustig Songfestivalweekje. Scandinavie selecteerde rustig door, en de kaartverkoop voor de Nederlandse voorronde ging van start; maar daar hield het dan ook wel mee op. Althans, dat dacht ik, immers altijd goed op de hoogte.


En toen werd ik gebeld door een Brabantse journaliste. Of ik, als Songfestivalblogger, mijn mening wilde geven over de nieuwste Songfestivalrel. Pardon? Rel? Met het schaamrood op de kaken opende ik mijn startpagina (www.songfestival.web-log.nl), ondertussen vragend wat ik precies gemist had. Internet opende, trager dan het ooit gedaan had, maar het resultaat viel tegen: geen woord over een eventuele rel.

De journaliste praatte me snel bij: teleurgestelde Songfestivalfans hadden hun woede over het lied van Vader Abraham omgezet in daadkracht. De componisten van recente Songfestivalsuccessen als Sanomi en Lane Moje waren benaderd, en ook Brendan Graham, de componist van het door mij onlangs nog zo geprezen The Voice. Al deze mensen wilden dolgraag een inzending voor Nederland schrijven, en de fangroep stuurde enkele demo’s naar de TROS. De omroep stuurde de enveloppen ongeopend terug. De keus was al gemaakt, en daar mocht nu niet meer aan worden getwijfeld.

Ik weet niet waarover ik me het meest verwonderde. Over het feit dat Zjelko Joksimovic liedjes voor ‘ons’ geschreven had (WAUW!), over de reactie van de TROS (of beter het gebrek daaraan), of over de Brabantse journalist die hierover graag míjn mening wilde gebruiken voor haar artikel. Maar misschien was het meest verbazingwekkende feit nog wel, dat mijn geliefde startpagina me in de steek had gelaten.

Al sinds 2004 open ik mijn internetsessies standaard met songfestivalweblog, en met een reden. De site wordt netjes bijgehouden, is áltijd up-to-date, zorgt voor eigen bronnen en eigen beeldmateriaal als er écht iets aan de hand is. Vergeet bovendien het enorme succes van Songfestival in Concert niet! Dankzij de jongens van weblog kwamen maarliefst 21 van de Eurovisie artiesten naar Amsterdam. En juist nu ik door een journaliste geraadpleegd werd, hadden zij dit grote nieuws gemist. Of?

.

Zjelko Joksimovic werd in 2004 tweede met het zelfgeschreven lied Lane Moje. Later schreef hij het Bosnische lied Lejla, dat derde werd.

Als je goed op weblog kijkt, zul je zien dat er in de reacties wel over het nieuws gesproken is. Er wordt zelfs opgeroepen een petitie tegen de TROS te tekenen. Dat de redactie niet op de hoogte was, is dan ook totaal onwaarschijnlijk. Veel logischer is de verklaring dat songfestivalweblog de TROS niet voor de voeten wil lopen. Jammer natuurlijk, en vanuit journalistiek oogpunt een doodzonde.

Bovendien kun je je afvragen, of negeren echt wel de enige optie was om de TROS te vriend te houden. Het hoeft toch niet in de stijl van de Telegraaf, die in dit bericht de TROS met de grond gelijk maakte? Een neutraal bericht, zoals hier op 3minutes.me, was een prima alternatief geweest. Daar kunnen uiteraard harde en ongenuanceerde reacties op komen, maar die zijn er nu ook.

Ik denk niet dat journalisten bang moeten zijn, dat één verkeerd berichtje hen direct de kop kan kosten. Daarom heb ik mijn Brabantse collega ook eerlijk verteld wat ik van het nieuws vond, en daar wil ik hier ook mee afsluiten:

Zowel Sanomi, als The Voice, als Lane Moje en Lejla horen bij mijn absolute Eurovisiefavorieten. Bij het horen van deze namen, zou ik dus direct zeggen: doen! Dat de TROS na de presentatie van Pierre Kartner nu niet meer terug gaat krabbelen, vind ik echter ook volkomen logisch. Op naar volgend jaar dan maar! We hadden al een artiest voor 2011 (zie mijn vorige blog) en nu ook al 3 componisten. En dat terwijl het debacle in 2010 nog plaats moet gaan vinden.

Steef van Gorkum





Nieuw decennia, nieuwe kansen

2 01 2010

Door Hendrik Kramer

Het is vandaag 2 januari, we staan aan het begin van het jaar 2010! Er is alweer een heel decennium voorbij. Een decennium waarin het Nederland helaas niet lukte om goede resultaten neer te zetten op het Eurovisie songfestival.  Veel Nederlandse fans zien er ook dit jaar weinig heil in dat we met Ik ben verliefd (sha-la-lie) de finale gaan halen.

In februari van dit jaar gaan we op voor het eerste Nationale Songfestival van dit nieuwe decennium. Nieuwe ronde nieuwe kansen! Yolanthe Cabau van Kasbergen zal presenteren, en zes verschillende artiesten zullen hun versie van Ik ben verliefd zingen. Kartner kiest, in samenspraak met het Nederlandse publiek, wie naar Oslo gaat.

Sommigen twijfelen aan de keuze die Kartner zal maken, anderen hebben weer weinig vertrouwen in de bekende artiesten (oa. Frans Bauer en Marianne Weber) die als coach zullen optreden. Weer anderen vrezen voor een foute keuze van de televoters. Hoe het ook zij, en wat je ook van de opzet van het Nationaal songfestival vindt, de afgelopen 10 jaar heeft Nederland er ook al niet veel van gebakken. Een klein overzichtje, met de vraag: Wat ging er mis?

2000
Linda Wagenmakers- No goodbyes
13e plaats

De aandacht ging vooral uit naar de gigantische jurk die Linda aan had, en waaronder dansers vandaan kwamen. Europa echter vond het too much en koos voor de 40+’ers uit Denemarken die een eenvoudig popliedje hadden. Spijtig genoeg werd Nederland op die dag ook opgeschrikt door de verschrikkelijke vuurwerkramp in Enschede, waardoor de uitzending gestaakt moest worden.

2001
Michelle- Out on my own
18e plaats

Na de over-de-top act van Linda Wagenmakers, pakte de slechts 18 jarige Michelle het eenvoudiger aan in Kopenhagen. Op blote voeten en in eenvoudige kledij zat zij op het grote podium. Voor de finale dacht iedereen dat de loting Nederland geluk bracht, (Teach-inn immers trad ook als eerste op?) maar dit bleek valse hoop. Europa vond het nummer waarschijnlijk te saai en was het aan het eind van de avond vergeten.

2002 

Nederland mocht niet meedoen wegens het slechte resultaat van Michelle.

2003
Esther Hart- One more night
13e plaats

De verwachtingen waren vrij hooggespannen in Nederland. Ook Cornald Maas had vertrouwen in Katinka Hartman (echte naam van Esther Hart). Het liep allemaal anders. Het strakke goudgele pak en de vreemde backingvocals (die meer op de voorgrond waren) deden tijdens het optreden al vermoeden dat dit punten ging kosten. Achteraf werd Esther Hart nog wel uitgeroepen tot beste zangeres van de avond.

2004
Reunion- Without you
20e plaats

Het jaar van de startvolgorde. In de halve finale haalde Reunion buitengewoon veel punten vanaf de laatste startplaats. In de finale zaten onze jongens vóór het vergelijkbare lied uit Duitsland, en aan het begin van de show. Het werd een teleurstelling. Slechts enkele landen hadden punten voor ons over.

2005
Glennis Grace- My impossible dream
14e in halve finale

Misschien wel de grootste teleurstelling voor Nederland in de afgelopen tien jaar. Glennis’ optreden viel helaas net na een plaspauze. Misschien vond men het optreden te statig en moest men aan Whitney Houston denken.  Of was er de tijd nog niet rijp voor? In 2004 en 2005 vierden de ethno pop nog hoogtij.

2006
Treble- Amambanda
21e halve finale

Deze inzending van Nederland kwam als mosterd na de maaltijd. Nadat afgelopen twee jaar de ethno muziek al succes had geboekt, en fantasietaal in 2003 al tweede was geworden, kwam Nederland te laat met Treble. Europa begreep het niet of vond het zwaar gedateerd. De drie blonde meisjes van Treble konden gelijk het vliegtuig terug naar huis nemen.

2007
Edsilia Rombley- On top of the World
21e halve finale

In het Nederlands zou ze gaan, maar het werd toch Engels. Nooit meer zonder jou werd On top of the World. On top van het klassement kwam ze bij lange na niet. Edsilia onderging hetzelfde lot als Selma in 2005. De IJslandse zangeres die in 1999 nog 2e werd, moest in 2005 roemloos de halve finale uit. Hetzelfde scenario was er voor Edsilia. Waren de verwachtingen te hoog?

2008
Hind- Your heart belongs to me
13e in de halve finale

Zelfs ik moest even nadenken wat we ook al weer in 2008 hadden heen gestuurd. Dit optreden had ook niets bijzonders en het lied was opnieuw niet origineel genoeg. Waarom had Hind geen mooie ballad gezongen, vraag je jezelf af. Daarin komt haar prachtige stem beter tot haar recht. Dit liedje was Europa direct weer vergeten.

2009
De Toppers- Shine
18e in de halve finale

Europa zag drie dikke oude mannen en wist natuurlijk niet dat hier onze ‘’Toppers’’ stonden. Daarbij was de act ook vrij onbegrijpelijk, werkten de speciale Topperspakken (met duizenden LED-lampjes) niet, en waren de Toppers misschien ook wel veel te Hollands. Aan de startpositie lag het dit keer niet; de Toppers faalden vanaf de 19e en laatste startplek.





Snel weer vergeten…

21 12 2009

Aan alle speculaties is een eind gekomen: Pierre Kartner presenteerde van de week het door hem geschreven songfestivallied  Ik ben verliefd. Een regelrecht voortvloeisel uit het bekende smurfenlied, zo blijkt alleen al uit de subtitel Sha-la-lie.

Dat Ik ben verliefd een oerhollands gezelligheidsnummer is, en dus qua compositie en arrangement eenvoudig in elkaar zit, hoeft niet erg te zijn. Toen enige tijd geleden bekend werd gemaakt dat Kartner het lied zou schrijven, had ik met een dergelijke stijl al ernstig rekening gehouden.

Jammer is wel dat Vader Abraham zichzelf zo klem gezet heeft, door te zeggen dat zijn lied geen thema ‘in de trant van Ik hou van jou’ zou krijgen. Een opmerking waaruit een soort dedaine houding spreekt, zo van: ‘Liedjes met slappe teksten als Ik hou van jou, daar doe ik niet aan’. Een houding die Kartner niet past, zeker niet nu hij met de titel Ik ben verliefd op de proppen is gekomen….

Nog een foute quote van Kartner: ‘Ga ervan uit dat de maker van de Borsato-hits dit zou hebben gemaakt. Dat zou al veel bekende Hollandse kritiek voorkomen hebben.’ Pardon? Kartner is de man van Kunnen jullie door een waterkraan?, Borsato vroeg Wat is mijn hart?. Borsato zong ‘Ik doe niet aan mascottes en ik ben niet helderziend, al is er met mijn ogen weinig mis’. Kartner antwoordde met ‘Als je inlegkruisje maar goed zit’. Het laat zich raden in welk rijtje ‘Sha-la-lie, Sha-la-la, ik sta er ’s morgens mee op’  thuishoort.

Misschien wel nóg ergerlijker is de goedkope truc waarmee Kartner internationaliteit wil uitstralen. In navolging van eerdere songfestivalfloppers als Scooch somt hij een waslijst aan Europese hoofdsteden op (quizvraag voor de echte fans: welke andere songfestivalliedjes maakten gebruik van deze slappe truc?). Zelf vrees ik dat mensen in al de genoemde hoofdsteden snel willen vergeten waar ik dit liedje heb gehoord.

De vraag is natuurlijk wie deze simpele ziel ooit bij zoiets complex als het songfestival heeft betrokken. Dacht de TROS nu werkelijk dat Kartner de lijvige studie van Cornald Maas naar goed scorende liedjes van de afgelopen jaren, echt door zou lezen? Het lijkt er meer op dat de TROS wil scoren bij de eigen achterban, dat Ik ben verliefd geschreven is voor het Muziekfeest op het plein in plaats van voor een breed Europees publiek.

Dat we met dit lied de finale niet zullen halen, baart mij niet eens de grootste zorgen. Het went. In mijn eerste songfestivaljaren speelden Esther Hart en Reunion al een figurantenrol, en daarna sneuvelden Glennis Grace, Treble, Edsilia, Hind en vorig jaar de Toppers allemaal vroegtijdig. Nee, waar ik veel meer mee zit: hoe moet ik fans uit andere landen straks gaan uitleggen dat dit toch echt ‘onze’ inzending is?

Een vriend van me stelde al voor dat ik de vliegtickets en hotelboekingen zo snel mogelijk zou annuleren. Geen optie natuurlijk, er valt ook zonder Neerlands glorie nog genoeg in Oslo te beleven. Ik denk dat er niets anders op zit: ik zal mijn Vlaamse accent uit de kast moeten trekken. Allez zunne, Vlaams klappen, da ies toevallig één van mijn specialitèten hè!

Nederlandse componist 2010

Beluister de eerste demo van Ik ben verliefd via onderstaande link:
http://www.youtube.com/watch?v=-46lj-rl0Ac