Welk land heeft de juiste switch gemaakt?

2 05 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze slotaflevering: Wit Rusland vs. Bulgarije.

alyonaDe link
Eigenlijk wisten ze het al wel. Het Bulgaarse duo Elitsa & Stoyan, dat in 2007 de laatste Bulgaarse topnotering haalde, wilde dit jaar terugkeren op het Songfestivalpodium met ‘Samo Shampioni’. Die keuze moest alleen nog door het publiek in een nationale finale worden bevestigd. Tot grote ontzetting van zowel het duo als de nationale omroep koos het publiek echter voor ‘Kismet’. Het zag ernaar uit dat dit lied dan maar de Bulgaarse inzending zou worden, maar enkele weken na de nationale finale besloot men aan de eigen nationale selectie voorbij te gaan en alsnog ‘Samo Shampioni’ aan te wijzen.

Laat het omzeilen van de eigen voorronde nou net een nationale sport zijn in Wit Rusland. Vorig jaar bijvoorbeeld werd winnares Alyona Lanskaya van haar zege beroofd en in Baku vervangen door de band Litesound. Dit jaar won Lanskaya opnieuw, en opnieuw werd haar lied ‘Rhythm of love’ na afloop geschrapt. Dit keer mocht de zangeres zelf echter blijven. Het lied heet nu ‘Solayoh’.

De verschillen
Een nationale voorronde met maar één artiest heeft immer hetzelfde nadeel: de artiest weet zelf het beste met welk lied hij/zij kan gaan. De 3J’s kregen in 2011 hun zin van het Nederlandse publiek, en de Toppers in 2009 ook, maar de Bulgaren hadden de televoters beter niet kunnen raadplegen. ‘Samo Shampioni’ is de enige juiste keuze als traditioneel dansnummer tegenover het nogal vlakke ‘Kismet’.

In Wit Rusland had men dit jaar beter met de handen van de eigen inzending af kunnen blijven. Hoewel ‘Solayoh’ het bij de bookmakers zeer behoorlijk doet, haalt het volksdeuntje het niet bij de messcherpe Inna-achtige clubsound die ‘Rhythm of love’ had. Modern en catchy tegelijkertijd, had dat lied zonder twijfel de finale gehaald.

De balans
Het maken van de juiste keus is geen garantie voor Songfestivalsucces. Het eerder genoemde voorbeeld van de 3J’s onderstreept dat nog maar eens. Dat de Bulgaren erop vooruit zijn gegaan helpt ze niet als ze in een sterke tweede halve finale straks weer met lege handen zouden staan. En vrijwel niemand denkt aan ‘Rhythm of love’ als Alyona haar nieuwe nummer goed in beeld gebracht krijgt. Denken jullie dat haar dat gaat lukken?

samo shampioni

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Bulgarije, of toch Wit Rusland?





De Songfestivaltoekomst van Dubstep

30 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Montenegro vs. Slovenië.

HannahDe link
Met grote woorden kondigde de Montenegrijnse delegatie het aan: de Songfestivalinzending dit jaar zou ‘sterk beïnvloed zijn’ door het momenteel zeer populaire clubgenre dubstep. Dubstep is een elektronische muziekstroming verwant aan underground en techno. Belangrijkste kenmerken zijn de typische basslijnen en het sterke accent op de derde tel in de maat.

Die eigenschappen vinden we ook terug in de inzending van Slovenië. Met name het intro en de andere instrumentale gedeelten zijn doorspekt met de zogenoemde wobble bass. Hoofdredacteur Steef van Gorkum schreef enkele weken terug in een commentaar dat dubstep de komende jaren wel eens hoog zou kunnen scoren. Heeft dit genre een Songfestivaltoekomst? Zijn Montenegro en Slovenië de trend vooruit?

De verschillen
Om de trend werkelijk vooruit te snellen, moet je nummer allereerst sterk en modern zijn. De Slovenen laten daar al steken vallen met het oorverdovend simpele refrein van ‘Straight into love’. De Amerikaanse zangeres Hannah Mancini komt bovendien in de videoclip nogal simpel over.

Montenegro maakte er dan meer werk van om met zijn tijd mee te gaan. Er werden rappers opgetrommeld, en duistere clubkelders met schaars geklede vrouwen vormen het decor van de clip van ‘Igranka’. Of die sfeer ook op het Songfestivalpodium over gebracht kan worden is nog de vraag.

De balans
Dubstepinvloeden hoor je dit jaar ook bij andere landen dan Montenegro en Slovenië. Maar geen van die landen staat er bij de bookmakers goed voor. Misschien is het Songfestival er nog niet klaar voor – misschien wordt het dat ook wel nooit. Maar een finaleplaats lijkt er vooralsnog voor beide landen niet in te zitten.

montenegro

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Montenegro, of toch Slovenië?





Wegens succes geprolongeerd

25 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: UK vs. Duitsland.

Cascada Official Photo Eurovision.tvDe link
Na drie jaar lang te hebben gefocust op nieuw talent, kiezen de Duitsers dit jaar in hun voorronde massaal voor de gevestigde naam. Topfavoriet Cascada wint met haar lied ‘Glorious’ met overmacht de nationale finale. Na enkele plagiaatclaims te hebben overleefd, is de dance-act klaar voor Malmö – en ook daar behoort Duitsland tot de getipte landen.

Grote Namen op het Songfestival is overigens geen nieuws. Naast de wereldsterren die op het Songfestival doorbraken (Abba, Celine Dion, Cliff Richard) wordt ook geregeld een beroep gedaan op gevestigde artiesten om hun carrière ten goede van hun vaderland te keren. Met name het Verenigd Koninkrijk heeft hier een recente geschiedenis mee. Het land stuurde achtereenvolgens componisten Andrew Lloyd Webber & Pete Waterman, boyband Blue en zanger Engelbert Humperdinck naar het Eurovisiepodium.

De verschillen
Grote namen, oké, maar wat hebben zij de UK de voorbije jaren gebracht? Blue hield het hoofd nipt boven water, maar voor Pete Waterman viel het doek, en Andrew Lloyd Webber scoorde slechts door de hulp van het nieuwe talent Jade Ewen. Vorig jaar bereikte de Grote Namenreeks van het Verenigd Koninkrijk een absoluut dieptepunt met de wanprestatie van Engelbert Humperdinck. De Grote Namen van het VK hebben namelijk nóg iets met elkaar gemeen: ze teren op vergane glorie.

Bonnie Tyler past met haar 61 jaar in ieder geval qua leeftijd prima in dat rijtje. Niet voor niets circuleerde er kort nadat haar deelname bekend werd de tekst ‘Britten sturen wéér een bejaarde naar Songfestival. Wegens succes geprolongeerd?’ op Twitter. Over Cascada valt tenminste nog te twisten. Haar grote mainstream successen liggen een paar jaar achter ons, maar in het echte clubcircuit is de Duitse act nooit weggeweest.

De balans
Laten we eerst en vooral duimen dat Bonnie Tyler ondanks haar leeftijd vocaal de schade beperkt houdt. De Britten hebben op dat punt al genoeg te verduren gekregen. Qua score lijkt Cascada de te kiezen dame uit dit duo, al vrezen steeds meer mensen dat haar bookmakerscores wel eens tegen kunnen vallen in Malmö. Maar welke Grote Naam wilde jij altijd al op het Songfestival zien?

Bonnie

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Duitsland, of toch UK?





Hoe alternatief kun je het maken?

23 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Albanië vs. Noorwegen.

Tomb Raider press releaseDe link
Zowel Albanië als Noorwegen durft dit jaar met een nogal alternatieve bijdrage te komen. De liedjes liggen beiden niet gemakkelijk in het gehoor. Vanwege de Noorse dreun en de aparte Albanese stemklanken, zijn meerdere luisterbeurten nodig om de liedjes volledig te gaan waarderen. Dit kan op het Songfestival een groot risico met zich meebrengen.

Tegelijkertijd zijn beide liedjes in muzikaal opzicht ingenieus geschreven. Zoals zo vaak vind je kwaliteit wanneer je afwijkt van de middelmaat. Italië 2011 is daarvan een prachtig voorbeeld. Maar welke televoters gaan die kwaliteit zien en waarderen, als de eerste luisterbeurt tegenvalt?

De verschillen
Het grote verschil tussen Noorwegen en Albanië is met name een tijdskwestie. En dan heb ik het niet eens direct over het leeftijdsverschil tussen de artiesten, want dat Margaret Berger pas een twintiger is, zie je er op het podium niet direct vanaf. Nee, het verschil zit ‘m in de mate waarin beide inzendingen aansluiten bij moderne muziek- en Songfestivaltrends.

Het Noorse lied ‘I feed you my love’ doet met zware elektronische invloeden enigszins aan de Duitse alternatieve band Eisblume denken. Het arrangement is modern, en dat het computerspel Tomb Raider al uit de jaren negentig stamt deert niet – immers bracht fabrikant Eidos dit jaar nog een nieuwe versie uit.

Het Albanese lied daarentegen werd tijdens de nationale finale nog door een heus orkest live gespeeld. Verder is het lied geschreven in de Albanese taal. En dat terwijl zowel orkest als taalregel tot frustratie van sommige fans al jaren geleden uit het Songfestivalreglement zijn geschrapt.

De balans
Het verleden wees met Raphael Gualazzi, met Lena maar ook met Lordi uit dat je het op het Songfestival zo alternatief kunt maken als je wilt. De kunst is echter ook om met je tijd mee te gaan. Daarin lijken de Noren beter geslaagd dan de Albanezen, vandaar ook hun hogere scores in de polls. Wees echter zelf ook alternatief en maak je eigen keuze!

Adrian Lulgjuraj Bledar Sejko

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Noorwegen, of toch Albanië?





Wanted dead or alive: “Love”

18 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Ierland vs. België.

roberto bellarosaDe link
Bij de Zweedse nationale voorronde (Melodifestivalen) geraken steeds vaker toegankelijke dansliedjes in de finale. Zeker wanneer die uitgevoerd worden door jonge knappe zangers die waarschijnlijk goed zullen liggen bij de sms-ende pubermeisjes en homo’s. Ook in het deelnemersveld in Malmö zien we enkele voorbeelden hiervan. Ierland en België sturen allebei een ‘mooiboy’ met een up-tempo liedje.

Zowel Roberto als Ryan hebben een liedje over liefde met een strakke beat eronder. Beiden ook met een tenenkrommende Engelse tekst. Roberto zingt compleet onsamenhangende zinnetjes, maar ook het refrein van Ryan is totaal stompzinnig voor wie zich daar even over buigt:

.

Waiting for the bitter pill
Give me something I can feel
‘Cos love kills over and over
Love kills over and over

So be love, be love
Just be love (just be love), Only love (only love)
We are love (we are love), Only love (only love)
And when the starts are aligned
You got to make love your state of mind
’Cos in the end only love survives

Wie het begrijpt mag het zeggen. Duidelijk mag zijn dat het niet om de tekst gaat maar om de hapklare brokken en ‘soundbites’. Daarbij blijken ook beide mannen niet heel erg stemvast te zijn wanneer het lied live gebracht moet worden. Beiden zijn ook niet echt dansers. Dat maakt beide acts bijna uitwisselbaar.

De verschillen
Natuurlijk zijn er ook nog wel verschillen. Als Ier zit het met de Engelse uitspraak van Ryan natuurlijk wel goed, terwijl bij Roberto af en toe amper te verstaan is waarover hij zingt. Ryan is een gespierde gozer met een stoere uitstraling, Roberto lijkt weer meer op een jongere versie van Charles Aznavour inclusief prachtige bruine trouwe hondenogen.

De teksten van beide liedjes lijken met elkaar in tegenspraak maar zijn dat niet per se. Immers, als Liefde Doodt, opnieuw en opnieuw, dan is hij uiteindelijk zelf de Enige die Overleeft. De algehele teneur van het Belgische lied is niet heel erg positief te noemen. ‘Leer deze les: liefde maakt alles kapot’. Ierland is een ietsiepietsie positiever in de conclusie “De wereld mag vergaan, de liefde blijft bestaan”. Wie er dan nog van kan genieten laten we maar even in het midden.

De balans
Beide heren mogen aantreden in het laatste deel van semi 1 en flankeren daarbij de Cypriotische Despina Olympiou. Zij zingt, ‘Zal je mij straks nog herinneren?’ Het is in de onderlinge strijd tussen België en Ierland exact de vraag welk beeld het beste blijft hangen. België mag later optreden en is daarmee statistisch in het voordeel.

Met het mes op de keel is de vraag wie er gelijk krijgt: “Doodt liefde, of blijft liefde juist als enige leven?” oftewel “Welke van deze twee mooiboys zal het beste op het netvlies blijven plakken?”. Zal bij het stemmen toch de stem zoals deze live klinkt de (d)oorslag geven? Voor wie zal semi 1 de dood én de gladiolen betekenen en wie zal ‘in the end’ overleven?

ryan dolan

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Ierland, of toch België?





De operettevereniging van Malmö

16 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Kroatië vs. Roemenië.

cezarDe link
Op het songfestival is ruimte voor elk muziekgenre. Dat is één van de redenen waarom veel mensen het interessant vinden om het festival te volgen. Ook voor de hogere kunst is ruimte, klassieke opera-achtige muziek is vaker voorbij gekomen. Soms met succes, soms niet. Letland deed het in 2007 behoorlijk, maar Frankrijk kon de favorietenrol in 2011 niet waar maken en de kopstem van David D’Or in 2004 sloeg de plank volledig mis.

De Roemeense inzending van dit jaar lijkt op die mislukte Israëlische inzending, met name door het gebruik van de falsetto van zanger Cesar. Verder is het nummer een zogenaamde cross-over tussen dance en klassiek. Slovenië vaarde daar wel bij in 2007 en haalde de finale. Kroatië zit dit jaar ook in het klassieke genre, maar dan in de andere hoek. Een Il Divo-achtige bijdrage. Niet hoog gezongen, maar in de lagere regionen, uitgevoerd door een volledig mannelijk ensemble.

De verschillen
De verschillen zijn groot tussen Kroatië en Roemenië. Een solo-artiest tegenover een groep. Een hoge stem tegen de lage meerstemmigheid. Uptempo versus rustig. De één zit in halve finale 1, de ander in halve finale 2. Roemenië heeft fantastische statistieken, Kroatië wat minder.

De Kroatische inzending lijkt wat gedateerder te zijn. Aan de andere kant, zij begaan een route die al eerder is bewandeld en genieten daardoor dus een vorm van herkenbaarheid. Het mengen van twee muziekstromen in één bijdrage is niet uniek, maar door dit te doen met een falsetto is wel vernieuwend. Het kan op de lachspieren werken, of bij juries heel goed vallen. Voor hetzelfde geld vinden zij het heel knap wat Cezar doet?

De balans
Kroatië komt met Klapa S Mora met een groep die dicht bij zichzelf lijkt te blijven. Cezar uit Roemenië doet dat ook, maar het komt allemaal wat geforceerd over. Alsof het lied volledig voor het songfestival is bedacht. Het ligt er vrij dik bovenop.

klapa s mora

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Kroatië, of toch Roemenië?





In het spoor van Ell & Nikki

11 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Macedonië vs. Georgië.

sophie nodiDe link
Op het songfestival zijn al meerdere duo’s (man & vrouw) succesvol geweest. De geloofwaardigheid van het duo als (liefdes)koppel is daarbij al gauw een issue. Denemarken 2010 werd betwijfeld, Azerbeidzjan 2011 doorstond de test ondanks het feit dat zangeres Nikki ouder was dan zanger Ell.

Dit jaar kiest Georgië voor een duo dat wel heel erg aan Ell & Nikki doet denken. Het duo Nodi & Sopho verschilt slechts enkele jaren in leeftijd en ook hier is de vrouw (Sopho) de oudste van de twee. Net als bij de Azerbeidzjaanse buren lijkt het (zie videoclip) echter alsof het voornamelijk om de jongen draait, alsof hij de ster is waar het meisje bijgezocht is. En dan was er ook nog het duo uit Macedonië: Esma & Lozano. Ook met een oudere vrouw, ook met een jongen die primair in de spotlights wordt gezet.

De verschillen
Natuurlijk is het leeftijdsverschil bij het Macedonische duo veel groter. Daar is ook een reden voor: Macedonië probeert bewust de botsing tussen twee stijlen, twee culturen in beeld te brengen. De vocalen van Lozano komen muzikaal gezien nog het dichtst bij Ell & Nikki in de buurt, maar als de Balkanbeat erin komt en Esma aan de beurt is, komt de lokale Macedonische dans- en muziekcultuur bovendrijven.

De Georgiërs hebben qua muziekstijl beter naar de succesvolle buren geluisterd. ‘Waterfall’ is een bombastische ballade zoals je die van duo’s verwacht. Maar waar de compositie ‘Running Scared’ nog een aantal technische foefjes bevatte om juryleden te overtuigen, is de Georgische inzending dit jaar enigszins fantasieloos.

De balans
Als de vraag luidde welk duo het dichtst bij zichzelf blijft, dan zou Macedonië dit duel glansrijk winnen. Maar dat is nu niet het geval. De vraag “Wie kan tippen aan Ell & Nikki?” betekent een zoektocht naar kansrijkheid, een zoektocht naar succes zoals Azerbeidzjan in 2011. En hoewel de Georgiërs misschien wel iets teveel op zoek zijn naar een kopie van dat succes, kunnen wij ons niet voorstellen dat ‘Waterfall’ de finale niet haalt.

Esma Lozano

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Macedonië, of toch Georgië?





Welk twijfelmeisje overtuigt?

9 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Estland versus Rusland.

birgit oigemeelDe link
Op het Songfestival zijn de dames bijna altijd in de meerderheid. Meestal zijn het dan zelfverzekerde dames die zichzelf in hun lied als sterke vrouw neerzetten. Soms, zoals in Yohanna in 2009 stellen ze zich ook kwetsbaar en zelfs onzeker op door het stellen van vragen in de trant van ‘Is it true?’. Hier ligt dan ook de overeenkomst tussen Birgit en Dina. Hoewel beide voornamen krachtig klinken, komen beide acts weinig daadkrachtig over.

Dina is qua lijf inderdaad stevig en ook haar ballade wordt met veel pathos gebracht en tot een hoogtepunt gebracht. Toch mist Dina wel degelijk een natuurlijk charisma. Birgit is in mei ook een stukje steviger, maar dat komt dan vooral doordat ze zwanger is. Van zichzelf heeft zij wel een natuurlijke bekoorlijkheid en charisma – wat dan weer in contrast is met haar lied. Kortom: het voorkomen en lied zijn bij beide dames schijnbaar in tegenspraak.

Tekstueel en muzikaal hebben beide bijdragen diverse ouderwetse clichés tot kunst verheven. Estland is alles wat je van een jaren ’80 songfestival ballade verwachten kon. Rusland komt met de zoete wereldvrede die rond de val van ‘De Muur’ nogal vaak bezongen werden op de Songfestivalbühne. De titels ‘Wat als?’ en ‘Dit zou eventueel wel eens een nieuw begin kunnen zijn’ komen ook al niet zeer standvastig over. Kortom, in clichématig- en oubolligheid doen beide twijfelliederen nauwelijks voor elkaar onder.

De verschillen
Gelukkig zijn er ook verschillen. In de videoclip worden verwoede pogingen gedaan om Dina als zeer krachtig en indrukwekkend neer te zetten. Bij Estland lijkt daar bijna met opzet niet voor gekozen te zijn. Hier kunnen nu echter nog geen conclusies aan verbonden worden, omdat we nog geen idee hebben hoe beide landen het lied zullen gaan presenteren in Malmö.

Tekstueel zijn er toch ook verschillen. Dina roept in een soort pamflet iedereen op mee te strijden tegen, ja tegen wat, de ongerechtigheid? Birgit doet meer aan zelfreflectie en put uit het verleden. Zij ziet in dat elke deur, die ergens gesloten wordt, ook altijd weer ergens een opening oplevert. De titel van Estland kan vertaald worden als “This could be a new beginning”. Dina komt niet veel verder dan te dromen van een “What if” situatie en lijkt te overschreeuwen dat ze eigenlijk wel weet dat haar droom nooit zal uitkomen. De Russische boodschap klinkt daardoor licht hypocriet, waar die van Estland als realistisch met een positieve inslag bestempeld zou kunnen worden. Toch staat Rusland hoog in de polls en bungelt Estland ergens onderaan.

De balans
Op dit songfestival waar de kwaliteit van inzendingen zich steeds meer lijkt te nivelleren naar een soort muzikale middenmoot zullen de details meer en meer de doorslag kunnen geven. En dus is het de vraag welke van de twee acts het concept van de bijdrage het beste tot uitdrukking brengt en de kijker kan raken. Is het Estland die terugkijkend positief naar de toekomst wil kijken of toch Rusland met een beroep op de broederschap. Of wel; “Welk twijfelmeisje zal in Malmö het meest overtuigen?”

Dina garipova

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Estland, of toch Rusland?





Welke gimmick slaat aan?

4 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Zwitserland versus Griekenland.

takasaDe link
Ondanks de schaalverkleining op het Eurovisie Songfestival is er ieder jaar ruimte voor groteske, carnavaleske nummers. Het zijn juist die bijdrages, die soms ludiek bedoeld zijn, die er voor zorgen dat de mooie en intieme nummers goed tot hun recht komen.

Sinds de komst van 100% televoting is de balans enkele jaren doorgeslagen richting teveel gimmicks. Maar ook juries houden van een gebbetje op zijn tijd. In de tijd van 100% juries deden er ook voldoende grappig bedoelde protestacts mee.

In 2013 zijn er niet veel zogenaamde gimmicks gekozen. De balans slaat dit jaar uit richting de serieuze muziek, waarbij met name de rustige luisterliedjes de boventoon voeren. Dat kan gunstig uitpakken voor twee landen die wél met iets opmerkelijks komen: een ode van een ska-band aan de Griekse God Dionysos en het Zwitserse Leger des Heils met een lofzang op het ultieme samenzijn. Allebei vallen ze op in het deelnemersveld van dit jaar. Maar wie maakt de beste kans op een topnotering?

De verschillen
Griekenland heeft dit jaar een authentieke bijdrage, uniek in zijn genre op het festival van 2013. Ook is het land er opnieuw in geslaagd om het typische Griekse geluid te laten doorklinken. Als er weinig concurrentie is en de uitvoering is voldoende, dan kan je in dit genre snel aan een uitstekende positie denken, zoals Turkije in 2004.

De Zwitserse bijdrage is minder ‘uniek’. Het zou net zo goed uit Oostenrijk, Duitsland of het Verenigd Koninkrijk kunnen komen. Maar de PR-machine rond het Leger des Heils draait op volle toeren. Iedere commentator in Europa, die zijn vak verstaat, zal iets vertellen over de achtergrond van de groep Takasa. En hoewel de officiële kostuums van het Heilsarmee door de EBU niet zijn toegestaan, beweert de groep al dat zij hun identiteit toch kunnen uitstralen in de act.

De balans
Het is een misvatting om te denken dat juries geen punten geven aan gimmicks. Als het goed wordt uitgevoerd, blijft het een ware puntenmagneet. Denk maar aan de oma’s uit Rusland, van vorig jaar. Het Griekse lied van dit jaar lijkt meer in die voetsporen te kunnen treden, dan het serieuzere pop/rock-lied van Zwitserland. De vraag is, halen beide landen de finale, en wie is daar het meest succesvol?

KOZA MOSTRA AGATHONAS IAKOVIDIS

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Griekenland, of Zwitserland?





De televoter wordt overruled

2 04 2013

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van Road to Malmö elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Malta vs. Zweden.

Robin Stjernberg Eurovision.tvDe link

Op het grote Songfestival keerde de vakjury in 2009 volledig terug, maar in veel nationale voorrondes is ‘ie nooit weg geweest. Muziekprofessionals bepalen nog al eens een flink gedeelte van de uitslag. En dan kan het natuurlijk gebeuren dat aan de keuze van de televoters voorbij wordt gegaan.

Dat gebeurde dit jaar onder andere in Malta. Vooraf was Kevin Borg, voormalig winnaar van de Zweedse Idols, groot favoriet om de voorronde in Malta te winnen. Borg won met zijn nogal dramatische ballade ‘Needing you’ dan ook met overmacht de televoting, maar die telde maar in zeer beperkte mate mee in de einduitslag. De vakjury kon derhalve Gianluca Bezzina naar het songfestival sturen.

In Zweden heeft de televoting doorgaans wel degelijk invloed. Menigeen heeft al geroepen dat de juries eigenlijk overbodig zijn, en dat de televoters bepalen wie naar het Songfestival gaat. Hoe anders bleek het dit jaar. Een echte favoriet ontbrak, niemand kon de gunst van de stemmende Zweden winnen en juryfavoriet Robin Stjernberg klopte daardoor publieksfavoriet Yohio.

De verschillen

Naast de muzikale verschillen tussen het gelikte, Bruno Mars-achtige popliedje uit Zweden en het beachy jazz liedje van Malta dat in de verte aan Jason Mraz doet denken, zijn er meer dingen die deze twee jurykeuzes uit elkaar drijven. Robin Stjernberg komt uit de Zweedse Idols, net als de voormalige tegenstander van Gianluca Bezzina. En hoewel beide heren op het podium de underdog uitstralen, heeft Zweden het thuisvoordeel en de finaleplaats al in zijn zak. Voor Malta is het bereiken van die finale nog lang geen zekerheid.

De balans

Op dit muzikaal sterke songfestival waar simpelheid troef is, zijn beide jongens met hun verlegen glimlachjes prima op hun plek. De vakjury lijkt dan ook in beide landen goed zijn werk te hebben gedaan. Zweden hoeft zich niet voor gek te zetten met een queen-act, en Malta hoeft zich niet te verloochenen met een Zweed. Wat beide inzendingen internationaal kunnen presteren, blijft de vraag. Want wie gaat de internationale jury bevoordelen?

gianluca bezzina

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Zweden, of toch Malta?