Het Post Eurovision Kuchje

4 06 2015

Man, wat een fantastisch Songfestival. Ik ben zo diep gegaan, dat ik een week nodig heb gehad om van de shock te bekomen. Inmiddels ben ik niet meer ziek – al heb ik wel nog steeds het Post Eurovision Kuchje, waar ik iedere Wenen-ganger over hoor klagen! Maar dat kuchje weerhoudt me er niet van om vandaag schoon schip te maken en mijn laatste blog te plaatsen, waar jullie al een tijd recht op hebben. 

Laten we beginnen bij de finale. Op de zaterdag was iedereen eigenlijk al vrij kapot, maar als die ene show dichterbij komt, houdt adrenaline je op de been. Zo gaan die dingen gewoon. Dus aten we in het appartement, en trokken we daarna naar het perscentrum, omdat Dennis eerst nog even zijn vliegticket voor de volgende dag moest uitprinten.

Ik had me flink uitgedost: aanvankelijk alleen in het shirt van Polina en met de Australische vlag als een cape om mijn schouders. Maar eenmaal in de arena kreeg ik al gauw een Zweedse vikinghelm opgezet door een stel uitzinnige Zweedse fans.

Dave en Annamarie waren al in de zaal, en ze hadden besloten om helemaal vooraan te gaan staan. Dat was aanvankelijk nogal krap, en Dennis en ik overwogen om dan maar op te splitsen omdat wij die drukte niet goed trokken. Maar na de openingsceremonie verdween de brug tussen het publiek en kwam er meer ruimte.

Bovendien konden niet alle fans ons enthousiaste meezingen even goed waarderen, dus al vrij snel in de show ontstond er een cordon sanitaire om ons heen. If you don’t wanna sit next to the crazy guy on the bus, then BE the crazy guy on the bus. We genoten van het sterke finaleveld, van onze favoriete inzendingen en van de liedjes die we – traditiegetrouw – tot andere songteksten hadden omgetoverd. Het meest genoot ik van het Australische optreden. Zelfs als ik nooit meer naar een Songfestival af zou kunnen reizen, dan kan ik altijd zeggen dat ik de eerste Australische deelname in de zaal heb meegemaakt.

De uitslag bekeken we in het perscentrum, tussen de Russische fans. Die waren eerst uitzinnig blij, en later teleurgesteld – niet omdat Zweden hen passeerde op de ranking, maar vanwege de geluiden uit de zaal, die toch een klein smetje plaatsten op deze verder zo mooie finale. Het feit dat ik als Nederlander met een Polina-shirt rondliep, verzachtte de pijn gelukkig wel een beetje.

Het feest na de finale was vervolgens een waardige afsluiter van twee geweldige weken in Wenen. Werkelijk alles was beter dan in Kopenhagen: de uitslag, de liedjes, het transport, de sfeer in de stad, de feesten. Één van mijn absoluut favoriete festivals om bij aanwezig te zijn. En natuurlijk had dat nooit gekund zonder mijn fantastische collega’s Dennis, Erik en Jill.

Ik heb de afgelopen maanden veel nagedacht over hoe mijn toekomst eruit gaat zien als, na deze zomer, mijn studententijd erop zit. De afgelopen weken spitsten die gedachten zich toe op de vraag of dit wel eens mijn laatste Songfestival kon zijn. Voor zowel Dennis als mijzelf is de Songfestivalperiode altijd dubbel: natuurlijk vinden we het ontzettend leuk, maar tegelijkertijd zijn we op het Songfestival voor de journalistiek, en dus voor het werk.

Dat maakt dat wij ons altijd moeten afvragen in hoeverre dat werk nog te combineren valt met ons andere werk. Voor Dennis speelt die vraag al langer, en voor mij gaat dat nu spelen. Antwoorden heb ik nog niet, en het zal nog wel even duren voor ik meer weet. Maar dit festival smaakte absoluut naar meer.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: