Debat: Geen beleid blijkt goed beleid

18 11 2014

Twee plaatsen in de top tien, waaronder een bijna-zege vorig jaar. De TROS lijkt het lek boven te hebben en de zwakke songfestivalprestaties van Nederland definitief achter zich te laten. Want de lijn met A-artiesten zet zich door, nu Trijntje Oosterhuis met een lied van Anouk naar Wenen gaat.

Hieronder volgt een publieke discussie tussen ESF Magazine’s Dennis van Eersel en Steef van Gorkum over de verwachtingen op de langere termijn, met de huidige werkwijze van de organiserende omroep.

Dennis legt Steef de camera uit

Dennis van Eersel:
In zijn hoofdredactioneel commentaar van afgelopen weekend maakt Steef zich druk over het plan voor de lange termijn. “Het is fijn om meerdere opties te hebben,” stelt hij, en dus had de (tegenwoordig) AVROTROS moeten kiezen voor een andere muzikale hoek. “Artiesten als Armin van Buuren en Kensington zouden óók het gevoel moeten hebben dat zij op het Songfestival kunnen scoren.”

Ik denk dat Steef geen reden heeft om zich zorgen te maken. De vraag is namelijk of er überhaupt wel een langetermijnvisie bij de AVROTROS bestaat. De successen van de afgelopen jaren zijn vooral op het conto van de deelnemende artiesten te schrijven. In 2013 werd Anouk aanvankelijk nog afgewezen. Met hulp van de verontwaardigde publieke opinie ging zij alsnog en kwam er eindelijk weer succes. Ilse DeLange bood zichzelf aan en kreeg alle ruimte van de Nederlandse omroep.

Het is een boude uitspraak: de organiserende omroep verdient weinig credits voor het recente succes. Maar ga maar na. Anouk wilde alleen meedoen als ze een artistiek carte blanche zou krijgen van de TROS. Ze weigerde aan een voorronde mee te doen en wilde zelf de volledige regie in handen hebben. Na een slim spel via de media, inspelend op haar status en de slechte resultaten van Nederland, kreeg Anouk wat zij wilde en ging de TROS schoorvoetend akkoord.

Ook Ilse DeLange eiste een carte blanche om mee te doen aan het songfestival. Samen met Waylon wilde zij terug naar haar roots, de countrymuziek. Anouk zorgde voor een precedent. Dat is de situatie waarin we nu verkeren: grote artiesten willen weer meedoen aan het songfestival, maar dan wel met dezelfde privileges als Anouk had. De organiserende omroep is daarmee slechts een accreditatiemiddel geworden.

Voor Nederlandse songfestivalfans is het mooi nieuws, want de beste artiesten van Nederland durven weer naar het grootste muziekpodium ter wereld. Voor leden en het bestuur van de TROS is het wranger. Ja, er is eindelijk succes. Maar of ‘Birds’ en ‘Calm after the storm’ passen in de stijl van het bejubelde Muziekfeest op het Plein is een retorische vraag.

Natuurlijk kan het ook beleid zijn om bewust een stap terug te doen. Maar wat gebeurt er als de poel met A-artiesten opdroogt? Is er voldoende kunde in huis? Het lijkt erop dat Nederland afhankelijk blijft van de grillen van artiesten zelf, zolang er geen pro-actieve lobby is. Aan de andere kant, zolang er keuze blijft tussen mensen met een staat van dienst zoals Alain Clark, Trijntje Oosterhuis, Dotan of Jacqueline Govaert, is er geen man over boord. In dit geval is geen eigen beleid juist een zege. Want deze artiesten geven met hun know-how meer kans op succes op het songfestival dan de visie van een directeur van een willekeurige publieke omroep.

Op songfestivalgebied is niets zo moeilijk als een prognose voor de langere termijn maken. Bij het Zweedse Melodifestivalen weet je waar je aan toe bent, maar landen die intern kiezen zijn moeilijker in te schatten. Zeker als het beleid de afgelopen jaren vooral bepaald is door artiesten, en niet door de omroep zelf.

Steef van Gorkum:
Dennis en ik hebben hetzelfde doel voor ogen – structureel Songfestivalsucces voor Nederland – maar we verschillen op kleine punten van mening. Ik wil graag twee van die punten benoemen.

Allereerst: geen beleid is ook beleid. Dennis stelt dat de TROS weinig credits verdient voor het succes van de laatste jaren. Maar wie zegt dat de TROS niet bewust een stap terug gedaan heeft? Toegegeven, Anouk werd hen via een media-offensief door de strot geduwd. Maar toen dat succes had, heeft de TROS (inmiddels AVROTROS) volgens mij bewust gekozen om die lijn voort te zetten. Daarvoor verdienen zij toch credits.

In haar startjaren heeft de TROS weinig competentie laten zien (Toppers & Sieneke). Maar je kunt zien dat er vooruitgang in de strategie zit – ook al in de jaren vóór Anouk. De 3J’s waren muzikaal beter dan hun voorgangers, en bij Joan Franka werd er een externe partij ingehuurd voor het visuele plaatje. Anouk werd aanvankelijk geweigerd, maar Ilse werd geaccepteerd, en Trijntje Oosterhuis is naar eigen zeggen zelfs actief door de AVROTROS benaderd.

Ten tweede: we moeten artiesten enthousiast krijgen. Dennis zegt: maak je geen zorgen over de toekomst, we weten toch niet waar we aan toe zijn. Maar als artiesten het beleid bepalen (en niet de omroep), dan moeten we wel een sfeer creëren waarin artiesten zich blijven aanbieden. De poel van artiesten droogt niet op, tenzij je in een klein hoekje blijft hangen.

Dat bedoelde ik met “Kensington zou óók het gevoel moeten hebben dat zij op het Songfestival kunnen scoren”. Als we ooit namen als Armin van Buuren of Within Temptation willen strikken, moeten we hen duidelijk maken dat hun genres op het Songfestival kunnen scoren. Met Trijntje Oosterhuis haal je Armin niet naar het Songfestivalpodium. Als ze hoog scoort is dat geen probleem; dan is er volgend jaar weer een nieuwe kans. Maar als ze faalt, hebben we onze kans dit jaar al laten liggen.

Dennis van Eersel:
Ik ben het met Steef eens dat geen beleid in dit geval ook een beleid is. Daar doelde ik op toen ik schreef: “Natuurlijk kan het ook een beleid zijn om bewust een stap terug te doen.” Erkennen dat je zelf de wijsheid niet in pacht hebt en moet vertrouwen op de kennis en kunde van A-artiesten die zichzelf aanbieden. Een kenmerk van de meest succesvolle mensen ter wereld is dat zij zich omringen met krachtige mensen die een aanvulling zijn op hun eigen beperkingen.

In het geval van de AVROTROS is dit waarschijnlijk een goed beleid. Het maakt het alleen wel lastig om de lijn voor de lange termijn te ontdekken – als deze er überhaupt kan zijn. Het risico is dat de keuzes te gemakzuchtig worden. Op een gegeven moment is het tijd om voor A-kwaliteit te gaan in een heel ander muzikaal gebied, bijvoorbeeld door een van onze top-DJ’s de touwtjes in handen te geven. Op dat punt zijn Steef en ik het met elkaar eens.

Nederlandse artiesten kunnen echter niet gedwongen worden om het songfestival te bestuderen en te zien dat er ruimte is voor elk muziekgenre. Het probleem van de methode van cherry-picking is dat ieder initiatief bij de artiest zelf vandaan moet komen. Ik snap heel goed dat Steef, maar ook andere songfestivalfans, daar sceptisch over zijn. Wellicht zullen mensen als Armin van Buuren nooit inzien dat ook zij kunnen scoren op het songfestival. Maar laten we niet vergeten dat we dat ook van Anouk nooit verwacht hadden.

In Nederland zit het imago van het Songfestival in de lift, maar de situatie is nog altijd niet optimaal. Dit wil niet zeggen dat de keuze voor Trijntje slecht zal uitpakken, want als er één ding duidelijk is op het songfestival is het wel dat een goede compositie & uitvoering altijd zal scoren. Ongeacht genre. Zolang de Nederlandse organiserende omroep niet meer terugvalt op amateurartiesten en voor A-garnituur blijft gaan, is er niets aan de hand. Geen beleid is in dat geval goed beleid.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: