Uitgaan zonder Songfestivalmuziek

26 10 2014

Ik ben niet zo’n uitgaanstype. Voor de vaste volger van mijn blogs is dat misschien wat lastig te geloven, maar vóór ik de Euroclub ontdekte ging ik eigenlijk nooit naar bars of discotheken. Mijn eerste Songfestival in Oslo was wat dat betreft een heel nieuwe ervaring. Sinds ik in Budapest woon, tussen de internationale studenten, is doorhalen op zaterdagavond normaler geworden.

Dansen @ Euroclub

Het kan inmiddels zelfs verkeren dat ik zelf de initiator van de plannen ben. Gistermiddag bijvoorbeeld, na de voetbaltraining van ons departement-team. Ik at met een paar teamgenoten in het restaurant in de dormitory van onze universiteit. Zelf woon ik daar niet, maar omdat het voetbalveld er ligt kom ik wel vaak over de vloer.

Nu is Hongarije in rap tempo Sonfestivalgek aan het worden. Het succes van de laatste jaren, de Revival van de regio helpt daarbij natuurlijk mee. En zo kon het gebeuren dat ik in dat restaurant in de dormitory ineens Sanna Nielsen en New Level Empire voorbij hoorde komen op de radio.

Daar werd ik zo vrolijk van dat ik direct zin kreeg om die avond te gaan stappen. Ik stelde wat voor aan mijn teamgenoten, kreeg voldoende bijval, en om een uur of elf vertrokken we richting het stadscentrum. We begonnen de avond in een ruin pub – zoals dat hoort in Budapest – en eindigden in Fogasház, een elektro-achtige tent vlakbij Blaha Lujza Tér.

Er gebeurde genoeg om de avond legendarisch te maken: eerst ontmoetten we de dubbelganger van Anders Breivik, en rond een uur of twee raakte mijn Servische klasgenoot Damir compleet van slag toen een blond Hongaars meisje hém een drankje aanbood. ‘Girls approaching guys? Dat ben ik echt niet gewend man…’ En toch, op een gegeven moment vielen de gesprekken stil en sloeg de sfeer dood. Ik vroeg me ongewild af of ik niet net zo goed thuis had kunnen blijven.

Onderweg naar de nachtbus sprak ik daarover met Damir. Hij kon er ook de vinger niet op leggen wat er precies miste. ‘Soms heb je gewoon van die avonden.’ Lag het aan de club? Of aan de plotseling ingeslagen kou? We besloten om de avond af te sluiten met een broodje kebab bij één van de vele nachtelijke Turkse eettentjes. Terwijl ik mijn vingers om het warme aluminiumfolie klemde, hoorde ik van achter de toonbank de laatste tonen van ‘Not alone’ en de eerste tonen van ‘We all’ uit de radio klinken. In één klap weet ik waar het deze avond aan ontbrak: Songfestivalmuziek.

Steef van Gorkum


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: