Songfestival spiegel van de Oekraïense werkelijkheid

21 09 2014

Opnieuw vormt het Songfestival een spiegel voor de politieke situatie in Oekraïne. De terugtrekking van het Grensland heeft alles te maken met de onrust aldaar. Het is niet voor het eerst dat Songfestival en politiek met elkaar vervlochten zijn in Oekraïne.

oranje revolutie

‘We kunnen het ons niet veroorloven om op halve kracht mee te doen. Als we meedoen, doen we mee om te winnen.’ Een fraai staaltje winnaarsmentaliteit, van een land dat ook wel recht van spreken heeft: in de twaalf edities die Oekraïne meemaakte miste het nooit de finale, en haalde het maar liefst vier keer het podium. Daar tegenover staan slechts drie noteringen buiten de top tien. Oekraïne heeft een indrukwekkend palmares opgebouwd.

Maar dat is natuurlijk niet het enige verhaal. Bij de terugtrekking van Oekraïne gaat het niet om fanatisme of, zoals bij veel voormalig Joegoslavische landen, om geld. Er heerst politieke onrust in Oekraïne, en dat is de primaire oorzaak van de huidige terugtrekking. ‘De instabiele politieke situatie en dreiging vanuit het oosten dwingt ons om ons te focussen op andere zaken,’ liet omroep NTU niet voor niets optekenen.

Eigenlijk loopt de recente geschiedenis van het land Oekraïne als een rode draad vervlochten door de Songfestivalinzendingen. Enkele maanden na haar zege in Istanbul stond zangeres Ruslana op het Onafhankelijkheidsplein om haar steun te betuigen aan Viktor Yuchenko. Yuchenko’s strijdlied “Razom nas bahato” werd prompt de Oekraïense inzending voor het daaropvolgende Songfestival in Kiev. Dit festival stond sowieso volledig in het teken van de Oranjerevolutie. Denk maar aan de oranje vlag die Wig Wam-zanger Åge Sten Nilsen wapperde tijdens het Noorse optreden.

De nationalistische regering van Yuchenko hield het nog geen volledige termijn vol. Op het Songfestivalpodium bleef de politieke strijd echter levend. In 2007 haalde Verka Serduchka een tweede plaats met het aanstekelijke après-ski-liedje “Dancing Lasha Tumbai”, maar criticasters wantrouwden de vreemde titel van het lied (Lasha Tumbai betekent ‘slagroom’), en vermoedden dat Serduchka in werkelijkheid ‘Russia Goodbye’ zong.

Na een aantal relatief rustige jaren was het in 2012 weer hommeles. Yuri Sirotyuk, parlementariër voor de fascistische Svoboda-partij, protesteerde tegen het insturen van de zwarte zangeres Gaitana. Het jaar daarna deed de Oekraïense delegatie haar uiterste best om een donker gekleurde backing vocal buiten beeld te houden tijdens het optreden van Zlata Ognevich. Dat optreden was uiteindelijk goed voor de derde plaats – het scheelde dus helemaal niet zoveel of het festival van 2014 had in Kiev plaatsgevonden, opnieuw een paar maanden na een nationalistische revolutie! l’Histoire se repête – maar zo ging het uiteindelijk niet.

Intussen wordt Oekraïne geregeerd door een door het westen gesteunde (!) interimregering waar nota bene ook Svoboda deel van uitmaakt. Het toont aan dat er nog een hoop moet gebeuren voordat Oekraïne de zaken weer op de rails heeft. Misschien is het dus maar goed dat het Grensland een jaartje overslaat. Een succesvol Songfestivaldecennium heeft de interne problematiek immers niet kunnen verhullen. In tegendeel zelfs.

Steef van Gorkum


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: