Rustig afbouwen

12 05 2014

Maandag 12 mei om 21:00. Mijn laatste blog vanuit Kopenhagen. Technisch gezien schreef ik dit verhaal maar half in Kopenhagen, en half vanuit mijn appartementje in Budapest, waar ik inmiddels weer veilig ben aangekomen. Het festival zit er weer op, en de kater kickt langzaam in.

koffer

We hebben het dit jaar rustig aan gedaan met het team. De dag na de finale bleven we nog in Kopenhagen. Het doel daarvan was om niet te gehaast te vertrekken zoals vorig jaar, waardoor de website zonder updates blijft en wij doodmoe thuis aankomen. Rustig afbouwen, dat was het motto. En mij is dat goed bevallen.

We sliepen tot een uurtje of 13:00, wat niet eens zo gek laat is als je je bedenkt dat we er pas rond 07:00 in lagen. Daarna kwamen we al snel tot de pijnlijke ontdekking dat het internet in ons appartement het begeven had. Na een paar mislukte pogingen om de boel aan de praat te krijgen, vertrokken we toen maar voor een korte city tour.

Eenmaal terug deed het internet het weer! We hebben toen wat artikelen online gegooid, en de laatste nabesprekingen gedaan met Erik, die de dag bij een goede vriend uit Denemarken had doorgebracht. Ik bakte nog één keer aardappeltjes, we pakten wat spullen in, en gingen uiteindelijk maar niet te laat slapen. Het doel was immers ook om een beetje uit te rusten.

Na dit heerlijk relaxte laatste dagje, brak dan toch de ochtend van het afscheid aan. Dat was vanochtend, toen de wekker ging en we naar het vliegveld reisden. Onze vluchten vertrokken allemaal op een andere tijd. Ik had het geluk als eerste weg te kunnen; Dennis en Jill hebben nog langer op de airport moeten wachten. Leuk is het niet, afscheid nemen van het Songfestivalwereldje! De gedachte dat je weer minstens een jaar moet wachten, went nooit.

Ik heb de afgelopen twee weken vaak geklaagd, gebaald en getwijfeld. Daar waren af en toe ook duidelijke redenen voor: technische problemen bij de opnames van de talkshow, conflicten met vrijwilligers omdat de vloer van het perscentrum van wankele houten vlonders gemaakt was. En als dieptepunt natuurlijk de nare houding van de TROS-mensen, die ons er continu aan herinnert dat we eigenlijk niet welkom zijn op het festival.

Twee lange vermoeiende Songfestivalweken gaan dus niet (nooit!) voorbij zonder moeilijke momenten. Maar het weemoedige gevoel van nu herinnert me eraan dat ik toch vooral weer een geweldige tijd gehad heb. Dat ik niet mag klagen, en dat ik een gezegend mens ben omdat ik dit mee mag maken.

En dus staat het vizier weer op Wenen 2015! Want dat is de enige manier om nu snel over de PED (Post Eurovision Depression) heen te komen. Ik ben benieuwd naar de locatie en de data voor het volgende festival. Als het aan mij ligt, ben ik er weer bij, liefst met de geweldige mensen die er ook dit jaar bij waren. Want over één ding mag ik absoluut niet klagen: ik deelde de Kopenhagen Experience met geweldige vrienden.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: