Leuk voor in de Euroclub

16 02 2014

De classificatie ‘leuk voor in de Euroclub’ is een simpele typering voor een bepaald soort Songfestivalliedje. Vaak geen hoogvlieger, maar wel een vrolijk deuntje geschikt voor op een feestje. Maar wat is nu werkelijk de functie van die Euroclub?

Dansen @ Euroclub

Het zijn die weken van het jaar waarin Songfestivalfans en –journalisten de voorrondes volgen. Niet iedereen kan alles live zien, en dus breng je elkaar via Facebook of snelle sms’jes op de hoogte. ‘Zie net dat Frankrijk gekozen heeft. Is ’t wat?’ is dan een typische opening line van een gesprek. Het antwoord kan bijvoorbeeld luiden: ‘Mooie ballad, kan zomaar top tien halen. Benieuwd hoe ze ’t live brengt.’

Een ander nogal typisch antwoord luidt: ‘Mwoah, niks bijzonders. Wel leuk voor in de Euroclub.’ De Eurovisiefan weet dan meteen over wat voor liedje het gaat: geen potentiële winnaar, geen originele muzikale toevoeging, maar wel een leuk en vrolijk dansliedje, bij voorkeur in Zweedse stijl. Een beat, een slim deuntje, een modulatie. Je kent het wel.

Maar is die evaluatie terecht? Zien we deze liedjes inderdaad terug in de Euroclub? Het antwoord is: nee, lang niet altijd. In 2012 vond ik (ik zal het maar opbiechten) ‘Amazing’ van Danny Saucedo een heel leuk liedje. Hij verloor Melodifestivalen van Loreen, maar ik had nog steeds goede hoop dat hij in de Euroclub terug zou komen. Tevergeefs.

Was ‘Amazing’ gewoon niet goed genoeg? Typisch zo’n liedje dat alleen ik leuk vind en verder niemand? Blijkbaar niet, want een jaar later werd het wel continu gedraaid. Alsof Danny een goede fles Croix Mouton is, die nog een jaartje moest rijpen. En dit ‘wijn-effect’ geldt zeker niet alleen voor voorrondeliedjes. In tegendeel zelfs: als er al liedjes zijn die direct doorbreken, zijn het juist vaak voorrondeliedjes (afgelopen jaar bijvoorbeeld ‘Bombo’ & ‘On top of the World’).

Liedjes die de eindronde van het Songfestival halen, hebben een veel grotere kans om een Croix Mouton te worden. Prachtig voorbeeld is de voorspelde Euroclubkraker Ivi Adamou. Haar lied brak pas vorig jaar echt door. Ik ben natuurlijk pas sinds 2010 als geaccrediteerd journalist op het Songfestival, dus misschien is dit slechts mijn beleving. Maar ik hoor over het algemeen weinig deelnemers van het huidige jaar in de Euroclub.

Hoe komt dat? Euroclubliedjes vergelijken met een dure fles wijn, gaat misschien wel wat te ver. Immers, dit zijn leuke liedjes voor op een feestje, maar het zijn vaak niet de muzikale hoogstandjes die de top tien halen. Anouk is een fles wijn, en Patricia Kaas, en Zeljko Joksimovic. Maar met die pareltjes houden de journalisten zich tijdens de Eurovisieweken de hele dag al bezig.

Werkdagen duren daar minimaal 12 uur, en ’s avonds is het dan tijd om even stoom af te blazen. Dat is tevens deel van het succes van de Euroclub: journalisten, artiesten, delegatiemedewerkers en allerlei mensen uit de Songfestivalbubbel stappen even uit de hectiek van de competitie. Even niet meer serieus: even lachen, even tijd voor ontspanning.

Juist daarom willen die mensen ’s avonds niet wéér de liedjes van het huidige jaar horen. Die liedjes symboliseren de hectiek van de voorbije dag. Bovendien: met een beetje pech heb je een bepaald lied die dag al vijf keer achter elkaar gehoord tijdens de repetities! Liedjes van jaren daarvoor, en liedjes uit voorrondes, bij voorkeur de gedachteloze deuntjes die weinig gepresteerd hebben: dát zijn de liedjes die het in de avonduren in de Euroclub goed doen. En zo heeft zelfs Sieneke nog een functie.

Steef van Gorkum


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: