De kijker staat centraal

3 03 2013

Hoe maak je het Songfestival weer spannend? De winnares was vorig jaar al duidelijk toen er nog ruim twintig landen moesten stemmen. De puntentelling is de laatste jaren een veelbesproken onderwerp, want hoe houd je kijkers tot het einde op het puntje van de stoel? Zelf hou ik van douze points, van tabelletjes en schuivende balkjes met getallen. Maar ik ben niet representatief. Het draait dit jaar om de televisiekijker.

scoreboard1

Elke voorronde heeft iets speciaals. Niet alleen qua muziek, maar ook qua opzet. In Zweden bijvoorbeeld werken ze nog steeds met Andra Chansen, een herkansingsronde. En in Estland maakten de juryleden gisteravond hun punten bekend terwijl de televotinglijnen nog wagenwijd open waren. Voor die beide ideeën geldt dat je er kritiek op kunt hebben – is dat wel eerlijk?

In mijn optiek kan dat trouwens bij ieder systeem. Want wat is eerlijk? Dopinggebruik wordt in de wielersport als oneerlijk gezien, maar als je de regels aanpast en doping legaliseert, kan iedereen het gebruiken en zijn de kansen weer voor iedereen gelijk. Een flinke duw in de rug is oneerlijk in voetbal, maar wordt in rugby wellicht wel geaccepteerd. Het is onmogelijk om iedereen tevreden te stellen. Daarom kiezen omroepen meestal voor datgene wat het publiek wil zien: een boeiende competitie.

Boeiend betekent spannend. En juist dat is de laatste jaren bij het grote Eurovisie Songfestival nog wel eens lastig gebleken. Na de monsterzege van Alexander Rybak is er vanalles geprobeerd om de voting zo lang mogelijk spannend te houden. Er kwam een ingenieus systeem waarbij landen op een speciale volgorde stemden, om het zo lang mogelijk gelijk op te laten gaan. Dat werkte in 2011 redelijk, maar in 2012 was geen systeem opgewassen tegen Loreen.

Wat zou je daar nog tegen kunnen doen? Zou je de ellenlange puntentelling kunnen afschaffen, en in plaats daarvan een Idols-achtige aftelrace houden? “En de nummer 25 is geworden… Dat hoort u na de reclame.” Mij persoonlijk zou het niet aanspreken. De douze points horen inmiddels gewoon bij het Songfestival. Net als overigens de zekerheid dat hoe slecht ‘onze’ inzending het ook doet, Nederland altijd nog even in beeld komt om punten door te geven.

Tegelijkertijd weet ik dat ik niet representatief ben. Ik kan namelijk geen genoeg krijgen van heen en weer schuivende balkjes met cijfertjes – de huidige puntentelling gaat mij eigenlijk al veel te snel. Ik heb me er daarom bij neergelegd dat de organisatie van het Songfestival soms beslissingen moet nemen die meer rekening houden met het grote publiek, dan met de kleine incrowd waar ik toe behoor.

En dat is prima. We willen immers allemaal een populair Songfestival, met breed gedragen winnaars en een opgepoetst imago. Daarvoor moeten fans en journalisten soms een stapje terug doen, zoals dit seizoen al een aantal keer gebeurd is. De afgeschafte loting voor de startvolgorde, en de keuze voor een kleinere locatie; het komt de televisiekijker uiteindelijk allemaal ten goede.

Hij heeft immers geen idee hoe de finalesamenstelling precies tot stand komt. Hij wil simpelweg vermaakt worden. Zoals de tennisliefhebber een finale tussen Djokovic en Federer wil zien, en de wielerfan een finish boven op Alp d’Huez. Gezien de weg die de EBU en de SVT dit jaar zijn ingeslagen, wordt het misschien toch tijd om de bezem door het oude uitslagsysteem te halen. Zonder te veel respect voor heilige huisjes. Ik zeg het, met pijn in het hart.

Steef van Gorkum


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: