Yannick Eling over Duitsland & het Songfestival

14 02 2013

Yannick Eling is (radio)journalist bij onder andere NOS op 3. In 2012 werkte hij enkele maanden op de correspondentiepost van de NOS in Berlijn. Op de avond van de Songfestivalfinale in Baku dook hij een Berlijnse kroeg in om de verrichtingen van Roman Lob te volgen. In een speciaal voor ESF Magazine geschreven bijdrage blikt Eling terug op zijn tijd in Berlijn en vooruit op de Duitse voorronde, die vanavond wordt gehouden.

Digital StillCamera

• Die Kleine Kneipe •

Samen met een Nederlandse vriendin plof ik op een afgedankte bank die je bij ons alleen nog in kringloopwinkels kunt vinden. Een iets te dikke barvrouw zet een doodnormaal pilsje voor m’n neus in een glas met een voetje. Dionne krijgt een iets te zoet wijntje. Een doorsnee Oostblokcafé. De tabaksdampen walmen je tegemoet, hoewel ook in Berlijn al sinds 2008 een rookverbod geldt. Zou het de adem van de barvrouw zijn? Of misschien de minstens dertig jaar oude vloerbedekking?

Door Yannick Eling

Toch vermaken we ons in deze Kneipe in Prenzlauer Berg, Oost-Berlijn. Voor zo vroeg op een zaterdagavond hangen er al aardig wat Duitsers aan de bar. Ik tel er een stuk of tien. Ze kijken naar een oude televisie waar het Songfestival op te zien is. Het Songfestival! Wij waren het stiekem al helemaal vergeten na opnieuw een uitschakeling in de halve finale. De Duitsers niet. Integendeel. Makkelijk praten natuurlijk, als je rechtstreeks geplaatst bent voor de finale, denk ik de eerste tien minuten.

Iedere deelnemer wordt uitgebreid besproken. Kleding, dans, zang… De dikkige barvrouw schenkt nog een rondje in. Bij de uitslag zitten Dionne en ik ook te juichen bij elke hoge score voor Duitsland. In de tussentijd is onze stemming behoorlijk omgeslagen dankzij de cafégangers. Fantastisch eigenlijk, hoe ze losgaan in een café, terwijl in Nederland de traditie van de laatste jaren meer is dat je zoveel mogelijk ontkent dat je naar het Songfestival kijkt, om er vervolgens op Twitter en Facebook quasi-grappige opmerkingen over te plaatsen bij elk optreden. Het zou toch een mooi feestje kunnen worden hier, met een overwinning erbij. Een tijdje doet Duitsland goed mee, uiteindelijk eindigt het als achtste. Lena’s Satellite wordt ingestart en aan de bar wordt weer gelachen.

Duitsland neemt het Songfestival serieus. Niet alleen in de kroeg, ook wat betreft de voorbereiding voor een nieuw festival. Cascada is een dikke vette kanshebber om Duitsland te vertegenwoordigen in Malmö. Sinds 2006 luister ik naar Cascada, toen ik met de bus Duitsland doorkruiste op weg naar Praag. Inmiddels heeft de act z’n hardstyle-dons verloren en is zangeres Natalie Horler er niet magerder op geworden, maar het nummer Glorious klinkt aanstekelijk. Vandaag kiezen de Duitsers hun vertegenwoordigende liedje. Ik schat ze hoog genoeg in dat ze Cascada verkiezen boven de drie zingende priesters en hun Meeresstern, sei gegrüßt.

We willen het in Nederland liever niet, maar we zouden misschien toch een voorbeeld moeten nemen aan de Duitsers. Ze hebben een beter draaiende economie, betere wegen, ze voetballen zelfs vele malen beter. En ook het Songfestival pakken ze serieus aan. Ik ga bij het komende Songfestival – misschien tegen beter weten in – op zoek naar een Nederlands café waar ik de finale kan kijken. Want één ding hebben we hier dan beter voor elkaar: ik heb nog nooit een vrouw met een Oostblokhoofd achter een Nederlandse bar zien staan.

De Duitse finale begint vanavond om 20.15 en is te zien via de ARD en Eurovision.tv.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: