Denemarken voldoet aan de eisen

3 02 2013

Ik weet, het is pas januari. Maar ik denk dat ik vorig weekend de eerste titelkandidaat gespot heb. Emmelie de Forest was niet eens topfavoriet in Denemarken, maar ze won, en haar lied staat als een huis. Jarenlang heb ik geroepen dat de glorietijd van ethnopop wel zo’n beetje voorbij was. Maar ‘Only teardrops’ voldoet ook aan de nieuwste eisen voor een Songfestivalwinnaar.

Emmelie

Zaterdag 26 januari was een drukke voorrondedag. Mijn ogen waren aanvankelijk vooral gericht op Noorwegen. Binnen het team van ESC Daily verzorg ik de liveblogs voor dat land. Maar er was wat technische malheur, en om de website up-to-date te houden moest iedereen elkaar even helpen. Zo kwam het dat ik halverwege instroomde in de Deense finale, om collega Kristian bij te springen.

De favorieten waren Simone & Mohamed, zo was mij tevoren verteld. En in de superfinale bleven die twee dan ook over, samen met Emmelie de Forest. Als underdog had Emmelie meteen mijn sympathie, en dat groeide verder toen ik haar optreden zag. ‘Only teardrops’ pakte mij meteen: Keltische fluiten, sterke vocalen en een deun waar je vrolijk van wordt.

Emmelie heeft op het podium iets aparts. Iets intrigerends. Ze wijkt af van de gelikte danspasjes, van het geijkte stemgebruik. Je blijft kijken, je blijft luisteren, omdat het allemaal net even aparter is dan de middelmaat. Haar lied zit op alle fronten slim in elkaar. De frase ‘How many times’ is aanstekelijk en deed mij bovendien denken aan de kleine Youtubehype ‘HOW MANY TIMES?!’ rondom de Poolse tennisser Jerzy Janowicz – maar dat geheel terzijde.

Nu weet ik dat ik hiermee mijn eigen eerdere betogen ondermijn. Ik ben zelf immers degene geweest die de aftocht van de ethnopop heeft verkondigd. Het huidige Songfestival kan in mijn optiek het best getypeerd worden met ‘alleen springen wanneer dat kan’. Een kloppend geheel is essentieel om de televoter te overtuigen. Verder weten we dat de vakjury meer op zang dan op liedje let en dat vocale kwaliteit dus steeds zwaarder meeweegt in de eindrangschikking.

Voldoet Emmelie aan dat beeld van ‘het nieuwe Songfestival’? Ze zingt goed, al zal ze bij vakjuries geen klapper scoren zoals Albanië vorig jaar. Haar lied leent zich immers niet voor al te opzichtige vocale hoogstandjes. Wel heeft haar optreden iets mysterieus over zich, hetgeen bij Lena & Loreen ook het geval was.

Maar het allerbelangrijkste blijft het totaalplaatje. Tijdens de nationale finale in Denemarken zag het er allemaal keurig uit. De trommels, de fluiten, de kleuren op de achtergrond. Emmelie begint het lied op haar knieën en maakt in het vervolg een verwilderde en paniekerige indruk, als Nanna Birk-Larsen die in doodsangst door het bos rent. Het past, het boeit. Het klopt.

Hoe de Denen dat pakketje gaan meenemen naar Malmö, blijft natuurlijk altijd de vraag. Maar ik wil m’n nek wel voor dit liedje uitsteken, zoals ik dat in 2010 al vroeg voor Lena heb gedaan. Dit jaar vliegt ons team naar Kopenhagen om van daaruit met de trein naar Malmö te reizen – wat mij betreft blijven we volgend jaar in Kopenhagen hangen. De historie spreekt in het voordeel van de Denen: hun laatste Songfestivaloverwinning behaalden ze eveneens in Zweden.

Steef van Gorkum

ps. Na het zien van al die Janowicz-filmpjes kon ik het niet laten: bekijk hier de nieuwe videoclip van Emmelie de Forest!


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: