Stoppen op je hoogtepunt

25 11 2012

Twintig songfestivalbijdrages schreef Ralph Siegel voor het Eurovisie Songfestival. Slechts één keer wist hij te winnen. Wat kan Ralph Siegel objectief gezien nog bieden? De meningen over de Duitse componist lopen sterk uiteen, maar zijn vaak ook aan smaak gerelateerd. De één walgt van zijn oubollige bijdrages, de ander zwijmelt weg bij weer een lieflijk vredesliedje. Road to Malmö zuivert de feiten en bekijkt hoe Ralph Siegel nog van toegevoegde waarde kan zijn voor het festival.

Door Hendrik Kramer

Biografie

Ralph Siegel is in 1945 in München geboren. Hij is de zoon van schlagercomponist Ralph Maria Siegel en de operettezangeres Ingeborg Döderlein. Grootvader Rudolf Siegel was operacomponist, dirigent en muzikaal leider in Krefeld. Siegel heeft zijn passie voor muziek dus zeker niet van een vreemde.

Al vroeg in zijn kindertijd leert Siegel verschillende instrumenten te bespelen: slagwerk, gitaar, accordeon en piano. Op de leeftijd van twaalf jaar schrijft hij onder het pseudoniem Peter Elversen zijn eerste lied. Na een hit met het countrynummer It’s a long way to Georgia (gezongen door Don Gibson) breekt Siegel in 1966 pas echt door in Duitsland. Hij schrijft liedjes voor bekende Duitse artiesten in het schlagercircuit zoals Mary Roos, Heino, Chris Roberts, Mireille Matthieu en Udo Jürgens. In 1974 richt Ralph Siegel zijn eigen platenlabel op: Jupiter Records.

Songfestival in vogelvlucht

Siegels eerste bijdrage aan het Eurovisie Songfestival levert hem een mooie vierde plaats op voor Luxemburg. Zijn enige winst op het Eurovisiepodium was een van de grootste successen van het Eurovisie Songfestival. Met Ein Bisschen Frieden wist Nicole in 1982 vele harten in Europa te smelten. Zij kreeg gemiddeld de hoogste punten uit alle landen.

Begin deze eeuw begint het tij zich wel enigszins te keren. Vanaf 2004 voeren de Duitsers een reglement in om liedjes van Siegel specifiek uit de voorronde te weren. Siegel wendt zich tot andere landen, maar zijn bijdrages in 2006 (Zwitserland) en 2009 (Montenegro) krijgen beiden het verwijt achterhaald te zijn. Reactie kan niet uitblijven. In 2012 presenteert Ralph Siegel vol trots ‘The Facebook-song’, naar eigen zeggen zijn ‘modernste bijdrage ooit’. Kijkers en journalisten kunnen zich echter niet onttrekken aan het beeld van de gemaakt-hippe leraar die ‘vet cool, jongelui!’ door de klas roept.

Muzikaal perspectief

Regelmatig wordt Siegel dus verweten dat zijn muziek te oubollig is. Nu is dat gemakkelijk praten over een man die al decennialang liedjes schrijft. Maar hoe was dat in de jaren ‘70 en ‘80? Was zijn muziek toen modern? Verrassend? Vernieuwend?

Papa Pingouin en Theater (beide 1980) waren  bijdrages die opvielen op het Eurovisie podium. Ze waren niet zozeer vernieuwend maar wel afwijkend, en met een veel minder duidelijk Siegelstempel dan nu. Bovendien pasten nummers als Lass die sohne in dein herz en Johnny Blue prima in de toenmalige tijd. Maar een lied als Children, Kinder, Enfants haalde slechts de middenmoot omdat het te mainstream was.

In de jaren ‘90 wist Siegel nog twee keer een derde plaats te halen. Met Wir geben ‘ne Party sluit Siegel aan bij de opkomst van de dancemuziek en ook de bijdrage van 1999 viel op door de Turkse invloeden in het nummer en een refrein dat blijft hangen.

Resultaten

Qua muziektrends heeft Siegel de ethnopop op het Songfestival dus nog meegekregen. Maar dan? Het Songfestival heeft in 2006 definitief een andere muzikale weg in geslagen. Is er daarin nog hoop op een nieuwe Nicole? Een herhaling van Siegels meesterwerk uit 1982? De volgende statistiek spreekt eigenlijk boekdelen:

Lijst van Siegelliedjes op volgorde van klassering

  1. 1982 Duitsland                       Ein bißchen Frieden 1e plaats
  2. 1980 Duitsland                       Theater 2e plaats
  3. 1981 Duitsland                       Johnny Blue 2e  plaats
  4. 1987 Duitsland                       Lass die Sonne in dein Herz 2e plaats
  5. 1994 Duitsland                       Wir geben ‘ne Party 3e plaats
  6. 1999 Duitsland                       Reise nach Jerusalem – Kudüs’e seyahat  3e plaats
  7. 1974 Luxemburg        Bye bye I love you 4e plaats
  8. 1979 Duitsland                       Dschinghis Khan 4e plaats
  9. 1980 Luxemburg        Papa Pingouin 9e plaats
  10. 1990 Duitsland                       Frei zu leben  9e plaats
  11. 2003 Duitsland                       Let’s get happy 11e plaats
  12. 1985 Luxemburg        Children, Kinder, Enfants 13e plaats
  13. 1988 Duitsland                       Lied für einen Freund 14e plaats
  14. 1976 Duitsland                       Sing sang song 15e plaats
  15. 1992 Duitsland                       Träume sind für alle da 16e plaats
  16. 2006 Zwitserland        If we all give a little 16e plaats
  17. 1997 Duitsland                       Zeit 18e plaats
  18. 2002 Duitsland                       I can’t live without music 21e plaats
  19. 2009 Montenegro        Just get out of my life (Uitgeschakeld in halve finale)
  20. 2012 San Marino        The social network song (Uitgeschakeld in halve finale)

De laatste klassering in de top tien dateert van vorige eeuw, en sinds de invoering van de halve finale kwam geen enkel lied van Siegel daar doorheen. Of je nu van zijn liedjes houdt of niet: je hoeft geen groot wiskundige te zijn om de dalende grafiek te zien.

Tot slot: coryfee?

Het Eurovisie Songfestival is sinds de invoering van halve finales sterk gegroeid. Daardoor is het aanbod van verschillende liedjes toegenomen. Ook is het Eurovisie Songfestival de laatste jaren verjongd. En met name in Oost Europa is het festival een manier geworden om jezelf aan de buitenwereld te presenteren.

Ralph Siegel heeft met een aantal van zijn liedjes een goede bijdrage geleverd aan het Eurovisie Songfestival. We mogen niet vergeten dat liedjes als Ein Bisschen Frieden, Lass die Sonne in dein Herz, Papa Pingouin en Dschingis Khan nog steeds tot de klassiekers behoren. Siegel heeft ook bijgedragen aan multinationale inzendingen op het festival. Hij schreef liedjes voor Duitsland, Luxemburg, Zwitserland, Montenegro en San Marino en in 1985, 1999 en 2006 stonden er artiesten met verschillende nationaliteiten op het podium.

Één gedachte blijft echter terugkomen bij alles wat je over Ralph Siegel leest: vergane glorie. Zijn liedjes worden langzaam gedateerd, zijn resultaten zakken weg en in Duitsland is hij niet meer gewenst. Wanneer besluit je dan dat het mooi geweest is? Stoppen op je hoogtepunt is een kunst. Veel sporters en musici vinden het lastig te bepalen wat precies hun hoogtepunt is.

Geforceerd mee willen doen met de jongere generatie artiesten is in elk geval niet altijd succesvol. Zo bewijst ook Lyss Assia die met haar rappers niet door de Zwitserse voorselectie kwam. Misschien is de tijd rijp voor beiden om zich neer te leggen bij hun rol als coryfee in de Songfestivalgeschiedenis. It was, but it was, and now it’s over.

Advertenties

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: