Goede wil is niet genoeg

21 10 2012

‘Een keertje verliezen is niet erg, zo lang je er maar van leert’. Dat zei mijn tenniscoach tegen me nadat ik op knullige wijze een belangrijke wedstrijd uit handen had gegeven. Terwijl ik naar hem luisterde wist ik één ding zeker: nooit meer op deze manier. Nederland heeft op het Songfestival vaak genoeg verloren. Wat heeft men daar van geleerd?

Wij als website hebben vaak kritiek gehad op het Nederlandse selectiebeleid. Maar één ding moet je de keuzeheren nageven: de wil om te verbeteren is absoluut aanwezig. Zo zijn vanaf 2009 veel inzendingen direct terug te voeren op geleerde lessen uit het jaar ervoor.

De Toppers waren een hele bewuste keus voor kermis, waarvan men destijds (weliswaar ten onrechte) dacht dat dat het festival domineerde. Voor Sieneke geldt hetzelfde. Bovendien wees de TROS een vaste componist aan om wantoestanden zoals met Gordon het jaar daarvoor te voorkomen. De 3J’s waren de belichaming van het inzicht dat het op het Songfestival primair draait om muzikale kwaliteit, maar de podiumpresentatie faalde en dus werd Joan Franka het jaar daarna vergezeld door John de Mol, die act en cameravoering moest zien te verbeteren.

In ditzelfde licht kun je nu ook de keuze voor Anouk verklaren. We kiezen voor een professionele artiest die vocaal een prestatie kan leveren, ook als ze op de avond zelf onder zware druk staat. Anouk’s unique selling point is precies datgene wat er vorig jaar bij Joan Franka aan ontbrak.

Toegegeven, als je dit rijtje volgt zit er langzaam verbetering in. In 2010 hoefden we ons niet meer te schamen voor de artiest, in 2011 ook niet meer voor het liedje, en in 2012 waren we zowaar zelfs in de buurt van de finale. Maar dat zijn schamele pleisters op de wonden van enkele zeer magere jaren.

De goede wil is aanwezig. Maar wat ontbreekt is een langetermijnvisie. Een strategie die niet na één jaar weer overboord gaat, zoals nu met John de Mol is gebeurd. Een strategie die bovendien mikt op structurele resultaten, in plaats van ‘laten we alsjeblieft volgend jaar de finale weer eens halen’.

Was de uitgebreide voorronde die de TROS voor ogen had dan misschien de oplossing? Zweden achterna? Het succes van Melodifestivalen kopiëren? Het droombeeld is mooi, maar tegelijkertijd megalomaan. Nederland is geen Zweden, waar het Songfestival diep in de muziekcultuur geworteld zit. En dus moeten we, naast het kortetermijndenken, nog iets opzij zetten: Hollandse Trots.

Onze overtuigdheid van eigen kunnen heeft de laatste jaren voorkomen dat we ons écht in het songfestival gingen verdiepen. Liever schreven we de slechte resultaten toe aan al die tweeënveertig corrupte landen om ons heen. De feiten geven echter een ander verhaal: Nederland heeft even niets om trots op te zijn. Nederigheid wordt gevraagd.

Goede wil is niet genoeg. We hebben een langetermijnvisie nodig, met ambities voor de toekomst, en realisme over onze huidige achterstand. Zo’n visie reikt verder dan de eenmalige keuze voor Anouk, hoezeer deze redactie die keus ook toejuicht. Het begint bij kennisgaring, bij achtergrond en verdieping. Beste keuzeheren, welkom bij een nieuw seizoen ESF Magazine!

Steef van Gorkum


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: