Ik mis Baku (1)

28 05 2012

Maandag 28 mei om 14.00. Eenentwintigste liveverslag vanuit mijn moeder’s woonkamer in Bodegraven. Ik ben weer terug in Nederland en mis het Songfestivalwereldje.

Ik mis Baku. Meerdere keren per dag overweeg ik de trein naar Schiphol te pakken om terug te vliegen. Maar ik doe het niet, en de enige reden daarvoor is dat Baku nu Baku niet meer is. Als ik terugkom zou ik het niet herkennen, niet meer het leven kunnen leven van de afgelopen weken. De mensen zijn weg, de muziek, de feesten. En oh ja, ik moet ook verstandig zijn. De Songfestivaltijd is voorbij, het is tijd om bij te slapen.

Anderhalve dag geleden zat ik nog met Dennis en Friso in ons heerlijke appartementje voor de televisie. De finale kijken, als afsluiting van deze twee waanzinnige weken. Alle bespiegelingen waren vooraf al gemaakt, de show zelf gaf weinig nieuwe inzichten. ‘The Hump will fall deep’ zongen we, en ook het teleurstellende resultaat van Frankrijk was voorzien.

Denemarken en Noorwegen stelden wel teleur ten opzichte van onze poles, maar over het algemeen was ik tevreden. Deze uitslag had ik een stuk beter ingeschat dan die van vorig jaar. Bovendien was Loreen een terechte winnaar en zou Stockholm 2013 wel eens opnieuw een prachtig festival kunnen worden.

Na de finale was er nog een kwartier tot de taxi ons op zou halen. Dennis en Friso hadden hun spullen al netjes klaarstaan; ik moest me uiteraard nog haasten, maar op het vliegveld kwamen we ruim op tijd. We liepen nog langs de volledige IJslandse delegatie die op ongeveer dezelfde tijd als wij een vliegtuig terug pakte. Dennis ontving de resultaten van de halve finales op zijn telefoon en verbaasde zich over de matige score van Slovenië. Om een uur of 06.00 namen Friso en ik afscheid van hem en gingen we naar de gate.

Hoe de reis verder verliep kan ik jullie niet vertellen. Ik zou het wel willen- maar ik kan me er simpelweg niets meer van herinneren. Ik heb bijna overal doorheen geslapen, en op Moskou Sheremetyevo leidde Friso me Goddank naar de juiste gate waarna ik in het vliegtuig opnieuw in slaap viel. Op Schiphol verwelkomde mijn familie me. We gingen uit eten om bij te praten, en om een uur of 23.00 (Nederlandse tijd) ging ik naar bed om eindelijk weer eens een lange nacht te maken.

Mijn slaaptekort was dit jaar groter dan andere jaren. Daar staat tegenover dat ik veel gezonder gegeten heb dan in Düsseldorf. De fruitsalades in het perscentrum waren een uitkomst, maar ook het feit dat Laman ons af en toe meesleepte naar de beste eettentjes van de stad. Al met al heb ik me de gehele periode steeds gezond en fit gevoeld, zelfs als we een keer een nacht doorhaalden. En na deze nacht bijslapen voel ik me natuurlijk weer helemaal in orde. Op één ding na dan: ik mis Baku. Morgen vertel ik jullie waarom het de beste gaststad van de afgelopen drie jaar was.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: