Verjamem onder de loep

5 05 2012

In ‘Tekst onder de loep’ neemt The Road to Baku in de aanloop naar het songfestival de teksten van vijf inzendingen onder handen. Doel is niet om te oordelen, maar om te analyseren. Door te benoemen wat je anders voor normaal aanneemt, komt de diepere betekenis naar boven. Vandaag in de laatste aflevering: het Sloveense Verjamem.

Door Hendrik Kramer

In de slotaflevering van Tekst onder de loep 2012 staat opnieuw een voormalig Joegoslavisch land centraal, dat in de eigen taal zingt. Verjamem wordt gezongen door Eva Boto, een zestienjarige zangeres die ik tijdens Eurovision in Concert ook even gesproken heb. Uiteraard hadden we het nog even kort over de tekst van haar liedje.

Eva vertelde ons dat Verjamem (Ik geloof) gaat over een meisje die heel graag wil dat haar vriend bij haar terug komt. Toen ik vroeg of dit liedje ook over haar kon gaan, lachtte ze wat ongemakkelijk en liet weten dat ze verder geen commentaar had. Feit is in ieder geval dat het thema prima past bij de leeftijd van de zangeres. Dat kan bijdragen aan de geloofwaardigheid van haar uitvoering.

Het eerste couplet van Verjamem opent met grote woorden: Ik trek de zon door de lucht en ik werp licht naar zijn schaduwen. Onverbloemd wordt duidelijk hoe graag het meisje de jongen terug wil en er onmogelijke dingen voor over heeft. Verder gaat het in het eerste couplet over ‘schaduwen die vaarwel zeggen zonder een herinnering met gaten’.

Ik lees het zo: de schaduwen zijn de momenten waarop het niet ging, de momenten die tot een breuk hebben geleid. Het staat tevens voor de situatie waarin het meisje zich nu bevindt en waar ze telkens aan herinnerd wordt. Ook is het net alsof de tijd als zand door haar vingers glipt. Ze wil de slechte herinnering en de eenzaamheid oplossen door de stralen van de zon te gebruiken. Met haar eigen kracht roept ze de hulp in van een grotere krachtbron om haar te helpen. Eigenlijk een vorm van gebed, een molitva.

In het refrein spreekt de ik-persoon haar hoop uit dat de jongen en zijzelf elkaar opnieuw zullen vinden. Ze gelooft zelfs dat het beter gaat worden dan voorheen. De tijd van gisteren komt terug met daarbij een rivier van licht. Tekst en melodie worden een eenheid als het meisje op zoek gaat naar haar vriend. In haar overtuiging zijn ze een onlosmakelijke eenheid. Toch merkt ze ook dat ze wegzakt naar de bodem- of juist tot de bodem wil gaan om hem weer terug te krijgen.

Een stem in haar hoofd raadt haar aan om op te geven. Hier komen we weer terug bij het eerste couplet waarin ze vanuit de diepten jammert en naar de zon wil reiken. Ze is echter vastberaden om niet op te geven. Voor haar geen witte vlag als teken van overgave, hoe slecht het er ook aan toe gaat.

Het lied wordt beëindigd met de vastberaden houding dat ze niet zal opgeven. Dit mag ook gelden voor Slovenie. Een land dat lang niet altijd hoog scoort maar niet zal opgeven om met een mooi lied het songfestival binnen te halen. Eva Boto zal in elk geval niet opgeven!

De tekst van ‘Verjamem’ is geschreven door Igor Pirković. LEES HEM HIER TERUG.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: