Een klap kun je krijgen

30 04 2012

Vijf landen traden dit weekend op tijdens een Eurovisieconcert in Brussel. Twee weken geleden had Renee Pozzi mij gevraagd of ik namens ESC Daily naar dat concert wilde gaan. En noem me maar verwend, maar ik vroeg me aanvankelijk af of ik daar wel zin in had. Of ik er mijn vakantiedagen wel aan op wilde offeren. Direct vroeg ik me ook af hoe de artiesten tegenover al die gigs staan. Heeft het voor hen eigenlijk wel zin? Ik besloot te gaan, met het plan om diezelfde avond meteen huiswaarts te keren als het werk erop zat.

Het evenement in Brussel was gerelateerd aan de Roemeense gemeenschap in België. Zij vierden op deze dag een nationaal feest, waarop de Eurovisiebijdrages uit Roemenië, Moldavië en drie andere landen te gast waren. Een vrolijk feestje, waarop de presentatoren nog eens haarfijn uitlegden hoe de Roemeense toeschouwers vanuit België op Mandinga konden stemmen. Maar de start van het evenement was droevig: het regende en de Roemeense organisatoren besteedden het grootste gedeelte van hun tijd aan het droogvegen van de eettafels.

In die weinig hoopgevende omstandigheden vonden de soundchecks van de deelnemende vijf landen plaats. Maar pas tijdens de lunch, op uitnodiging van Roemeense cateraars, kwam de boel echt tot leven. Hier bleek de organisatie van het evenement een sterke zet te hebben gedaan door de zaak juist kleinschalig te houden. Er was daarmee geen ruimte voor misplaatste hoogdraverij, en de toegekomen journalisten konden in alle rust hun werk doen.

Dat leverde mij enkele zeer naturelle gesprekken op, bijvoorbeeld met de sympathieke Jakopo Massa uit Wit Rusland. Hij stapte op me af terwijl ik een Roemeens vleesgerecht naar binnen werkte en vroeg waar ik vandaan kwam, wat ik hier deed. Zelf vertelde hij over de bizarre omstandigheden waaronder zijn groep Litesound de Wit Russische finale won en hoe gemotiveerd ze nu zijn er wat moois van te maken.

Het gesprek met Eleftheria uit Griekenland werd streng geregisseerd door haar begeleidster van Universal Music, maar met de zanger van Sinplus (Ivan Broggini) ging het al even vanzelfsprekend als met Jakopo. Min of meer toevallig raakten we in gesprek over ‘swiem against the strim’, en uiteindelijk vertelde Ivan dat de promo-optredens in zijn ogen zeker nut hebben: ‘why do you think we have been everywhere?’, zei hij met een grote knipoog.

Met deze leuke gesprekken, de ontmoeting met een aantal collega’s en oude bekenden, en het plotseling sterk opgeklaarde weer raakte ik in een veel betere stemming. Het voelde even alsof ik al in Baku was! Toen mij gevraagd werd of ik voor de afterparty zou blijven, wilde ik dan ook absoluut niet weg. Ik boekte last minute alsnog een kamer op een hostel en pakte het feest in de gelegenheidsEuroclub nog even mee.

We maakten er een gezellige avond van. Om een uur of twee wilde ik naar mijn hotel gaan, maar Jakopo had andere plannen: ‘We doen nog even een drankje bij de Griek om de hoek’. Van slapen ging het nu toch niet meer komen, dus bleef ik tot een uur of vier. Toen liep ik met een vrouwelijke Azerbeidzjaanse collega naar het hostel waarin wij verbleven.

Onderweg stuitten we op een stukje onvervalste lokale cultuur: Brusselse hangjeugd. Een groep jongens belette eerst mijn collega de weg, en toen ik haar probeerde uit de groep te loodsen, werd mijn ridderlijke overmoed beloond met een vuistslag. Waardoor ik nu, daags na het feest in Brussel, nog te kampen heb met een fikse zwelling onder mijn linkeroog.

Nu ben ik thuis. Volledig uit mijn slaap- en eetritme. Meer verlangend naar Baku dan naar wat de dagelijkse realiteit te bieden heeft. Met een oog dat ik niet dicht en niet open krijg. En nog steeds twijfelend over de vraag of promotiecampagnes als deze zin hebben. Het weekend in Brussel was zonder twijfel gezellig, met dank aan de prima organisatie. En Mandinga houdt er wellicht wat Roemeense televotes aan over. Maar of de jongens van Zwitserland en Belarus er echt kansrijker van worden? Als ik mag parafraseren op het oude spreekwoord van Herman Finkers: ‘Nee heb je, een klap voor je ogen kun je krijgen.’

Steef van Gorkum


Acties

Information

One response

8 05 2012
Jacob

Dit is echt erg!! :s
Heb zelf ooit ook zoiets meegemaakt; echt zielig.
Hopelijk gaat het ondertussen al wat beter met je oog….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: