Met een hecht team naar Baku

22 04 2012

Nog drie weekjes slapen tot mijn vertrek naar Baku. Dat is echt bizar weinig, als je je bedenkt dat ik me al bijna een jaar op deze reis voorbereid! Vrijwel direct begon het nadenken over de vaste praktische zaken als accommodatie, accreditatie en vervoer. Gelukkig is dat inmiddels allemaal wel geregeld. Maar er waren ook noviteiten, zoals het visum- daar ben ik overigens nog steeds druk mee bezig.

Verder is er natuurlijk het grote nadenken over wat er allemaal anders zal zijn. Want anders zal het zijn: Baku wordt bepaald geen Düsseldorf. Düsseldorf 2011 was voor mij eigenlijk het perfecte festival. Ik had de ervaring van Oslo, het gemak dat alles naast de deur was, en de voordelen van een zeer strakke Duitse organisatie. Beter dan dat kon het eigenlijk niet lopen.

In Baku verwacht ik niets van dat alles. Ik ga er eigenlijk al vanuit dat dingen vreemd zullen lopen, dat ik op situaties stuit die ik niet had verwacht. Ik ga naar Baku voor het Songfestival, maar ook voor de bijzondere ervaring. Zo lang ik maar geen malaria krijg, niet opgepakt word door de Azerbeidzjaanse autoriteiten, of door terroristen word ontvoerd, kan het me hooguit sterker maken.

Één ding zal in Baku sowieso anders zijn dan in Düsseldorf en Oslo. Daar was ik namelijk team- en delegatieloos. Officieel hoorde ik bij de internationale delegatie, maar ook binnen die groep was ik toch voornamelijk een einzelgänger. Die jongen met die gekke blog, die gaat z’n gang maar.

Dat had ook z’n voordelen. Beide jaren werd ik warm onthaald in een andere delegatie waarin ik toevallig vrienden had gemaakt. In Oslo was ik Israëliër, in Düsseldorf een Rus. En uiteraard heb ik van mijn nieuwe nationaliteiten schaamteloos geprofiteerd. In Oslo werd ik uitgenodigd voor de officiële bustour door de omgeving (georganiseerd door Israël) en in Düsseldorf liep ik de lange rij wachtenden voor het populaire Russische feest zo voorbij omdat de delegatieleidster me herkende. Enige nadeel was hooguit dat ik beide jaren de kansen van ‘mijn’ delegatie hopeloos heb overschat.

Dit jaar is alles anders. Ik ben niet alleen hoofdredacteur geworden van ESF Magazine; we zijn er ook in geslaagd vier man naar Baku te krijgen! Dat betekent dat ik voor het eerst echt bij een team hoor. Niet alleen het ESF Magazine team, maar ook het team van ESC Daily, waar ik met meerdere collega’s samen zal werken.

Zo’n team om je heen is natuurlijk gezellig voor in het perscentrum. Maar ook wanneer we bijvoorbeeld de Euroclub bezoeken, zal ik blij zijn dat ik samen met Erik, Dennis of Friso terug naar onze slaapplaats kan lopen. Azerbeidzjan wordt een uitdaging waar ik alleen maar sterker van kan worden. Maar het is wel fijn dat ik niet alles alleen hoef te doen. Al was het maar omdat ik dit jaar dan wellicht minder beïnvloed wordt bij het invullen van mijn voorspellingen.

Steef van Gorkum

“In Oslo was ik Israëliër”


Acties

Information

One response

8 05 2012
Eldar

Het zo raar dat je over Azerbeidzjan zo rare teksten schrijft.
Je weet t niet eens hoe Azerbaijan is , maar ga je zo dingen over Azerbaijan schrijven.
Ga eerste na Azerbaijan , zie hoe de Eurovision Song Festival loopt en dan pas vertel hoe t Azerbaijan is .
Oke?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: