Als vervelende cynicus naar het Songfestival

28 03 2012

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch reist hij in mei af naar Baku om het circus van dichtbij mee te maken. Hij is nu ‘De Leek op weg naar Baku’. In zijn tweewekelijkse rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt.

Door Friso Veenstra

Ineens realiseer ik me waar ik mee bezig ben. Een internetpagina over de Kaspische Zee staat open op mijn laptop. Op de tafel ligt een boek over de Kaukasus. In m’n telefoon staat het nummer van de Azerbeidjaanse ambassade. Op mijn bovenarm prijkt een pleister, als aandenken aan mijn Hepatitis-A-vaccinatie. Waarom ook alweer? Oh ja. Ik ga naar Azerbeidzjan. Naar Bakoe. Waar het Songfestival gehouden wordt. “Hoe kom ik ook alweer in deze situatie terecht?”, denk ik.

Vorig jaar mei. Steef, de grootste Songfestivalliefhebber die ik ken, verslaat vanuit Düsseldorf het Songfestival. De finale kijkt hij thuis, met familie en vrienden. Hij vraagt of ik ook meekijk. Ik, vervelende cynicus en notoire negatieveling, stem toe nadat Steef me ervan verzekerd heeft dat er genoeg ruimte is voor kritiek. Er zal af en toe ook flink gezeurd mogen worden; dat hoort net zo goed bij het Songfestival. Dat laat ik me geen tweede keer zeggen. Ik kom.

Het is de eerste keer dat ik naar het Songfestival kijk. Het heeft mijn interesse nooit gehad. Toch moest het er een keer van komen, blijkbaar. Ik had nooit kunnen bevroeden dat mijn Songfestivalbloempje geplukt zou gaan worden door een Finse jongen die Oskar heet. In Bodegraven, of all places. Het kan raar lopen. Het gezelschap geeft cijfers. Ik ook. Oskar krijgt van mij een voldoende. Net. Het begin van de show is sowieso nog wel aardig met landen als Bosnië en Denemarken.

Het is gezellig in Bodegraven. Er is een dispuut over Jedward. Zijn ze amusant of niet? Ik vind het maar dwaasheid. Er wordt hard gelachen om de potsierlijke hoedjes van de Moldaviërs. De avond kabbelt voort. Dan is Azerbeidzjan aan de beurt. Ik lach in mezelf. “Ha. Azerbeidzjan. Gek land”, denk ik. Het liedje spreekt me niet erg aan. Steef zegt dat ze wel een kans maken om te winnen. Mijn innerlijke lach wordt luider. “Dan moet Steef naar Bakoe. Hij blij.”

Alle artiesten hebben hun lied ten gehore gebracht. Ik geef enkele voldoendes. Zesjes, en een zeven voor Italië. Slovenië scoort hoog in mijn lijst, hoewel ik niet eens naar het liedje geluisterd heb. Maja – ik heb besloten dat ik Maja mag zeggen – verdient het. Er wordt per sms gestemd. Ik stem ook. Voor Slovenië. Maja verdient het.

De stemmen zijn geteld. Langzaam wordt de uitslag bekend. Azerbeidzjan gaat als een speer. Ik lach, dit keer hardop. “Nou Steef, ga maar alvast een ticket naar Bakoe boeken”, zeg ik. Er wordt gelachen. Het zou toch wat zijn zeg. Steef naar Bakoe. “Als Azerbeidzjan wint, ga ik met je mee naar Bakoe”, zeg ik grappend tegen Steef. Hoe groot is nou de kans dat ze daadwerkelijk winnen, die Azerbeidzjanen?

Ik moet de laatste trein naar huis halen. Per sms stelt Steef me op de hoogte van de einduitslag. “We gaan naar Bakoe.”, lees ik. Ik schrik. Mijn gebluf brengt me in een lastig parket. Wat moet ik nou in Azerbeidzjan? Maar langzaamaan word ik enthousiast. Azerbeidzjan. Waarom eigenlijk niet? “Doen we”, sms ik terug.

Nu, bijna een jaar later, snap ik niet waarom ik schrok. Mijn enthousiasme is sinds die treineis in mei alleen maar toegenomen. Azerbeidzjan. Doen we. Ik ga naar Bakoe. En naar het Songfestival. Als geaccrediteerd lid van het journaille. En als vervelende cynicus.

Friso: “Maja verdient het.”


Acties

Information

3 responses

28 03 2012
Jacob

Haha, grappig, je gaat dus écht!

Ik herinner het me nog van vorig jaar: elke keer als Azerbeidjzan 10 of 12 punten kreeg, riep je vol enthousiasme: “We gaan naar Bakoe”🙂

28 03 2012
Karin

Het was inderdaad heel gezellig! En dat je nu meegaat is hartstikke tof!
Ik hou van cynische volgers! Daar kunnen wij hier thuis ook wat van. Veel plezierige ergernissen gewenst!

9 05 2012
Denderend feestje « Road to Baku 2012

[…] Wanneer ik zaterdag mijn koffer inpak, zal ik ook het woordenboek, de diarreeremmers en de tandpasta meenemen. Voor een denderend feestje. In Azerbeidzjan. Of all places. […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: