De toekomst beïnvloeden

19 03 2012

De afgelopen week had ik het erg druk. Zo druk zelfs, dat ik geen moment kon nadenken waar ik deze zondag mijn commentaar over zou schrijven. Ik moest hard aan de slag voor school (scriptie en stage tegelijk), voor ABC Yourself (een andere website waarvoor ik schrijf). En er was Songfestivalwerk aan de winkel: de voorbereidingen voor Baku zijn in volle gang.

De kaarten voor de liveshows moesten worden besteld. Dat gaat dit jaar nogal ingewikkeld. Via de OGAE-fanclub heb ik een code gekregen, daarmee kon ik via een website een betalingsbevestiging krijgen, die je weer nodig hebt voor een voucher, waarmee je uiteindelijk in Baku de kaarten kunt oppikken. Snapt u het nog? Het boeken van een hotel is ook al niet de eenvoudigste zaak. En dan was er tot overmaat van ramp nog iets wat ik bijna was vergeten: verplichte inentingen om naar Azerbeidzjan af te mogen reizen.

Vooruit, dan maandag maar naar de huisarts om dat af te handelen. Dat kon er ook nog wel bij in mijn overvolle agenda. Tussen de rommel op mijn bureau plakte ik een post-it met een Note To Self: misschien een cynische blog over hoe ik terugkom met malariabesmetting. Om de drukte compleet te maken had ik vrijdags ook nog afgesproken met Roel, een Songfestivalvriend die ik al veel te lang niet meer had gesproken. Het werd tijd om onze tops en flops voor Baku door te nemen. Wie weet was dat wel de ideale kans om een leuk onderwerp voor zondag op te doen, dacht ik.

Ons gesprek kwam al gauw op Joan Franka. Een inzending waar ik al vanaf het begin positief over ben; hij heeft eraan moeten wennen. Maar inmiddels hoopten we toch allebei op een mooi eindresultaat in Baku. De Turkse afkomst van Joan, zo dacht Roel, kon daarbij wel eens een handje helpen. “Ze is heel populair in Turkije”. Turks? vroeg ik me hardop af. Is Joan Turks? Goh ja, nu je het zegt…

Eenmaal thuis kreeg ik een linkje toegestuurd, en warempel: Turkije houdt van Ayten Kalan, zoals Joan Franka eigenlijk heet. In een flits dacht ik terug aan mijn eigen blog van een tijd geleden. Daarin opperde ik, nog voorafgaand aan het Nationaal Songfestival, om ‘een Turks meisje a la Hadise’ te sturen. Het voelde gaaf en tegelijkertijd bijna creepy dat die aanbeveling nu zo letterlijk blijkt uitgekomen.

Iets soortgelijks gebeurde vorig jaar in Düsseldorf ook al. Toen Italië bekend maakte terug te keren op het Songfestival, schreef ik in mijn blog dat ik hoopte dat Italië niet met iets te nostalgisch zou komen. Het Italiaanse lied van dat jaar bevatte vervolgens de tekstregel “I know for certain I won’t bother you with nostalgia”. Pardon?

Tot twee keer toe werden mijn adviezen bijna letterlijk opgevolgd. Het is alsof de keuzeheren her en der in Europa mijn blog op de voet volgen! Of zouden er misschien toch bovennatuurlijke krachten een rol spelen? Kan ik met mijn stukken de toekomst beïnvloeden? Na het gesprek met Roel wist ik nog steeds niet waarover ik vandaag zou gaan bloggen. Maar dat idee van de malariabesmetting heb ik voor de zekerheid toch maar overboord gegooid…

Steef van Gorkum


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: