Converseren in het Azerbeidzjaans

1 02 2012

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch reist hij in mei af naar Baku om het circus van dichtbij mee te maken. Hij is nu ‘De Leek op weg naar Baku’. In zijn tweewekelijkse rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt. 

Door Friso Veenstra

Wanneer ik een reis plan, verdiep ik me allereerst in de taal die gesproken wordt in het land van bestemming. Woedt er een oorlog? Maakt niet uit. Worden toeristen er ontvoerd? Geeft niet. Spreekt men er een interessante taal, dát is de eerste vraag die telt. Het is een van de redenen dat ik nog nooit in Limburg ben geweest, en het is ook een van de redenen dat ik wel naar Azerbeidzjan ga.

Een talenfanaat als ik kan het hart ophalen aan het Azerbeidzjaans. Het is Turkse taal, zwaar beïnvloed door het Perzisch en het Russisch,  en omringd door Georgische en Armeense taalgebieden. Er bestaan schier oneindig veel dialecten en in een kleine eeuw passeerden er drie alfabetten de revue.  Al deze zaken geven het Azerbeidzjaans een unieke positie op het mondiale talenpalet.

Voor een doorsnee Nederlander, met wat verstand van vooral Germaanse en Romaanse talen, is van het Azerbeidzjaans geen chocola te maken. Wanneer ik naar een voorgelezen tekst luister, is het alsof ik de achterstevoren afgespeelde stem van een dronken Zweed hoor. In een grote lap tekst herken ik slechts een enkel woord. Dat wordt nog wat, als we in Azerbeidzjan zijn.

Ze zien me al aankomen op de Bakoese bazaar. Als ik al wat klanken kan uiten, is het nog maar de vraag of ik niet in plaats van “twee appels, alstublieft” gevraagd heb of de plaatselijke zweminstructeur toevallig een ei voor me wil pocheren. Bovendien, mocht de appelverkoper me door een wonder kunnen begrijpen, dan moet ik maar hopen dat mijn hersenen zijn verbale reactie kunnen verwerken.

Als dat niet gebeurt, dan vrees ik dat ik het universele, imbeciele – en door mij intens gehekelde – gezicht opzet van een hulpeloze toerist die geen idee heeft wat er gaande is. Gelukkig spreekt men in Azerbeidzjan, een oud-Sovjetstaat, nog een behoorlijke mond Russisch, een taal waarin ik meer thuis ben. Toch vrees ik dat ik me regelmatig zal moeten bedienen van een gemakkelijke “do you speak English?“

Desalniettemin zal ik, waar het uitkomt, pogen mezelf uit te drukken in het Azerbeidzjaans. In de eerste plaats omdat ik weet dat men het erg waardeert als je het probeert, en in de tweede plaats ook wel omdat ik wel van bluffen houd. Niet veel Nederlanders kunnen zeggen dat ze in het Azerbeidzjaans geconverseerd hebben. En zeker niet in het Azerbeidzjaans.


Acties

Information

2 responses

8 02 2012
Paula veerman

Geweldig Friso

9 05 2012
Denderend feestje « Road to Baku 2012

[…] Azerbeidzjaans woordenboek ligt tussen een doosje diarreeremmers en een tube tandpasta op tafel. Klinkt als de ingrediënten […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: