Gastblog: Jill uit de VS is helemaal Songfestivalgek!

15 01 2012

In de Verenigde Staten moet men weinig van het Eurovisie Songfestival hebben. Liever focussen media zich daar op de MTV-awards dan op de muziekcompetitie uit dat vreemde Europa, een continent waar veel Amerikanen toch al weinig feeling mee hebben. Jill Guthrie (18 jaar) is een uitzondering op vele fronten. Ze houdt van sport, van talen, van de vele verschillende Europese culturen… en dus ook van het Songfestival! In deze gastblog vertelt ze hoe ze in aanraking kwam met het Eurovisie Songfestival. Iets dat aan de andere kant van de oceaan natuurlijk niet vanzelfsprekend is!

Onderstaande tekst is een vertaling van een Engelstalige tekst. Het origineel is opvraagbaar via een reactie onderaan dit blog.

Hoe graag ik ook in de bres zou springen voor een kleine Europese subcultuur, en trots mijn landje zou aanmoedigen- ik moet toegeven dat ik een geboren Amerikaanse ben. Ik kan het echter niet helpen: ik voel me Europeaan!

Voor iemand die de Europese talen en culturen bestudeert in zijn vrije tijd, en die muziek als een way of life beschouwt, was het Songfestival natuurlijk een waanzinnige ontdekking. Het is dan ook zonde dat ik hier in de Verenigde Staten niemand heb met wie ik die passie kan delen. Want hoewel ik nog relatief nieuw ben in het Songfestivalwereldje: ik heb gemerkt wat een enthousiasme en toewijding dit evenement oproept bij iedereen die erbij betrokken is.

Evenals de meeste Amerikanen ben ik opgegroeid met American Idol. We keken dat met vrienden en familie, maar al snel haakte ik af toen ik merkte wat een uniforme, voorspelbare popcompetitie het is. De kwaliteit ontbreekt aan alle kanten, mede daarom is het programma onmogelijk te vergelijken met het Eurovisie- de statistieken liegen er niet om.

Wellicht is het interessant om te vertellen hoe ik in contact kwam met deze volledig nieuwe muziekwereld, ook al moet ik toegeven dat er teveel puzzelstukjes in dat verhaal zitten om alles volledig uit de doeken te doen. Mijn ietwat vreemde voorliefde voor Kroatië heeft zeker geholpen- in tegenstelling tot veel landgenoten ben ik niet zo patriottistisch als het om Amerika gaat. In eerste instantie volgde ik vooral de Kroatische sporters. Waar zouden we zijn in het leven zonder sport en spel?

Toen ik me verder verdiepte in mijn ‘geadopteerde’ land, stuitte ik op de deelname van Toni Cetinski in 1994 (nog steeds één van mijn favoriete inzendingen aller tijden). Ik raakte nieuwsgierig naar het Songfestival, maar pas toen een Finse vriendin mij vertelde dat ik absoluut MOEST gaan kijken werd mijn interesse volledig gewekt. Het is overbodig te zeggen dat ze gelijk had, en me hiermee één van de beste adviezen gaf die ik ooit heb gehad.

De vriendin liet me Hard Rock Hallelujah horen ter introductie, gevolgd door Verka Serduchka– achteraf gezien een aparte keuze. Lichtelijk verward maar tegelijkertijd geïntrigeerd zocht ik verder en beluisterde ik een willekeurige selectie van inzendingen van de afgelopen jaren. Dat was in 2009, het jaar waarin ik tot mijn eigen teleurstelling het uiteindelijke festival en de overwinning van Alexander Rybak miste. In een land als Amerika is het niet eenvoudig op de hoogte te blijven van de data waarop alles zich af gaat spelen…

Na dit debacle liet ik me niet meer verrassen. In 2010 volgde ik alles, van voorselectie tot de grote finale. Het was fantastisch to “Share the moment” for the first time. Na Oslo kwam ik terecht op de website Road to Düsseldorf, en die heb ik nauwlettend gevolgd tot op de dag van vandaag.

Het is fascinerend om te zien hoeveel voorbereiding en werk er zit in “Europe’s favorite TV show”, en ook hoe trots artiesten zijn om hun land te vertegenwoordigen. De spanning is te snijden, of je nu in de zaal zit of thuis achter je computer zoals ik. Het Songfestival is een prachtig evenement.

Landen die hun culturele achtergrond presenteren- dat is nog steeds wat me het meest aanspreekt. Traditionele inzendingen, bij voorkeur in de eigen taal, om het werkelijke karakter van je land te laten zien. Tegelijkertijd denken jury’s er af en toe totaal anders over, wat de onvoorspelbaarheid van het festival aantoont. Ik wacht ook dit jaar weer vol spanning af op de Eurovisiemagie, en hoop dat het plezier dat ik hierin heb nooit meer zal verdwijnen!

Jill Guthrie


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: