Geen sprake van een Lena-wave

6 03 2011

Het copyscenario lag al klaar. Na het grote succes van Lena en Tom Dice in Oslo, zou Düsseldorf overspoeld worden door kleine liedjes en echte muziek. Een voorspelling die mij als muziek in de oren klonk. Inmiddels is een groot deel van de inzendingen gekozen, maar van een Lena-wave is nog totaal geen sprake. De geschiedenis weigert zichzelf te herhalen.

Safura spreekt meer tot de verbeelding van de nieuwe lichting Eurovisiedeelnemers

In Oslo triomfeerde de eenvoud. Simpele liedjes verrasten vriend en vijand, mede dankzij steun van de in ere herstelde vakjury. Sterk ingeschatte dansnummers uit Griekenland, IJsland en Bulgarije legden het allemaal af; ook het Nederlandse volksfeestje werd wreed verstoord. Het was het jaar van de echte muziek. Van stil staan met een gitaar, van dansen als voor je eigen badkamerspiegel.

De schrijvers van het ietwat cynische copyscenario hadden de geschiedenis aan hun zijde. Trendsetting is niets onbekends op het Songfestival, zo bewijst ook de ethnopoprevolutie die Sertab in 2003 ontketende. Het genre is nog altijd niet van het Eurovisiepodium weg te denken. Toen de eerste inzendingen van 2011 bekend werden gemaakt, leek een nieuwe generatie Lenaatjes en Tommekes in de maak. Zwitserland trapte af, Finland volgde en ook de Nederlandse 3J’s pasten prima in het rijtje.

Toch liep het al snel anders. Met het Ierse duo Jedward voorop koos het ene na het andere land voor dance, ethno of een ouderwetse Zweedse stamper. Het Noorse lied Haba haba heeft weliswaar authentieke Afrikaanse elementen, maar past ook prima in de Euroclub. Niet dat er dit jaar meer getrommeld en gedanst zal worden dan andere jaren, absoluut niet zelfs. Maar misschien wel meer dan van te voren was verwacht.

Het aantal echte en simpele liedjes ligt niet veel hoger dan normaal. En dat terwijl de keuzes zeker voor handen waren. De mogelijkheden waren eindeloos, bijvoorbeeld in landen als UK en Denemarken. Maar in plaats van het klonen van Lena en Tom Dice, is het met name Safura die navolging vindt. De Azerbeidjaanse nummer vijf van vorig jaar wordt met name treffend gepersifleerd door Slowakije en Oekraïne, terwijl Nikki Kavanagh het in Ierland net niet haalde.

Het zijn vergelijkingen die we elk jaar kunnen maken. Dat is tevens het gevoel dat ik bij de inzendingen van dit jaar krijg. Er valt genoeg over te zeggen, maar erg uit de toon valt het allemaal niet. Er is geen hoos aan mannen met een gitaar, en ergens vind ik dat wel jammer. Want toegegeven, Lena en Tom waren ook mijn helden. Met wat meer acoustisch werk in Düsseldorf had ik geen moeite gehad.

Misschien hebben de Zwitserse en Finse inzendingen andere landen afgeschrikt. Want een overkill aan eenvoud kan ook nadelige effecten hebben; spektakel valt dan meer op, en kan toeslaan zoals Lordi dat deed in 2006. Wat dat betreft is de huidige liedjesverdeling een zegen voor iedereen. Voor Paradise Oskar, Anna Rossinelli, voor Lena die weer terug is. En ook voor de 3J’s.

Steef van Gorkum

Advertisements

Acties

Information

2 responses

8 03 2011
Hebbuzz

Ik geloof niet dat er veel landen bewust kijken naar wat er al in andere landen gekozen is. helemaal door de komst van de televote, waar bij de niet-experts opeens het lied voor hun land uitkiezen. De meeste kijkers zijn geen fanatieke fans zoals de meeste songfestivalwebsitelezers.

Na vorig jaar had ik vooral verwacht (misschien meer gehoopt) dat door de invoering van 50/50 jurering er een betere kwaliteit afgevaardigd zou worden. In Nederland is dat het geval, maar ja wij kwamen dan ook vanaf de grootst mogelijke achterstand.

Ik denk dat veel goede componisten en artiesten als ze al naar de resultaten hebben gekeen een andere analyse hebben gemaakt van de resultaten. Die hebben gezien dat Tom Dice welliswaar hoog soorde bij de vakjury, maar bij de televote nog maar 16e werd. Dat een onbenullig liedje met de televote nog altijd hoog blijft scoren. En dus blijven ze alsnog thuis.

Dat een artiest een succesvan voorheen gaat kopieren is een bekend verschijnsel, maar het werkt bijna nooit. (Laura Banjo is wat mij betreft een rip/spin-off van Fairytale). Net als artiesten die menen weg te kunnen komen met en rip-off van een wereldact/nummer. Gelukkig worden dergelijke initiatieven nog regelmatig (zij het net op het laaste moment) weggestemd. Het meest recente voorbeeld hiervan is de runner up in de Sloveense preselectie. De act was een poging Lady Gaga na te doen, maar had van zichzelf geen kwaliteit genoeg om alsnog te winnen.

Mocht Frankrijk het dit jaar goed gaan doen, kun je er donder op zeggen dat de lokale josh groban wannabeetjes en petra bergertjes vooraanstaan om mee te doen.

11 03 2011
Pim

Frankrijk gaat het zeker goed doen! En ik vind dat het beter is om met iets nieuws te komen als je de eerste bent kun je daarmee scoren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: