Het zijn net mensen

9 01 2011

De vakjury is een begrip in Songfestivalland. Een begrip dat staat voor kwaliteit en deskundigheid. Maar een jury is geen uniform begrip, slechts een groep steeds wisselende individuen. Nu ook bij de Eurovisiefinale weer gejureerd wordt willen de fans precies weten wie wat gestemd heeft. En dat terwijl zij vaak zelf om de vakjury hebben gevraagd.

Het seizoen is weer begonnen en de eerste inzendingen druppelen langzaam binnen. De Roemenen hielden hun voorronde op Nieuwjaarsdag en Hotel FM rolde daar als winnaar uit de bus. Dit met hulp van de vakjury, die Change verkoos boven de keuze van de televoters.

Dat soort situaties doen zich vaker voor en zullen zich de komende maanden ook vaker voor gaan doen. Maar de uitslag in Roemenië wierp wel de vraag op of vakjury’s de uitslag van een voorronde al dan niet positief beïnvloeden. Estland gaf in 2009 het goede voorbeeld toen de jury daar de televoters overrulede en koos voor Urban Symphony. In Nederland koos de jury ooit unaniem voor Reunion. Terecht, als je althans op mijn mening afgaat. En laten we dat maar doen. Want al ben ik slechts een individu; dat is precies het idee van een vakjury.

De mening van een (vaak willekeurige) groep deskundigen heeft de uitslag naar mijn mening meerdere keren positief beïnvloed. Maar soms frons ik ook mijn wenkbrauwen als ik zie wie de nationale omroep nu weer heeft opgetrommeld. We zijn geneigd ‘de’ vakjury te zien als één uniform begrip, als een computer die met één druk op de knop de uitslag aanpast aan de kwaliteit en muzikaliteit van de liedjes. Maar ‘een’ vakjury is ook maar gewoon een kleine verzameling mensen. Hebben wij zo’n elitegroep nodig op het internationale festival?

Nee, althans niet om voor kwaliteitsmuziek te kiezen. Dat kunnen televoters prima zelf, zo bewees onder andere de overwinning van Marija Serifovic (foto) op Dancing Lasha Tumbai. Haar visueel weinig aantrekkelijke optreden werd zonder enige juryinvloed hoger ingeschaald door de televoters, die de kwaliteit van compositie en stem moeiteloos herkenden en waardeerden.

Nu er desondanks een vakjury is willen de fans openheid van zaken. Wie zat er in welke jury, en wat stemden zij? Het zijn democratische beginselen, dogma’s waar ik van nature al niets mee heb. Bovendien is de jury alleen terug omdat wij daar zelf om gevraagd hebben.

De EBU ging met de herinvoering van de vakjury in op de jarenlange roep van de fans. Een vreemd verzoek, om bewust een deel van je eigen invloed in te leveren. Daarmee zeg je eigenlijk: wij kunnen het niet aan, help ons! Maar de EBU gaf gehoor, in hun streven naar een kwalitatief en divers festival. Een nobel streven.

Toch blijft de vraag of een jury daaraan bijdraagt. De resultaten zijn in ieder geval duidelijk veranderd, of je dat nu positief vindt of niet. Ik zelf ben er stiekem wel blij mee. Het is eigenlijk net als met democratie: als ik mag bepalen wie wanneer wat mag zeggen, wil ik het systeem het voordeel van de twijfel geven. (Variatie op Diederik van Vleuten, in ‘Prediker en Hooglied’)

Hoorden jullie bij de fans die de vakjury graag terug wilden hebben? En heeft de jury in Roemenië de juiste keuze gemaakt? Laat het ons hieronder weten!


Acties

Information

4 responses

10 01 2011
Robbert

Ja, inderdaad. Ik behoorde tot de groep van mensen die de vakjury terug wilde. Waarom? Konden de televoters niet zelf de kwaliteit bewaken?
Laten we eerst bekijken voor wat voor veranderingen de 100% televoting heeft gezorgd. In de eerste plaats was een element hiervan dat de kijker meer betrokken werd en zijn stem kon laten horen. Dit is op zich een edel principe en in lijn met de opvattingen van inspraak en democratie. Hier is op zich niets mis mee, ware het niet dat enkele factoren in dit televotingproces het ESF negatief beïnvloedden. Factor 1 is de eerlijkheid en objectiviteit in het proces. De EBU wilde ons anders doen geloven, maar al gauw werd duidelijk dat voor vele televoters het lied niet het belangrijkste criterium was om voor een bepaalde inzending te stemmen maar hun eigen afkomst. Jaar in , jaar uit zagen we vaste patronen, zoals bv. de geijkte 12 en 10 punten voor Turkije en Armenië binnen de Nederlandse en Belgische televoting. De grootste minderheidsgroepen in de verschillende landen kregen al gauw per definitie de hoogste punten toebedeeld, mede door het feit dat het technisch onmogelijk zou zijn om een maximaal aantal stemmen per telefoonaansluiting voor een inzending in te stellen. Dit verschijnsel verminderde de geloofwaardigheid van het festival en heeft o.a. in Nederland snel tot een zeer slecht image voor het ESF geleid, iets waar we nu hier nog last van hebben als het gaat om goede en bekende artiesten te motiveren om mee te doen. Toen in 2007 de meerderheid van de gekwalificeerde landen vanuit de semi uit Oost-Europa bleken te komen en dit tot een storm van protesten leidde in onze contreien was de maat blijkbaar vol en kon zelfs de EBU er niet meer omheen: er moest wat veranderen om ook de West Europese kijker weer tevreden te stellen.
Factor 2 in de negatieve spiraal die televoting veroorzaakte was de verhoging van het circusgehalte en de verhoging van het gewicht van de act ten opzichte van dat van het lied zelf. Bijna iedereen behalve de winnaar gaf het op een gegeven moment toe: het gaat niet meer om het lied, maar om de show. Nu is showelement niet per definitie een slecht ding. We leven nu eenmaal in een visueel tijdperk. Alleen werd het soms pijnlijk duidelijk hoe weinig winnende liedjes om het lijf hadden als de act verviel(Marie N, reprise zonder volledige act, 2002). In Nederland zag je bv. dat het steeds moeilijker werd om componisten en artiesten voor het ESF karretje te spannen vanwege het argument dat het niet meer om de muziek zou gaan. Je zag ook steeds meer tweespalt onder de bevolking. Zij die gingen voor de glitter en praal van de Eurovisie en de makkelijke deuntjes(vlgs mij voornamelijk Eurovisienichten) en zij die aangaven dat het festival en de liedjes niets meer voorstelden en niet meer de moeite waard waren om voor thuis te blijven.
Kortom, het werd weer tijd voor een nieuw evenwicht, voor het doorbreken van vaste patronen, voor een nieuwe kans voor het echte lied.
Vakjuries hebben nu eenmaal meer talent om zich te richten op de muziek zelf en laten zich minder gauw inpakken door visuele factoren dan de gemiddelde televoter. Doordat 50% van de uitslag bepaald wordt door een jury wordt ook de macht beperkt van het grenzeloos op de kandidaat van het eigen moederland stemmen. En ja, we moeten toegeven: immigratie gaat nu eenmaal voornamelijk van oost naar west en niet omgekeerd en er is dus met de introductie van jury’s de strijd aangebonden met vaste patronen die het ESF dreigden onderuit te halen, al kunnen we natuurlijk het diaspora-effect niet helemaal te niet doen.
Dat deze hernieuwde verandering in kleine stapjes een positieve wending heeft , mocht ik zelf ervaren toen enkele vrienden en kennissen die de laatste jaren al niets meer met het festival hadden mij na het laatste festival toevertrouwden dat er eindelijk weer een paar goede liedjes waren die nog punten kregen ook, hiermee o.a. verwijzend naar België……

10 01 2011
Pim

hoorde jij dan ook bij die fans die nu steeds al die jurygegevens opvraagt en zo robbert?

Steef je kijkt heel technisch naar wat een jury inhoud maar ik denk zelf meer zoals robbert, wat het oplevert. en dat is tot nu toe dat de uitslag naar mijn mening beter is en eerlijker en dat bijvoorbeeld goeie ballads ook beter scoren. Het maakt mij dan ook niet uit wie er in die jury zitten. Ik hoef dat allemaal niet op te vragen.

10 01 2011
karin

Het ligt er maar net aan wat je onder een vakjury verstaat. Als de jury bestaat uit 3 personen en 1 ervan is George Baker……

18 01 2011
Adriaan

Het voorbeeld van Steef is gelijk waarom ik tegen de vakjury ben, in 2004 was Anja Wessels de terechte winnaar geweest…

Volgens mij zit hij er wat betreft Estland 2009 feitelijk naast, idd gaf in de eerste ronde de televoting de meeste punten aan “Destiny” van Laura, maar uiteindelijk kwam er superfinale waarbij Urban Symphonie 82% van de stemmen kreeg en Laura dus 18% en dus uiteindelijk toch een keuze van de televoting geweest om hun te sturen…

Mandoline had in 2006 ook Slovenie vertegenwoordigd als de vakjury geen inspraak had gehad en niet voor het amateuristische Plan B had gekozen, ze zijn er ook voor afgestraft op het ESF, Mandoline won vervolgens het second chance festival, de laatste keer dat een niet-scandinavisch land dat won….

Overigens ben ik wel voor een volksjury, die een combinatie is van televoting en een vakjury, zeg maar 1000 mensen (een groep die representatief is voor het hele land) die bepalen dan de uitslag van een land, volgens Maurice de Hond zou op die basis Lisa Andreas (Cyprus) in 2004 de 12 punten van Nederland hebben gekregen en dat verdiende ze ook, toch?

Turkije die daadwerkelijk de 12 kreeg had helemaal niks gekregen omdat het representatieve Nederlandse volk dat nummer blijkbaar niet bij de beste 10 vond horen, dus waarom zou dat dan punten moeten krijgen?

Over Roemenie heb ik geen mening, vind beide nummers niks aan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: