Stervend van nostalgie

4 12 2010

Nu Italië weer mee wil doen aan het Songfestival, lijken oude tijden te herleven. Iedereen herinnert zich de Italiaanse klassiekers die het festival kleur gaven. Maar kunnen we wel echt terug naar het verleden? Het festival heeft zich ontwikkeld en het is nog de vraag hoe de Italianen daarmee omgaan.

Afgelopen donderdag maakte de EBU bekend dat Italië zich heeft ingeschreven voor het komende Eurovisie Songfestival. Groot nieuws, want de Italianen deden niet meer mee sinds eind vorige eeuw. Logisch dus dat I treni di tozeur, Gente di mare en Insieme als eerste songfestivalassociaties voorbij komen. Italië terug op het Songfestival is als Dennis Bergkamp terug in Ajax 1: pure nostalgie.

Voor de fans was het nieuws dan ook reden tot grote euforie. Dat deelname van Italië nog tot 25 december kan afketsen, deed niets af aan de jubelstemming. Sommigen pakten geheel in Sinterklaasstijl hun verlanglijstje erbij. “Nu de taalregel en het orkest nog terug, en alles is weer helemaal zoals het hoort”.

Grappig genoeg is dat nu precies niet wat de EBU en Italië beogen. Italië is juist weggevlucht voor dat oude Songfestival waar hun kwaliteitsmuziek uiteindelijk altijd net niet won. En de EBU wil Italië (daarom) juist graag het nieuwe festival laten zien, en hoe dat in het afgelopen decennium veranderd is. Zo getuige ook de quote uit het persbericht dat de EBU gisteren de deur uitstuurde: “I’m sure they will be positively surprised”, aldus Jørgen Franck.

Het nieuwe Songfestival legt landen niet meer op met iets echts en authentieks te komen. Maar landen die dat wel doen krijgen vaak wat ze toekomt. Het nieuwe Songfestival heeft ook geen livemuziek meer, maar bestrijkt wel een breed spectrum van de moderne popmuziek. Zowel jury’s als televoters moeten worden overtuigd, en steun van West tot Oost is nodig om te winnen. Of de Italianen dat allemaal in één jaar doorhebben waag ik te betwijfelen- maar dit mogen we ook niet van ze verwachten.

De terugkeer van Italië geeft een nostalgisch gevoel. Maar als Italië samen met de fans in de 80’s is blijven hangen, heeft het op het nieuwe Songfestival niets te zoeken. Gente di mare is mijn favoriete songfestivallied, maar je moet er nu niet meer mee aankomen. En als de Italianen dat wel doen moeten we er rekening mee houden dat ze misschien wel hard onderuit gaan. “Sterven van nostalgie”, zoals Tozzi & Raf zongen. Toch hoop ik dat de terugkeer van Italië blijvend zal zijn. Immers hebben ook de nieuwe Italiaanse artiesten Europa wat te bieden.

“Gente che muore di nostalgia”, zongen Umberto Tozzi en Raf in hun lied ‘Gente di mare’. Luister hier naar een paar moderne Italiaanse artiesten. Wie zou jij op het Eurovisiepodium willen zien?

.

Sonohra

Nek

Nathalie Giannitrappani

Eros Ramazotti

Gigi d’Agostino


Acties

Information

7 responses

4 12 2010
Robbert

Ik vraag me echt af of Italië compleet fout zit, mochten ze met een “Gente di mare” komen. Vergeet niet dat er weer jury’s zijn. En een goed lied is en blijft een goed lied, ook al had het ook 25 jaar geleden gezongen kunnen worden. Goede voorbeelden zijn de finalisten uit 2010, België en Ierland. Of Patricia Kaas uit 2009. Het zijn tijdloze nummers. Mocht men “Gente di mare’ nog iets moderniseren in de instrumentatie(niet teveel, het hoeft geen remix versie te worden), en laten zingen door aantrekkelijke heren die goed bij stem zijn, zie ik het lied zo weer bij de top 10 eindigen, want goed blijft goed, of we het nu over 1987 hebben of 2017. Nee hoor, Italië hoeft niets door te krijgen, ze moeten gewoon sturen wat ze zelf mooi vinden. Het is juist Nederland dat probeert steeds iets typisch songfestival te sturen en daarin net zo vaak jammerlijk faalt……

4 12 2010
eurovisie

Wat die slotzin betreft ben ik het alvast volledig met je eens! Één van de belangrijkste dingen die Nederland maar niet wil begrijpen, is dat het typische Songfestivallied niet bestaat. En dat als je daar toch naar probeert te zoeken, je sowieso ten onder gaat.

6 12 2010
Marc

Ik ben het eens met Robbert…..
Sorry Steef, je schrijft leuke stukjes waar de betrokkenheid en kennis van zaken van af druipt, hulde daarvoor, maar v.w.b. het feit dat Gente Di Mare anno 2011 niet meer zou scoren sla je de plank volledig mis. Dat nummer is, net als I Treni Di Tozeur, maar bijvoorbeeld ook Apres Toi, tijdloos. En dan maakt het niet uit welk jaartal daar achter staat.

6 12 2010
Pim

GENTE DI MARE!!! 🙂

Ja als je iets stuurt dat zo goed is kan het wel maar een slap aftreksel van Gente dimare? een namaak?…. Ik denk dat het beter is als italie idd met 1 van due nieuwe artiesten komt.

6 12 2010
Robbert

@Pim

Vanzelfsprekend, “een slap aftreksel” is nooit goed. Maar dat bedoel ik natuurlijk niet. Met een ‘gente di mare’ bedoel ik alles waar “Gente di mare” model voor staat en wat Italië vaak heeft doen scoren, nl. liedjes waarin melodie en emotie voorop staat itt bijvoorbeeld ritme en circusact. En natuurlijk sluit ikhierbij de nieuwere Italiaanse muziek niet uit.

8 04 2011
Čaro Emeralđ of Wouter Hamelzotti « Road to Düsseldorf 2011

[…] plaatsen. Veel interessanter is misschien wel de constatering dat Italië niet, zoals deze site een tijdje terug vreesde, mijlenver terug is gegaan in de tijd met haar lied. Servië wel, maar Čaroban is dusdanig […]

19 03 2012
De toekomst beïnvloeden « Road to Baku 2012

[…] vorig jaar in Düsseldorf ook al. Toen Italië bekend maakte terug te keren op het Songfestival, schreef ik in mijn blog dat ik hoopte dat Italië niet met iets te nostalgisch zou komen. Het Italiaanse lied van dat jaar […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: