Te hoog gegrepen

29 06 2010

Speciaal voor The Road to Oslo beschrijft Israelier Yaron zijn belangrijkste conclusies van het afgelopen Songfestival in een gastblog. Al vroeg in de eerste week maakte ik kennis met Yaron en zijn immer scherpe analyses. We zijn het lang niet altijd met elkaar eens, maar al heel snel had ik door dat deze jongen ook prima in de stijl van Road to Oslo zou kunnen schrijven. Aan jullie nu om te oordelen of ik het bij het rechte eind had.

Yaron (midden) met één van zijn favorieten van dit jaar: Rusland

Onderstaande tekst is een vertaling van een Engelstalige tekst. Het origineel is opvraagbaar via een reactie onderaan dit blog.

Het Eurovisie Songfestival is het grootste muziekevenement ter wereld. Iets waar de EBU erg trots op is, maar wat de echte muziek niet altijd ten goede is gekomen. De afgelopen tien jaar was de show inderdaad vaak grandioos, maar de buikdansers en de attributen werden daarmee belangrijker dan het lied zelf.

Met name West Europese landen gingen ervan uit dat een goede gimmick (we hebben inmiddels alles wel zo’n beetje gehad) en een goede zanger (maar een goede stripper kan ook) genoeg zou zijn voor een goed resultaat. De televoters dachten hier vaak anders over en schonken de eigenzinnige inzendingen uit het Oosten de overwinning. Gevolg was een golf van kritiek over de televoting, die oneerlijk en corrupt zou zijn. De vakjury moest opnieuw worden ingevoerd.

Daar was ik zelf aanvankelijk falikant op tegen. Het herinvoeren van de jury bleek echter ook positieve kanten te hebben: veel landen vonden het tijd voor kwaliteit. In een poging te voorzien waar juries voor gaan stemmen, probeerden landen van Oost tot West ineens met aparte en afwijkende inzendingen te komen. Het festival werd hierdoor één van de meest diverse edities ooit- net zoals het laatste festival in Oslo, in 1996.

Liedjes als Rusland, Estland, Slowakije, Finland, Servie, Letland, Bosnie & Herzegovina en Polen waren stuk voor stuk zeer afwijkend en uniek voor het Songfestival. Bijna allemaal gingen ze roemloos ten onder. De doorsnee Eurovisiefan vond het te saai en irritant. Al de genoemde liedjes zaten overigens in de eerste halve finale. Uit deze halve finale wisten uiteindelijk alleen Griekenland en Belgie zich ook in de finale te handhaven, waarbij Griekenland het enige land in de top tien werd dat niet in het Engels werd gezongen.

Alleen Griekenland haalde de top tien met een lied in de eigen taal

Ik heb genoten van het afgelopen Songfestival, ondanks het falen van praktisch al mijn favorieten. Maar het intrigeert me ook dat blijkbaar zelfs de juries niet één of twee van die liedjes gered heeft, zoals dat vorig jaar met Patricia Kaas gebeurde. Misschien heeft het iets te maken met de instructies die de juries kregen voorafgaand aan hun beoordeling? Met het oog op ‘leven na het festival’ moest er gestemd worden op een lied met internationale hitpotentie. En dus niet puur op kwaliteit, zoals wij vaak van een vakjury verwachten.

Dit verklaart het succes van Duitsland, Turkije, Azerbeidzjan en Roemenie: liedjes die al in de hitparades stonden of daar anders moeiteloos tussen kunnen. Maar het rechtvaardigt niet het bestaan van de vakjury, die blijkbaar moet stemmen op liedjes die het daarna bij het grote publiek goed gaan doen. Kan ‘het grote publiek’ dat dan niet net zo goed zelf? Dat noemen we toch televoting?

Ik kijk terug op een geslaagd festival, en de liedjes van bijvoorbeeld Rusland en Estland zal ik nog vaak terugluisteren. Voor het grote publiek waren ze te hoog gegrepen, maar dat weerhoudt de muziekfan er niet van om er toch van te genieten. En met de top vijf kon ik uiteindelijk ook wel leven. Het waren immers niet alleen commercieel geschikte liedjes; het waren ook liedjes die je normaal gesproken niet zo snel op een Songfestival zou verwachten. En daar houd ik nou van.

Yaron

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Advertisements

Acties

Information

2 responses

29 06 2010
Pim

Kijk eens aan, nou horen we t ook eens van hem. Luek hoor. Hij schrijft idd een beetje zoals jij. Vind zelf dat de vakjury tenminste wel weer ballads bevoordeelt daarom gingen Cyprus en Ierland tenm inste door!

Ik wil trouwens die engelse vertaling wel hebben 🙂

1 07 2010
Jacob

Tof zo’n gastblog!!

Ik moet wel zeggen dat ik ab-so-luut niet akkoord ben met de stelling dat de jury voorafgaand instructies zou hebben gekregen op wat ze zouden moeten stemmen! Daar geloof ik absoluut niet in.

De jury heeft trouwens wel de Belgische inzending gered (2de plaats bij de jury / 14de bij het publiek). Voor mij het beste bewijs dat televoting op niks trekt. Een vakjury kan dan wel gedeeltelijk een oplossing zijn, maar zeker niet volledig. Ten eerste is een vakjury van slechts 5 mensen per land wel heel erg weinig. Ten tweede zijn dat ook maar mensen zoals jij en ik die een persoonlijke muzieksmaak hebben. Hun mening is niet meer waard dan die van jij en ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: