Nu op naar Duitsland!

9 06 2010

Hendrik Kramer opent speciaal voor de lezers van Road to Oslo zijn dagboeken, die hij schreef tijdens zijn verblijf in Oslo. Vandaag de 7e en tevens laatste aflevering: Zaterdag 29 mei

De belangrijke dag van de finale. Eindelijk was het dan zover, wie zou er vanavond winnen? Ik had zelf Turkije, Griekenland en Israel genoteerd voor een overwinning. Israel viel heel erg tegen; jammer, aan Harel heeft het in ieder geval niet gelegen. Om 19.30 stond ik bij de Telenor Arena en het was er ongelooflijk druk. Wel 10.000 mensen van minstens 40 nationaliteiten liepen richting de arena  om daar te genieten van een spectaculaire show- of natuurlijk om hun land aan te moedigen.

Zelf stond ik met een Noorse vlag te wapperen. Dat deed ik niet alleen omdat ik het Noorse lied goed vond, ik deed het ook omdat ik daarmee wilde laten zien hoe mooi ik Noorwegen vind en hoe goed ze deze Eurovisieweek hebben georganiseerd. Daar viel werkelijk niets op aan te merken. Het optreden van Spanje werd verstoord maar dit heb ik niet meegekregen vanuit de zaal. Ik zag het later terug en ik moet zeggen: Jimmy Jump heeft zich goed voorbereid en het duurde nog best lang voor er iemand het podium op kwam om hem weg te sturen.

Drukte op weg naar de finale; de zaal was afgeladen vol

Complimenten ook voor Daniel die gewoon doorzong terwijl deze gek zich op het podium begaf. Je weet nooit wat zo’n iemand van plan is en je staat daar al live te zingen voor miljoenen mensen. Ik dacht aanvankelijk nog aan een complot om te zorgen dat Spanje nog een keer mocht optreden, maar nu zie ik toch in dat dit niet het geval is geweest. Al moet ik wel zeggen: die idioot deed het nog best leuk, hij moet zich maar kandidaat stellen voor Spanje in 2011. Of  had hij dit jaar in de voorronde verloren en wilde hij toch graag meedoen?  

Alle andere optredens verliepen volgens plan. De intervalact vond ik ook erg leuk, het hele publiek deed samen de flashmob dance. Hands high, hands high. Bow and arrow, bow and arrow. Dance how you wanna dance…  En dan was het tijd voor de puntentelling. Na een tijdje waren de nummers één en twee duidelijk, maar daaronder bleef het spannend. Duitsland won, en dus waren wij tevreden.

Na de finale reisden we door de drukte van de stad richting busstation, en met de bus naar het vliegveld. Het werd natuurlijk zo’n hangnacht; niet geslapen en om 8.20 weer terug in Nederland. Wij wel, maar de koffers aanvankelijk nog niet! Die kwamen gelukkig een dag later. Ik kan terug kijken op een te gekke Eurovisie week! Wie weet volgend jaar weer.

Op het vliegveld namen we afscheid van alle gedeelde momenten

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Advertenties

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: