Een onbeschrijflijk lied

7 06 2010

Vier opiniestukken, dat was wat de EBU van mij vroeg in de aanloop naar het Songfestival. De eerste twee werden met een enorm geweld aan (positieve en negatieve) reacties ontvangen, de andere twee door tijdsdruk niet meer geplaatst. Nu ik mijn eigen blogspot bij de EBU heb plaats ik ze alsnog, en de vertalingen verschijnen dan uiteraard weer hier.

Do you prefer reading this article in English? Or are you just curious how it looks on eurovision.tv? Then click http://www.eurovisionfamily.tv/user/steefsteef/blog/?id=44922 .

Was je hier uit nieuwsgierigheid naar de Hendrik-files? Heb dan nog een dagje geduld. Morgen vertelt hij weer uitgebreid over zijn belevenissen in Oslo.

“Het typische Songfestivallied is op sterven na dood”, vertelde Cornald Maas mij ooit in een interview. Feit is inderdaad dat de liedjes die de laatste jaren goed scoorden absoluut niet standaard en cliché waren. Maar dat roept eigenlijk alleen maar nieuwe vragen op: wat is namelijk echt standaard en cliché? Of met andere woorden: wat is nou zo’n typisch Songfestivalliedje?

Hier bij ons thuis is de term ‘typisch Songfestivallied’ puur en alleen weggelegd voor de zogenaamde Carolasound- typisch Zweedse Eurostampers. Simpele deuntjes, tekst die in je hoofd blijft dreunen, windmachine, liefst een modulatie en een hoge noot op het einde; iedereen weet waar ik het over heb. Maar dat is vooral typisch Zweeds. Andere landen hebben misschien ook wel hun eigen sound.

Spanje bijvoorbeeld; daarbij denk ik direct aan zomerse liedjes als Dime en Para llenarme de ti. De inzending van dit jaar Algo Pequenito, heeft ook wel wat traditioneels, maar dan vooral de elitaire kant van muziekliefhebbend Spanje. Dat dit soort liedjes kunnen scoren bewees Patricia Kaas vorig jaar, met name geholpen door de jury. Ook Spanje zal die jurysteun nodig hebben, nu Daniel Diges de vervloekte tweede startplaats heeft geloot.

Aan de andere kant bewijst Polen dan weer dat traditionele geluiden een lied zeker niet altijd beter maken. Het lied Legenda wordt door de toegevoegde Poolse zinnetjes vooral fragmentarisch en niet bepaald overtuigender. Het lied spat uiteen in wat ooit drie verschillende liedjes hadden kunnen zijn. Nu het er slechts één is, is dat lied hoogstwaarschijnlijk kansloos.

De kleine Thea Garett treedt voor Malta in de grote voetsporen van Chiara. Andere artiest, maar hetzelfde concept. Zonder te willen zeggen dat alle ballads hetzelfde zijn, maar My dream past in het Disneygenre dat Chiara in ieder geval heel ver bracht. Typisch Eurovisie? Wie zal het zeggen. In elk geval typisch Malta!

Ook Giorgos Alkaios heeft de moeilijke taak in de voetsporen van een legende te treden. Niemand weet nog welk lied Griekenland vorig jaar had, maar iedereen herinnert zich Sakis Rouvas en zijn lopende band. De act van dit jaar zal dan ook niet kunnen tippen aan Sakis, maar de lira is weer terug, en het lied is aanstekelijk. Ook al doet het me qua niveau en tekst denken aan de après ski hit De pizzahut, Griekenland zal vast weer hoog gaan scoren.

Sommige landen maken er een sport van om nooit twee keer dezelfde soort inzending te sturen. Moldavie is er zo één. Ooit debuterend met Bunica bate toba, waarin Bunica (oma) echt de trom sloeg, en dit jaar met een half open viool en een maffe saxofonist. Een leuk dance riedeltje dat de eerste halve finale mag openen, en van mij ook door mag naar de finale.

Hetzelfde geldt voor Slovenie, dat ons vorig jaar vermoeide met een intro van meer dan een minuut. Quartissimo wilde het zelfs liefst live spelen, en lanceerde daarmee opnieuw de discussie over live muziek op het Eurovisiepodium. Dit jaar gaan gitaar en accordeon de strijd met elkaar aan in Narodno zabavni rock, een titel die precies beschrijft wat het lied inhoudt: een mix van Narodno (traditionele Sloveense volksmuziek) en jaren zeventig rock. Een mix die niemand gaat begrijpen, maar die wel perfect in het rijtje past.

Slechts één land geeft dit jaar pas echt zijn ware identiteit prijs: Litouwen. Vier jaar na de schandelijke inzending We are the winners stuurt men daar nu de groep die destijds in de nationale finale nog tweede werd: Inculto. En opnieuw is dat een groep die ik niet anders kan omschrijven dan als een stel idioten. De mannen zijn er meesters in zichzelf voor gek te zetten, maar ik kan er niet naar luisteren.

Tot slot zijn er nog landen als Cyprus, die nog niet besloten hebben wat hun stijl nou eigenlijk is. Dit jaar is het lied Life looks better in spring nog Engelser dan de Engelse inzending zelf. Jon Lilygreen heeft helemaal niets met Cyprus en is er waarschijnlijk zelfs nog nooit geweest. Portugal zorgt meestal voor trage inzendingen, maar je kunt nog niet echt van een Portugese sound spreken. En Rusland weet al helemaal niet meer wat het stuurt dit jaar, maar Peter Nalitch is in ieder geval een typische Rus. Dat scheelt.

Meer dan vijftig jaar Eurovisie Songfestival bracht ons verschillende muziekstijlen, die je kunt koppelen aan bepaalde landen. Leuk voor de analyses, maar boeiend is vooral dat landen elk jaar ook weer onverwachte keuzes maken, en gekke dingen doen. Vreemde liedjes passeren de revue, en een typisch Songfestivallied is amper echt te omschrijven. Laten we het desondanks gewoon proberen.

Voor mij is een typisch Songfestivallied een lied dat ik nog nooit eerder heb gehoord, en dat ik ook nooit gehoord zou hebben als ik geen Songfestivalfan was geweest. En liefst ook een lied waarvan ik nooit gedacht had, dat ik het leuk zou gaan vinden. Liedjes die de cultuur van het land, of de persoonlijkheid van de zanger goed weergeven. Liedjes soms compleet onbeschrijflijk, of soms gewoon goed in z’n genre. Liedjes waar ik voor naar Oslo ga.

Rock and Roll, Ukraine! (Wig Wam, Norway 2005)

Steef van Gorkum

Read this article in English at:
http://www.eurovisionfamily.tv/user/steefsteef/blog/?id=44922

Advertisements

Acties

Information

2 responses

7 06 2010
Adriaan

Nou ik vind de best scorende Portugeze inzending uit 1996 (Lucia Moniz werd toen sensationeel 6e), toch niet traag hoor en ze hebben wel vaker lekkere vrolijke wijsjes ingezonden, die zomerse klanken passen wel echt bij Portugal 🙂

8 06 2010
karin

Leuk om na afloop te zien, dat er toch wel wat klopt van jouw voorspellingen. Alleen heeft Griekenland weer laten zien dat het een visueel aantrekkelijke show kan maken, die ( bijna ) met Sakis kan wedijveren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: