Eenzaam zonder beltegoed

3 06 2010

Hendrik Kramer opent speciaal voor de lezers van Road to Oslo zijn dagboeken, die hij schreef tijdens zijn verblijf in Oslo. Vandaag aflevering 2: Maandag 24 mei

Door Hendrik Kramer

’s Ochtends eerst ontbijten in de herberg. Dat was op zich prima, ik nam een lekker kopje thee, een kom met cornflakes en twee sneetjes brood met chocopasta. Het brood was trouwens zeer droog en ik had zo´n vermoeden dat ze dit nog ergens van over hadden. Steef vroeg nog: waarom houden Noren van oud brood? Wie het goede antwoord weet mag reageren.

Maar ik mag niet klagen want er was van alles. Het is dat mijn smaakpatroon nogal smal is anders had ik vast veel meer gegeten. De koffie is in Noorwegen erg slap. Ik was maar wat blij dat ik bij terugkomst mijn eigen Urker koffie kon nuttigen. Ik weet dat ze in Finland en Zweden heel veel koffie drinken, maar ik hoop niet dat het daar ook net water is.

Oké, genoeg nu! Ik voel me nu een beetje een zeur worden, ik ga nu weer iets leuks vertellen. Bijvoorbeeld dat ik gratis(!) een tour door Oslo heb gemaakt van twee uur. Ik zat eerst in de bus met Steef maar ik had geen plaatsen besteld dus moest ik er weer uit. Gelukkig dacht de receptioniste dat ik pers was (ik had nochtans geen kaart om mijn nek hangen) en gaf ze mij een kaartje waarmee ik gratis de tour kon maken. Tusen  Tack!

De tour was erg mooi. We bezochten een beeldenpark, de ski-jump (zie foto) en natuurlijk reden we door het centrum van Oslo om alle bezienswaardigheden te bekijken. De tour duurde twee uur en daarna ging ik met Steef nog wat eten, alvorens hij weer op weg ging naar het perscentrum. We spraken weer ergens af, nu in de Eurovision Village. Hier gaat het verhaal verder waar zondag eindigde. 

Ik had mijn telefoon opgeladen, ik had het nummer van Steef en het nummer van Barry, de man van OGAE die mij mijn pas zou overhandigen die me toegang zou verschaffen in de Euroclub. Maar mijn beltegoed was op! Hoe dat kwam? Ik wist niet dat mijn internetabonnement van 5 euro in de maand hier niet geldig zou zijn en daardoor was ik binnen no- time blut. 

Ik heb Eurovision Village uiteindelijk bereikt en kon het optreden van Slovenie nog mee maken. Maar ik kon niet genieten, omdat ik wist dat er mensen op me zaten te wachten. Ik vroeg nog aan iemand of ie wist waar de euroclub was, maar deze man wist het dus niet en stuurde me naar het hotel van de artiesten. Intussen begon het te regenen en helemaal alleen in een grote stad. Ik had geen zin meer om te zoeken en besloot terug te gaan naar het hotel en vanuit daar te bellen.

Terwijl ik me zo eenzaam voelde herinnerde ik me dat ik diezelfde middag een brief had gekregen van een evangelist. Het bekende stuk tekst: Mijn kind, maar dan in het Noors: Mitt Barn.  Dit bevat een aantal Bijbelteksten waarin God laat weten hoeveel Hij van ons mensen houdt.  Dat gaf me het gevoel dat ik nooit alleen ben. Ik ging terug naar het hotel en regelde mijn beltegoed, zodat ik er de komende dagen weer tegenaan kon!

In het hotel kon ik mijn mobiel eindelijk weer gebruiken

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.


Acties

Information

One response

5 06 2010
Adriaan

Maar als er iemand is om een foto te maken, ben je toch ook niet alleen?

Lijkt mij ook wel naar om helemaal alleen in zo;n grote buitenlandse stad te zitten.

Maar wel leuk zo’n reisje door Oslo, dan zie je nog eens wat 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: