Lena zet Europa op z’n kop

31 05 2010

Maandag 31 mei om 19.00 vijftiende live verslag vanuit mijn huiskamer in Bodegraven.

Toen ik ruim twee maanden geleden Lena voor het eerst hoorde, wist ik het zeker. Dit gaat niemand leuk vinden. Het lied Satellite was vrij apart en alternatief; iets wat Marcel of Remco naar Forumvisie gestuurd zou hebben. Dit was niet de manier om de ballads uit andere landen te bestrijden. Een lied als dit is te apart, en slaat niet aan. Zeker niet bij mij.

Ik nam me voor een pittig stuk te schrijven. Over Lena, maar ook over Josh uit de UK die toen net was gekozen. Nog één keer beluisterde ik de liedjes écht goed, om te voorkomen dat ik op een halve minuut mijn oordeel zou vellen. Plots viel me bij het Duitse optreden wat op, hetgeen leidde tot een totaal ander stuk dan ik gepland had. Ik noemde Duitsland het juiste, vrolijke en energieke antwoord op de ballads. Voor mijzelf althans, ik had er nog altijd geen fiducie in dat iemand anders dan ikzelf dit leuk zou vinden.

Lees mijn eerste blog over Satellite hier terug!

En toen was het zaterdagochtend 29 mei 2010. Sieneke was uitgeschakeld, een groot gedeelte van mijn werk zat er inmiddels op. Twee weken Oslo hadden heel veel van mij gevraagd, en dus vond ik het tijd om een rustdag te nemen. Vandaag voor één keer niet hard werken; alleen maar toeleven naar de finale en daarvan genieten.

En dus zat ik om een uur of 17.00 natuurlijk toch weer achter mijn laptop in het perscentrum. Een artikel geschreven ter voorbereiding op de finale, voor mijn stageadres de Nijmeegse Stadskrant. Over de Moldaven, de IJslanders en natuurlijk ook de Grieken die het festival bij winst nooit zouden kunnen betalen. Over de Vlamingen, die onder druk stonden omdat hun inzending voor het eerst sinds 1985 intern was gekozen. En over de Duitsers, die wel heel erg Eurovisiesceptisch gaan worden als ze nu weer teleur zouden stellen.

Na het stuk werd ik opgehaald door Yaron. Als ik er achteraf aan terug denk, krijg ik oprecht medelijden. Hij kwam naar me toe met een Israelische vlag om de schouders en zei met een schorre, ietwat geemotioneerde stem: ‘I really believe that this year we can take it. You can come to Jerusalem next year and stay at my place!’ We aten in het perscentrum, een verademing omdat ik de hele week nog amper tijd had genomen om iets te eten. Daarna moest ik mijn spullen weghalen uit het perscentrum. Alles werd ingepakt, want na de finale was er geen tijd meer om terug te keren.

Samen met Yaron en Eran, een andere Israelische jongen liepen we door de menigte heen naar de ingangen van de zaal. Het sfeer proeven was begonnen. Publiek vanuit alle landen stond geschminkt en wel klaar, met vlaggen in de aanslag. Dit is de sfeer waarop ik gehoopt had, die ik mee wilde maken door het Eurovisie zelf te bezoeken. Bij de ingangen had ik afgesproken met Hendrik, en wenste ik Yaron een mooie show en een goede terugreis.

Voor het eerst hadden Hendrik en ik tribunekaarten. Dat resulteerde in een prima zicht op het podium, vooral omdat we er recht tegenover zaten. De fotoafstand werd wel wat groot, zoals in dit blog te zien is. Sorry jongens, scherper dan dat werd het niet. Opvallend was wel dat op de tribunes mensen veel beweeglijker zijn, en de irritante neiging hebben op de meest onlogische momenten drinken te gaan halen.

Frankrijk tijdens de finale van het Eurovisie Songfestival

Na de show kwam de originele en vrolijke pauzeact. Een goed antwoord op de kritiek op de Noorse organisatie, die tijdens de halve finales de shows wat kaal produceerden. Met de flashmobdance kwamen we helemaal in de stemming voor de uitslag. Na drie stemmers hield ik m’n hart vast dat Denemarken zou winnen, maar snel maakte opluchting zich van mij meester. Lena! Lena! Lena!

De show ging verder in vogelvlucht voorbij. Lena kwam het podium op, zong haar lied en hup, we moesten de zaal alweer uit. Een druk programma voor de boeg. Hendrik en ik sleepten ons door het openbaar vervoer van Oslo, richting de Flybussen. Maar die vertrokken plots pas een uur later dan gepland! Haasten op het vliegveld, snel naar het hotel koffers pakken en nog net op tijd het vliegtuig in.

Te gehaast, zo bleek uiteindelijk, want we kwamen in Nederland aan zonder koffers. Inmiddels zijn die gelukkig weer netjes bij ons thuis afgeleverd, maar jullie kunnen je voorstellen hoe gesloopt en gefrustreerd we daar op het vliegveld hebben gestaan. Geen slaap, geen voedsel en geen baggage. En het leukste moet nog komen: ik heb daarna nog een tenniswedstrijd gespeeld. Twee dubbels stonden er voor mij op de planning, en ik heb er nog één van gewonnen. Op pure wilskracht waarschijnlijk, want alle andere krachten waren al lang en breed uit mijn lichaam verdwenen.

Inmiddels twaalf uur bijgeslapen. Nog wel moe en ziekjes, maar er is weer tijd voor een blog! Later op de avond wellicht de uitslag van de grote pole, of anders morgen. Oslo 2010 zit erop en ik ben weer in Nederland. Maar wat een geweldige reis hebben Hendrik en ik gehad!

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Advertenties

Acties

Information

One response

31 05 2010
Maarten

Komt er ook nog een stuk over de hele uitslag. Ook al weet ik die al. Dat hoort er gewoon bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: