Home sweet home

21 05 2010

Vrijdag 21 mei om 18.40; zesde live verslag vanuit de EBU werkplekken in Oslo.

Een rommelige dag opnieuw, met veel ups en downs. En dan heb ik het niet eens alleen over de rehearsals, die kwalitatief veel meer uiteen liepen dan gisteren. Ik moest me opnieuw door techniekproblemen heen worstelen- maar het materiaal voor Sieneke Journaal deel 2 is eindelijk in Nijmegen- en een beslissing nemen over wel of niet terugreizen.

Dat laatste was misschien wel het moeilijkst. Het liefst zou ik natuurlijk de repetities van morgen en zondag meemaken. Maar als ik niet terug ging, betekende dat door een bureaucratisch probleem bij de KLM ook dat ik zondag na de finale later terug zou komen. En daarmee een deel van mijn laatste tenniswedstrijd missen.

Daarbij opgeteld dat ik Hendrik beloofd had om met hem samen te reizen, en de heimwee die het aantrekkelijk maakt weer even thuis te zijn, heb ik besloten morgen terug te reizen. Een weekend thuis zijn zal me goed doen om er volgende week weer tegenaan te gaan. Bij dit soort beslissingen is er maar één waar je naar moet luisteren: je hart.

Repetities

Uiteraard gebeurde er weer genoeg op het toneel vandaag. De repetitie van Albanie bracht nog weinig nieuws, maar daarna was het de beurt aan Griekenland. Een lied dat me helemaal niets doet (bij ons thuis noemen we het ‘Pizza’ in plaats van ‘Opa’), maar wauw, wat een show! Geen Sakis, maar perfect in beeld gebracht en een mogelijke winnaar van in ieder geval deze halve finale.

De liedjes na Griekenland vielen daarmee meteen allemaal tegen. Portugal’s ballad is te middelmatig om echt op te vallen, en wordt bovendien niet heel overtuigend gebracht. Macedonie vind ik zelf een erg vrolijk nummer, en zowaar: Yaron was het nu eens met me eens. Het lied valt echter totaal niet op bij kijkers die nog met ‘Opa’ in hun hoofd nadreunen.

Tijdens de Macedonische repetitie gebeurde trouwens iets erg grappigs. De rapper Billy, die het lied een stoere image moet geven, liet tijdens de rap zijn bril vallen. Niet echt cool als je het mij vraagt. De persconferentie leverde nog hilarischere taferelen op, toen de delegatieleidster diezelfde Billy in haar beste Engels voorstelde als ‘The Raper’.

Belarus, gisteren nog verantwoordelijk voor een zeer amusant feest, was vandaag één van de grootste verliezers. Vlak na Portugal en ingeklemd tussen Griekenland en IJsland komt de zoetsappige ballade totaal niet uit de verf. De act met de vlindervleugels wordt door de pers hier massaal afgeserveerd, en ik kan ze geen ongelijk geven.

In de break tussen de repetities van de eerste en de tweede halve finale, gingen Yaron en ik op jacht naar wat meer promomateriaal. Yaron heeft goede connecties bij de Israelische delegatie, en voor ik het wist was ik Israelische aankondigingen in postvakjes aan het proppen. Wat overigens een kunst op zich is, door de onhebbelijk grote promotas van de Griekse delegatie- compleet met muts.

De dag stond voor ons in het teken van de Israelische repetitie. Het is één van de weinige liedjes die we allebei erg waarderen. Eerst was het echter nog de beurt aan Litouwen. De grappig bedoelde inzending ziet er op het podium nog wel aardig uit, maar op beeld is het geheel erg rommelig. De broeken gaan weer vrolijk uit, maar zelfs dat is op tv alleen voor de oplettende kijkers zichtbaar.

Armenie kampt met dezelfde problemen. De 1.96 meter lange (!!) Eva Rivas zingt prima, draagt godzijdank geen galajurk meer, en geeft een prima performance weg. Er werd echter wel flink gediscussieerd over de beeldvoering. De Armeense delegatie was terecht ontevreden over de vele shots van veraf. Hopelijk krijgen ze wat gedaan, want als het zo blijft zoals vandaag, kan Armenie wel eens blijven steken.

Eva is letterlijk ‘way above my league’…

Israel maakte de meeste indruk van de drie favorieten. Harel Skaat zingt prima en hoeft qua choreografie geen gekke dingen te doen; beter niet zelfs. Yaron en zijn Israelische vrienden waren laaiend enthousiast, maar ook de flinke hoeveelheid pers was overtuigd. Een lied dat zomaar eens de winnaar bij de jury zou kunnen worden.

In een verder vocaal goed jaar valt Zwitserland flink uit de toon. The Suiss disease wordt het hier genoemd, want Michael von der Heide zit er minstens zo ver naast als zijn voorgangers. De finale kan hij nu al vergeten. Zweden tot slot, heeft de choreografie bijna identiek gehouden aan de nationale finale. De video daarvan was erg indrukwekkend, en ik verwacht aanstaande donderdag niet anders.

Naast de repetities heb ik natuurlijk ook weer geprobeerd wat foto’s met artiesten te maken. Flink gelachen ook, met Yaron opnieuw, omdat we dit keer allebei graag met Eva Rivas op de foto wilden- we waren alleen allebei onderdeurtjes vergeleken met haar. Vanavond moet ik even wat Noorse kronen uit de muur trekken om mijn hotel te betalen. Dan een leuk kaartje kopen voor een vriendin uit Duitsland, eten, en klaarmaken voor de terugreis morgen.

Blijf de website volgen dit weekend, er volgt nog elke dag een update. Vanaf zondagavond ook weer live vanuit Oslo, dan samen met Hendrik. De liveshows komen eraan, en ik kijk er naar uit. Ik ben alleen ook blij dat ik tussendoor eventjes lekker thuis mag zijn.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Advertisements

Acties

Information

One response

21 05 2010
Hendrik

Ik heb er zin in! Heb je mijn mailtje nog gehad Steef?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: