Alleen op de wereld

4 04 2010

De lessen zijn voorbij. Ik hoef alleen nog maar op stage en dan zit dit schooljaar er weer op. Een bijzondere periode breekt dus aan: mijn eerste echte lange stage bij de Nijmeegse Stadskrant met als onderdeel daarvan mijn eerste echte Eurovisie Songfestival als journalist. Iets waar ik me eigenlijk enorm op zou moeten verheugen…

Hier hoef ik mij de komende maanden even niet te vertonen…

Het gaf toch een beetje een dubbel gevoel. Aan de ene kant was ik blij en opgelucht dat het Bennekomproject nu eindelijk voorbij is, maar aan de andere kant voelde ik me ook wat meewarig. De wetenschap dat ik de school waaraan ik me het afgelopen halfjaar net was gaan hechten, nu weer maandenlang zou verlaten voelde zeker niet alleen bevrijdend, maar gek genoeg ook een beetje triest.

En dan was er nog dat andere gevoel. Dat knagende gevoel, dat je er als songfestivalfan toch niet helemaal bij hoort. Dat je er soms helemaal alleen voor staat, omdat niemand in je omgeving écht snapt waar je nou precies mee bezig bent. Mijn stage en mijn Osloreis staan voor de deur, maar ik had er even helemaal geen zin meer in. Ik had er geen zin in, om ineens alles alleen te moeten doen.

Een raar gevoel, dat nog het meeste refereert aan angst. En zoals Evanescence het ooit al eens mooi verwoordde: ‘Fear is only in our minds, but it’s taking over all the time’. Ook dit gevoel speelde zich alleen maar af in mijn gedachten, en uitgerekend tijdens de laatste schoolweek kwam ik daarachter. Het begon met een aantal klasgenoten, die me op school aanspraken op mijn blog. Één van hen bleek zelfs al jaren fan; toen ik hem een testvraag stelde, antwoordde hij nog voordat ik zelf had bedacht wat ook alweer het goede antwoord was! (Vooruit dan, hier is ie ook als huiskamervraag voor jullie: wat zond Armenie in bij haar debuut?)

Soms is het heerlijk om onwetende leken een enorme veeg uit de pan te geven. Alle clichées en kritiek in één klap wegvagen met de vraag: ‘Maar heb je ooit wel eens naar het festival gekeken?’ Toch word ik daar soms ook doodmoe van. Heel Nederland moeten uitleggen hoe de boel écht in elkaar zit, geeft soms dat gevoel dat je helemaal alleen staat. En dan kan het fijn zijn om te weten dat dat only in our minds is; bijvoorbeeld door met iemand te praten die ook gek genoeg is om al die feitjes en cijfertjes uit z’n hoofd te weten.

Het mooiste moest echter nog komen: tijdens de laatste les van dit jaar (het vak Drama), zette mijn leraar tijdens de eerste oefening doodleuk de Albanese inzending van vorig jaar op: Carry me with you in your dreams. Eerst dacht ik nog dat ik me vergist had, maar direct daarop volgde Belgie; Copycat. Nooit gedacht dat ik nog eens zo blij zou zijn om die liedjes te horen!

Als klap op de vuurpijl kwam diezelfde Dramaleraar met nóg een nieuwe fan aanzetten. Sterker nog: een derdejaars student Journalistiek van mijn school, is van plan dezelfde reis naar Oslo te gaan maken als ik! Hoera, ze bestaan nog, de die-hard Songfestivalfans. Zelfs in het altijd cynische en bevooroordeelde Nederland. Een heerlijke steun in de rug; precies wat ik nodig had om met goede moed op stage te gaan. Ik ben er klaar voor.

Steef van Gorkum

Nog nooit was ik zo blij om de Belgische inzending uit 2009, Copycat, terug te horen


Acties

Information

5 responses

6 04 2010
Tim van Dijk

@ Steef: Ik voel me weer vereerd om weer in een van je artikelen vernoemd te worden. Eens een songfestivalfan, altijd een songfestivalfan!

7 04 2010
Erik

Zo is het Tim 😉

Wanneer worden je trouwe lezers eens vernoemd (A) 😛

8 04 2010
Jacob

Amai, wat zond Armenie in bij haar debuut?
Ik ben het zelfs moeten gaan opzoeken *bloos bloos*
Hoe recenter, hoe minder ik er van weet, lijkt het wel 😉

Mooie beschrijving trouwens… gelukkig heb je door die kleine dingetjes toch opnieuw de moed gevonden om er volledig voor te gaan hé! En wees gerust, na het weekje in Oslo vermoed ik dat je wel eens blij zal zijn om nog eens met een NIET-songfestivalfan te spreken 🙂

9 04 2010
Pim

Die vent met die linten van Sertab toch? Leuk stukje, heel open en gedurfd geschreven!

17 04 2010
James

Andre heette die. Trad als laatste aan. Ik weet nog dat ik toen verbaasd was van de 12 van België naar Armenië. Ik dacht dat dat toen toeval was:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: