Home sweet home

21 05 2010

Vrijdag 21 mei om 18.40; zesde live verslag vanuit de EBU werkplekken in Oslo.

Een rommelige dag opnieuw, met veel ups en downs. En dan heb ik het niet eens alleen over de rehearsals, die kwalitatief veel meer uiteen liepen dan gisteren. Ik moest me opnieuw door techniekproblemen heen worstelen- maar het materiaal voor Sieneke Journaal deel 2 is eindelijk in Nijmegen- en een beslissing nemen over wel of niet terugreizen.

Dat laatste was misschien wel het moeilijkst. Het liefst zou ik natuurlijk de repetities van morgen en zondag meemaken. Maar als ik niet terug ging, betekende dat door een bureaucratisch probleem bij de KLM ook dat ik zondag na de finale later terug zou komen. En daarmee een deel van mijn laatste tenniswedstrijd missen.

Daarbij opgeteld dat ik Hendrik beloofd had om met hem samen te reizen, en de heimwee die het aantrekkelijk maakt weer even thuis te zijn, heb ik besloten morgen terug te reizen. Een weekend thuis zijn zal me goed doen om er volgende week weer tegenaan te gaan. Bij dit soort beslissingen is er maar één waar je naar moet luisteren: je hart.

Repetities

Uiteraard gebeurde er weer genoeg op het toneel vandaag. De repetitie van Albanie bracht nog weinig nieuws, maar daarna was het de beurt aan Griekenland. Een lied dat me helemaal niets doet (bij ons thuis noemen we het ‘Pizza’ in plaats van ‘Opa’), maar wauw, wat een show! Geen Sakis, maar perfect in beeld gebracht en een mogelijke winnaar van in ieder geval deze halve finale.

De liedjes na Griekenland vielen daarmee meteen allemaal tegen. Portugal’s ballad is te middelmatig om echt op te vallen, en wordt bovendien niet heel overtuigend gebracht. Macedonie vind ik zelf een erg vrolijk nummer, en zowaar: Yaron was het nu eens met me eens. Het lied valt echter totaal niet op bij kijkers die nog met ‘Opa’ in hun hoofd nadreunen.

Tijdens de Macedonische repetitie gebeurde trouwens iets erg grappigs. De rapper Billy, die het lied een stoere image moet geven, liet tijdens de rap zijn bril vallen. Niet echt cool als je het mij vraagt. De persconferentie leverde nog hilarischere taferelen op, toen de delegatieleidster diezelfde Billy in haar beste Engels voorstelde als ‘The Raper’.

Belarus, gisteren nog verantwoordelijk voor een zeer amusant feest, was vandaag één van de grootste verliezers. Vlak na Portugal en ingeklemd tussen Griekenland en IJsland komt de zoetsappige ballade totaal niet uit de verf. De act met de vlindervleugels wordt door de pers hier massaal afgeserveerd, en ik kan ze geen ongelijk geven.

In de break tussen de repetities van de eerste en de tweede halve finale, gingen Yaron en ik op jacht naar wat meer promomateriaal. Yaron heeft goede connecties bij de Israelische delegatie, en voor ik het wist was ik Israelische aankondigingen in postvakjes aan het proppen. Wat overigens een kunst op zich is, door de onhebbelijk grote promotas van de Griekse delegatie- compleet met muts.

De dag stond voor ons in het teken van de Israelische repetitie. Het is één van de weinige liedjes die we allebei erg waarderen. Eerst was het echter nog de beurt aan Litouwen. De grappig bedoelde inzending ziet er op het podium nog wel aardig uit, maar op beeld is het geheel erg rommelig. De broeken gaan weer vrolijk uit, maar zelfs dat is op tv alleen voor de oplettende kijkers zichtbaar.

Armenie kampt met dezelfde problemen. De 1.96 meter lange (!!) Eva Rivas zingt prima, draagt godzijdank geen galajurk meer, en geeft een prima performance weg. Er werd echter wel flink gediscussieerd over de beeldvoering. De Armeense delegatie was terecht ontevreden over de vele shots van veraf. Hopelijk krijgen ze wat gedaan, want als het zo blijft zoals vandaag, kan Armenie wel eens blijven steken.

Eva is letterlijk ‘way above my league’…

Israel maakte de meeste indruk van de drie favorieten. Harel Skaat zingt prima en hoeft qua choreografie geen gekke dingen te doen; beter niet zelfs. Yaron en zijn Israelische vrienden waren laaiend enthousiast, maar ook de flinke hoeveelheid pers was overtuigd. Een lied dat zomaar eens de winnaar bij de jury zou kunnen worden.

In een verder vocaal goed jaar valt Zwitserland flink uit de toon. The Suiss disease wordt het hier genoemd, want Michael von der Heide zit er minstens zo ver naast als zijn voorgangers. De finale kan hij nu al vergeten. Zweden tot slot, heeft de choreografie bijna identiek gehouden aan de nationale finale. De video daarvan was erg indrukwekkend, en ik verwacht aanstaande donderdag niet anders.

Naast de repetities heb ik natuurlijk ook weer geprobeerd wat foto’s met artiesten te maken. Flink gelachen ook, met Yaron opnieuw, omdat we dit keer allebei graag met Eva Rivas op de foto wilden- we waren alleen allebei onderdeurtjes vergeleken met haar. Vanavond moet ik even wat Noorse kronen uit de muur trekken om mijn hotel te betalen. Dan een leuk kaartje kopen voor een vriendin uit Duitsland, eten, en klaarmaken voor de terugreis morgen.

Blijf de website volgen dit weekend, er volgt nog elke dag een update. Vanaf zondagavond ook weer live vanuit Oslo, dan samen met Hendrik. De liveshows komen eraan, en ik kijk er naar uit. Ik ben alleen ook blij dat ik tussendoor eventjes lekker thuis mag zijn.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.





Wat zouden we zijn zonder gitaar?

21 04 2010

In de rubriek ‘Met het mes op de keel’ zet de redactie van The Road to Oslo elke woensdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar het is aan jullie om ook de verschillen te zien: Je móét immers kiezen! In deze aflevering: Belgie vs. Zweden.

De Link   —>   De Uitvoering

Jonge artiesten, moederziel alleen op het podium en slechts gewapend met een gitaar; dat is de belangrijkste omschrijving van de stage-act die beide landen in Oslo op zullen voeren. Wel is de verwachting dat Tom Dice de act kleiner zal houden dan Anna Bergendahl. Tijdens Melodifestivalen werd zij nog ondersteund door een koortje. Het optreden zal dan ook meer dromerigheid uitstralen, waar het bij Belgie vooral gaat om de eenvoud. De kunst zal voor beide landen zijn om de sfeer die bij het lied past, zo goed mogelijk neer te zetten.

Het Lied

Ook hier overeenkomsten: zowel Anna als Tom zingen over onervarenheid, maar ook over de wil om het te gaan maken. Omdat het beide nog jonge, relatief onervaren artiesten zijn komt de tekst geloofwaardig over. Bij Belgie al helemaal omdat Tom Dice de tekst zelf geschreven heeft; recht vanuit zijn hart naar het lijkt. (Bekijk hier de songteksten van Belgie en Zweden).

Toch zijn er ook subtiele verschillen in stijl. Het Belgische lied Me and my guitar refereert aan de stijl van Walters & Kazha, Reunion, Milow en de oorspronkelijke uitvinders Simon & Garfunkel. This is my life wordt weliswaar met een simpel gitaartje neergezet, maar heeft iets meer easy listening/skyradio allure. Toch zetten de Zweden een gewaagde stap, weg van de spektaculaire acts en Carolasounds.

De Kansen

Zweden kan al jaren rekenen op een finaleplaats, en ook dit jaar zijn ze er ongetwijfeld bij. De loting pakte redelijk gunstig uit, Zweden zit weliswaar in het begin van de sterke tweede halve finale, maar het contrast met Zwitserland (dat toevalligerwijs wél voor de Zweedse Carolasound heeft gekozen) kon amper groter zijn.

Ook de Belgen zullen zich door de eerste halve finale heen moeten kunnen slaan, alhoewel de loting van Tom Dice tussen twee ballads minder gunstig was. In de finale gaan de twee gitaristen elkaar dan tegenkomen; de vraag is dan of ze elkaar dwars zullen zitten. Wordt Tom Dice een held uit het niets? Of gaat de windmachine van Zweden er voor zorgen dat het festival opnieuw in Scandinavie gehouden wordt?

Hoever reikt het dromerige lied van Anna Bergendahl?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: je móét kiezen: Belgie, of toch Zweden?





Nieuw begin in Zweden

14 03 2010

Door Hendrik Kramer

De 18-jarige Anna Bergendahl gaat voor Zweden naar Oslo met het lied This is my life. De jonge zangeres, in Zweden vooral bekend van Idols, won Melodifestivalen gisteravond overtuigend met 214 punten. Tweede werd de Mika-achtige Salem el Fakir; hij scoorde 183 punten met zijn lied Keep on walking.

Oude garde

This is my life is geschreven door Bobby Ljunggren (muziek) en Kristian Lagerström (tekst). De Zweedse krant Dagens Nyheter ziet in de overwinning van Bergendahl het bewijs dat Melodifestivalen de weg van de vernieuwing is ingeslagen. Zweden heeft genoeg van de oude garde. Pernilla Wahlgren werd gisteren met een onvervalste Schlager laatste, iets wat ik zelf al had voorzien. Andreas Johnson was met een zesde plaats de best scorende oudgediende.

Anna’s lied is een moderne popsong die ook zo uit de koker van de Noorse Maria Mena had kunnen komen. Van alle Scandinavische landen vind ik dat Zweden nu het beste nummer in handen heeft; een nummer dat de meeste mensen zal aanspreken, vooral jongeren. This Is My life is geen typisch songfestivalliedje, maar een moderne ballad die je zo op 3FM zou kunnen horen.

Buitenland

Haar winst kwam misschien niet geheel onverwachts. Wie naar de Zweedse hitlijsten kijkt had al een gokje kunnen wagen. Bergendahl stond ten tijde van de finale namelijk op de nummer 1-positie. Dit geeft echter slechts een indicatie van wat het publiek stemt, en wat de vijf binnenlandse en de zes buitenlandse jury’s gaan stemmen blijft al helemaal spannend. Deze laatste kozen wisselend voor Darin, Salem el Fakir en Ola. Gek genoeg zagen zij dus geen van allen Anna Bergendahl als de geschikte artiest voor Zweden.

Dit werpt de vraag op of het gebruik van een buitenlandse jury wel nut heeft. In Nederland en ook in België is dit concept toegepast. Het idee is dat zo’n jury een goede afspiegeling geeft van wat het buitenland stemt. Het land zelf stuurt vervolgens liever iets totaal anders.

Zelf had ik Anna op de vijfde plaats gezet, dus precies in het midden. Mijn favoriet Darin werd uiteindelijk vierde. Een finaleplaats moet er wel in zitten voor Zweden & Anna, maar zeker weten doen we dat pas na de Tweede Halve Finale op 27 mei waar Zweden zal optreden.





Melodifestivalen nadert ontknoping

9 03 2010

Door Hendrik Kramer

Na vier voorrondes en nog een herkansingsronde zijn er nu tien liedjes overgebleven die kans maken op een ticket naar Oslo. Genjor, een Zweedse contactpersoon op MSN, organiseert een Melodi Party, en ik maak deel uit van de internationale jury. Diverse buitenlandse fans sturen hun score en Genjor zal die vervolgens samenvoegen tot één lijst.

Natuurlijk ga ik graag zorgvuldig te werk. Na een paar slechte inzendingen wordt het tijd voor Zweden om weer eens goed te scoren, en dus beluister ik alle liedjes nogmaals (en sommige voor het eerst) om te kijken wat de Zweden het beste kunnen inzenden. Ik ben van mening dat er hele mooie liedjes meedoen, en dat het nog best lastig wordt om het beste lied te bepalen.

01. Darin – You’re Out Of My Life

Een goed gecomponeerd begin. Bij het refrein krijg ik een jaren ’80 gevoel, het doet me denken aan Meatloaf. Van de zanger verwacht je echter niet dat hij zo’n soort stem en nummer zingt. Ik beluister het lied voor het eerst, maar het pakt me direct. Het klinkt helemaal niet Zweeds, het lijkt eerder uit het Verenigd Koninkrijk te komen. Als Zweden dit stuurt maken ze zeker wel kans om hoge ogen te gooien.

02. Pernilla Wahlgren – Jag vill om du vågar (Ik wil, als jij durft)

Ik had al verwacht dat Pernillia door de herkansingsronde zou glippen. Ik denk dat veel fans de herkansingsronde aangrijpen om toch nog even hun favoriete artiest erdoor te slepen. Pernilla is al zeer bekend in Zweden. Een deelname aan de nationale voorronde betekent dus sowieso aandacht en ongeacht de kwaliteit van het liedje, zullen er altijd mensen zijn die het voor zoete koek slikken. Mij doet dit lied weinig. Als ik me probeer te verplaatsen in de televoters die niets met het Zweeds hebben en dit liedje voor het eerst draaien, stelt het te weinig voor. Dit lied is echt geschreven op de fans van deze muzieksoort en niet om serieus in te zenden als een kanshebber.

03. Andreas Johnson – We Can Work It Out

Voor mij de winnaar van de tweede ronde. Johnson is ook een bekende in het circuit; dan is het extra spannend of je dit keer een lied ‘om het meedoen’ krijgt of echt een compositie waarin de zanger zijn gevoel kan leggen. Is Andreas de Tom Dice van Zweden? Misschien is het nummer daar toch iets te gelikt voor. Maar dit lied maakt zeker kans op een mooie plaats. Het heeft een mooie melodielijn en minder herhaling dan Salem el Fakir of Pernillia. Johnson weet ook te boeien met zijn stem.

Andreas Johnson probeert het opnieuw voor Zweden

04. Timoteij – Kom

Ja, hoor daar is ie weer. De viool! Maar gelukkig ook een paar leuke dames. Spijtig dat ze niet zo stemvast zijn en een beetje nep overkomen. En waar heb ik dit lied nu eerder gehoord? Het doet me denken aan een leuk liedje, dus dat is positief. Ik krijg hier een midsommar gevoel bij. Midsommar is een feest in Zweden dat gevierd wordt op de langste dag van het jaar. Een vrolijk liedje, dat wel erg veel doet denken aan Fairytale soms. Gaat Europa dat nog een keer willen?

05. Peter Jöback – Hollow

Ook weer een bombastische ballad. Kan Hollow zich meten met het Ierse It’s for you of het Noorse My heart is yours. Peter Joback staat wel zelfverzekerd op het podium en heeft een lied waarin zijn stem tot zijn beste recht komt. De tekst is niet echt hoogstaand. Ook hier weer extra punten voor het prachtige achtergrondkoor.

06. Ola – Unstoppable

Een up-tempo liedje tussen de vele rustige liedjes die al gekozen zijn; dat kan natuurlijk extra opvallen en punten scoren. Ik denk dat dit liedje het best goed kan doen. Het is een stoer nummer en Ola zingt beter dan een Sakis of een Dima. Toch blijft het moeilijk. Ik geef eerlijk toe dat ik niet echt weet hoe het met dit lied zou kunnen gaan.

Welke finalist kan Ola nog stoppen?

07. Jessica Andersson – I Did It For Love

Haar uitvoering in de herkansingsronde was in elk geval beter, maar toch zie ik dit liever niet gaan. Het is mij een veel te gewoon lied. Ik mis een krachtige climax. Niets mis met de zangkunsten van Jessica en het lied is te pruimen, maar om echt tot de top te behoren in Oslo zal Zweden met iets beters moeten komen. Als Zweden dit stuurt gaan ze erg op safe, en durft men het niet aan om met iets afwijkends te komen.

08. Salem al Fakir – Keep On Walking

Ik vond Salem el Fakir een aangename verrassing in de eerste ronde en daarom ook een terechte finalist. Hij behoort nog steeds tot mijn persoonlijke favorieten. Toch weet ik niet of zijn lied mensen drie minuten weet te boeien. Opvallend is wel zijn stemgeluid, zijn Arabische uiterlijk en artiestennaam. Keep on walking heeft een aansprekende tekst. ‘Na vallen weer opstaan en elke dag opnieuw beginnen’.

09. Anna Bergendahl – This Is My Life

De vrouwelijke Tom Dice, maar nu meer omdat die gitaar zo opvalt. Dit is een liedje dat me nog het meest doet denken aan die van Noorse Maria Mena. Zangeressen met een snik in de stem.  Ik heb geen mooie naam voor dit genre, maar ik hoop dat jullie weten wat ik bedoel. Het nummer begint heel rustig. Op het eind wordt het steeds drukker en komen er al meer instrumenten bij. Dat vind ik zelf wel mooi, ik denk dat als je dit nummer te klein houdt dat het dan weer gaat vervelen.

Met alleen een gitaar tegenover een miljoenenpubliek: Anna Bergendahl

10. Eric Saade – Manboy

Dit is jaren 90 disco. Je zingt het wel lekker mee en het kan best een zomerhit worden. Het blijft ook in je hoofd hangen dus dat is positief. De douche op het eind staat voor een nieuw begin in Melodifestivalen, aldus Erik in een interview met Dagens Nyheter. Als de Zweden een stoer uptempo liedje willen kiezen dan denk ik dat Manboy het beter zal doen dan Unstoppable, hoewel ik die laatste muzikaal beter in elkaar vind zitten.

Mijn top 10 in omgekeerde volgorde. Waarbij de nummer 10 dus het minst goede liedje is en nummer 1 het beste liedje.

10  Pernilla Wahlgren – Jag vill om du vågar ( Ik wil, als jij durft)
9 Jessica Andersson – I Did It For Love
8 Ola- Unstoppable
7 Erik Saade- Manboy
6 Timotey- Kom
5  Anna Bergendahl- This is my life
4 Salem El Fakir- Keep on walking

Nu wordt het echt lastig mensen. Dit zijn gewoon drie topnummers en ik moet kiezen. Dit voelt alsof ik weer meedoe aan het Forumvisie Songfestival!

3 Andreas Johnson- We can work it out

Met dit lied stuurt Zweden in elk geval een waardig nummer in. Een zanger met een stem die weet te boeien.

2 Peter Joback- Hollow

De beste ballad van het festival als hij gekozen wordt.

En het lied dat Zweden moet vertegenwoordigen in Oslo is:

1 Darin- You’re out of my life

Klik hier en beluister het lied van Darin!

Zijn jullie het met me eens? Wie is jullie favoriet in Zweden?





Melodifestivalen Q4

1 03 2010

Door Hendrik Kramer

De webstream werkte helaas niet naar behoren, vooral op het einde was het haast ondoenlijk om het goed te volgen. Deze vierde voorronde bevatte drie grote namen. Py Backman, Peter Joback en Pernilla WahlgrenVooral van Peter had men hoge verwachtingen.  Die heeft hij waar kunnen maken; Hollow staat verdiend in de finale.

 

Finalist Peter Joback

1 Sibel-Stop

Sibel zingt erg snel. Het nummer is een echte binnenkomer. Het is rockachtig. Sibel zelf draagt een kort roze jurkje met allemaal lussen van onderen. Het nummer heeft meerdere bridges, daardoor verveelt het nummer niet echt. Jammer dat de uithalen tussendoor een beetje vals zijn.

2 Py Bäckman – Magisk stjärna

De componiste van Stad i ljus (ESF 1988) doet nu zelf mee . Ze treedt op in kostuum. Het nummer kabbelt door, het kan me niet meteen pakken. Een hele goede zangeres vind ik haar ook niet. Het is denk ik een liedje dat moet wennen, het wordt langzamerhand mooier. Maar heeft Europa dat geduld? Daarbij vind ik Py nu niet echt een schoonheid in dat kostuum en de lange zwarte nagels.

Eetpauze

.

5 Anna Bergendahl- This is my life

Meisje met een gitaar staand voor de microfoon. Het eerste mooie nummer van vanavond. Ook dankzij de backing vocals.  Ze zingt haar liedje met overtuiging. Ik zou het zeker vaker opzetten en ik denk veel andere muziekliefhebbers ook.

6 Pernilla Wahlgren – Jag vill om du vågar

Een discodreun. Zogenaamde coole vrouwenmuziek noem ik dit wel. Elektro-pop achtig. In het refrein veel herhaling van zinnetjes. Pernillia draagt een kort glitterjurkje en er zijn dansers op de achtergrond. Ik denk dat dit een nummer is dat prima past binnen Melodifestivalen en dat veel Zweden verwachten dat er een nummer als dit tussen zit. Maar als ze verstandig zijn, kiezen ze beter voor iets anders. Het nummer wordt op het einde wel mooier, maar een liedje zou je al binnen 30 seconden moeten pakken en blijven boeien.

7  Noll Disciplin- Idiot

Skatepunk noemen ze het zelf.  Hun uiterlijk laat geen twijfel bestaan. Het begint met harde gitaren. Ik moet gelijk denken aan het JESF in België. Daar had je ook veel van die jongensbandjes met punkrock nummers.  Ik vind het ook erg kinderlijk klinken  en de zangers zien er  ook uit alsof ze net uit de luier zijn. Wel leuk dat het in het Zweeds gezongen wordt, als het Engels was geweest had het helemaal een afgezaagd nummer geweest. Ik vind dat dit soort liedjes allemaal op elkaar lijken.

8 Peter Jöback - Hallow

Peter treedt op in een kostuum. Ik vind dat hij een mooie stem en een mooi nummer heeft. Hij maakt ook goed gebruik van alle lichteffecten. Ik verwacht dat dit nummer wel doorgaat naar de finale.  Dit is een van de betere liedjes van dit jaar.

Peter Joback verzilvert de hoge verwachtingen en mag door naar de finale. Ook Anna Bergendahl heeft zeer terecht een plaats bemachtigd in de finale.

Neo met Human Frontieren Pernilla Wahlgren met Jag vill om du vågar en krijgen volgende week nog een kans in Andra chansen. Blijkbaar wilden de Zweden wel graag het laatst genoemde lied nog een keer zien, maar durfden ze het niet aan om meteen naar de finale te sturen.

Volgende week staat de herkansingsronde op stapel. En de week daarna is de finale en dan weten we wie Zweden mag vertegenwoordigen in hun buurland Noorwegen.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 509 andere volgers