Geheel onmogelijk is het trouwens niet. Dat wil zeggen: een carrièreswitch van journalist naar artiest lijkt me zeer onwaarschijnlijk, maar het is theoretisch mogelijk om als Nederlander mee te doen met een liedje in elke bestaande (en niet-bestaande) taal. Deelnemers hoeven zich niet te beperken tot de officiële taal van het land dat zij vertegenwoordigen. De taalkeuze voor liedjes op het Songfestival is sinds enkele jaren vrij, iets wat door menig fan bekritiseerd wordt.

Logisch, maar niet terecht. Hoe goed de bedoelingen ook zijn, we moeten op het Songfestival niet teveel aspecten met regels willen waarborgen. Het is alleen jammer dat veel landen niet creatief met de taalvrijheid omgaan. Het vrijgeven van de taalkeuze wordt door critici vaak geassocieerd met de vele matige Engelstalige inzendingen, en terecht! We hebben de voorbije jaren de nodige hakkelaars voorbij horen komen. Ook Letland koos afgelopen week voor een inzending met een dramatische Engelse tekst en uitspraak.

Daarmee vergeleken was de fantasietaal van Urban Trad in 2003 een vrij originele vondst. Maar het kan nog zoveel leuker! Afgelopen week besteedden we in de rubriek Filmpje van de Dag al even aandacht aan de nieuwe single van Lauris Reiniks (ESF 2003) en Renee van Wegberg (NSF 2005). Hoe inventief zou het zijn als juist dit lied voor Letland aan het Songfestival mee zou doen? Artiesten van verschillende komaf zijn al geen noviteit meer. Waarom dan niet op zo’n manier de vrije taalregel gebruiken?

Een dergelijke inzending zou betekenen dat Letland uit Nederland zeker punten krijgt, en wellicht ook uit België. En waarom zouden wij dan niet een door de PVV verguisde Poolse loodgieter naar het Songfestival sturen, liefst in zijn moedertaal? In 2010 hadden we Zjelko Joksimovic als componist kunnen krijgen. Ik kan me niet voorstellen dat die zijn toevlucht in het Engels had gezocht. Balkanpunten waren in dat geval gegarandeerd.

Ik ben voorlopig positief over het aankomende Nationaal Songfestival. Maar een songtitel als ‘Children of the world’ suggereert niet dat Hendrik stijl achterover slaat wanneer hij die tekst onder de loep gaat nemen. Voor de komende jaren wil ik dan ook een wilde suggestie doen: doe eens gek, probeer wat talen uit! Voor mijn part sturen we een prachtig Turks meisje a la Hadise. Voor je het weet boren ook wij de over Europa verspreide bron van diasporastemmen aan.

Als we even lef hebben, kunnen we de zogenaamd voorspelbare Songfestivalstemming volledig op zijn kop zetten. Het is tijd voor een revolutie in Eurovisieland! Ik ben overigens best bereid daarbij het goede voorbeeld te geven. Mijn aanbod voor 2013 staat. Nu hopen dat Zeljko dan ook een goede Joegoslavische logopedist voor me weet te vinden…

Steef van Gorkum

Door Friso Veenstra

Toerisme is vermoedelijk niet het eerste waar mensen aan denken als ze aan Azerbeidzjan denken. Ik weet niet of mensen überhaupt iets denken als ze aan Azerbeidzjan denken. Ik weet niet eens of mensen überhaupt iets denken. Maar als ze dat doen, dan gaat het waarschijnlijk niet over toerisme in Azerbeidzjan. De eerste serie van ‘Oe Oe Bakoe’ lijkt bij RTL niet de hoogste prioriteit te hebben en bejaarden trekken nog niet massaal richting de jeu de boulesbanen aan de Kaspische rivièra. Nóg niet. Want er is, als ik het internet moet geloven, een bloeiende toeristenindustrie in het Kaukasische land.

In eerste instantie word ik niet vrolijk van de vergaarde toeristeninformatie. Het voortslepende conflict met Armenië over Nagorno-Karabach noopt het Ministerie van Buitenlandse Zaken tot het ontraden van het reizen naar de betwiste gebieden in het zuidwesten van Azerbeidzjan en ook in het aan Rusland grenzende noorden van het land kun je volgens het ministerie maar beter niet komen. Dat laatste vanwege “onrust, ontvoeringen en geweldpleging.”

Gezellige bedoening daar. Het Azerbeidzjaanse Ministerie van Cultuur en Toerisme heeft op haar website slechts een paar zinnen over voor de bonje met de Armeense buren en over veiligheid in het algemeen wordt helemaal met geen woord gerept. Over de talrijke fijne kanten van het land is gelukkig wel veel te lezen. Dan richt ik me daar maar op.

Het toerisme in Azerbeidzjan concentreert zich hoofdzakelijk rond de hoofdstad Bakoe. Bakoe schijnt me een mengeling te zijn van een antieke Kaukasische nederzetting en een mondaine eenentwintigste-eeuwse metropool. De ‘old city’ – werelderfgoed volgens UNESCO –  is een grote attractie voor toeristen, gemakkelijk te bereiken vanuit de vele luxe hotels die Bakoe rijk is. Buiten Bakoe zijn er nog een half dozijn andere bezienswaardige steden en evenzoveel nationale parken te bezoeken.

Azerbeidzjan lijkt het laatste decennium gebouwd te hebben aan een florerende toeristenbranche; een uitgesproken doel van de Azerbeidzjaanse regering. Trots prijken de statistieken op de website van het Ministerie van Cultuur en Toerisme. De kaartjes laten een groei zien in het aantal buitenlandse toeristen dat Azerbeidzjan als bestemming koos. Ontving het land in 2002 ruim een half miljoen toeristen, in 2010 is dat getal bijna verdrievoudigd. Ter vergelijking: buurland Georgië werd in 2010 door ongeveer het zelfde aantal reizigers bezocht.

Een van de toeristen die het land in 2012 bezoekt ben ik. Aangezien een ontvoering me weliswaar zinderend, maar ook onwenselijk lijkt, en een kogelregen in een staakt-het-vurengebied ook niet erg hoog op mijn ‘bucket list’ staat, houd ik het in mei maar bij Bakoe en omgeving. Daar is genoeg te beleven. Zeker in het kader van het Songfestival zal er vermoedelijk alles aan gedaan worden om het toeristen naar de zin te maken. Misschien kan ik het me, bij nader inzien, toch wel permitteren om een tripje buiten de veiligheid van het hoofdstedelijk gebied te maken. Zonder onrust, ontvoeringen en geweldpleging, als het even kan.

Uiteraard trok juist de negatieve kant van die opmerking mijn aandacht. Mijn moeder is over het algemeen een stuk kritischer over muziek in het algemeen en over het Songfestival in het bijzonder. Ik kon het niet laten, liep van tafel om die bewuste recap nog eens aan te zetten en samen met haar per fragment te oordelen of dat land ook alweer de moeite waard was.

Naar mijn smaak had ze het verkeerde jaar uitgekozen- althans om aan te tonen dat de kwaliteit van zo’n finale te wensen overliet. 2005 was een fantastisch jaar, waarvan ik de CD nog steeds met enige regelmaat terugluister. Met sterke inzendingen uit Letland, Servië & Montenegro, Roemenië, Zwitserland en Moldavië gaf Oost Europa de traditionele Eurovisielanden een meer dan terechte oorwassing- en dan noem ik nog niet eens de pareltjes uit Kroatië en Hongarije, die tot op de dag van vandaag allebei (!) in mijn Eurovisie top 10 aller tijden staan.

Beter was wat dat betreft de keuze geweest voor bijvoorbeeld 2007. In dat jaar werden mijn favoriete liedjes in de halve finale uitgeschakeld en hoewel de winnares sterk was, werd de rest van de finale gedomineerd door veel trommels en spektakel. Aan de andere kant: blijkbaar zijn er ook genoeg liefhebbers van dat genre. Anders zouden die liedjes immers nooit zo hoog geëindigd zijn. En wie ben ik om te beoordelen dat hun smaak ‘minder’ is dan de mijne?

Toen ik me dat realiseerde, moest ik plots weer denken aan een discussie tussen mijn twee huisgenoten. Beiden hielden niet van het Songfestival omdat de muziek veel te wensen over zou laten. “Allemaal hoempa-hoempa, discogestamp”, concludeerde de één, “dancemuziek, niet mijn ding”.
-“Onzin”, reageerde de ander overtuigd, “juist allemaal van die dodelijk saaie gitaarliedjes. Het Songfestival, dat is echt iets voor jou.”

De grap van het verhaal is natuurlijk dat beiden gelijk hebben. Het Songfestival is een scala aan muziek, een enorm palet dat over de volledige breedte gebruikt wordt. Fans weten dat en focussen op de liedjes die zij de moeite waard vinden. Voor mij en mijn moeder zijn dat vaak ongeveer dezelfde landen; het verschil zit hem hooguit in de lol die ik erin schep de mindere liedjes af te kraken en mijn favorieten te supporteren.

Dat is namelijk de kracht van het Songfestival: de diversiteit. Er is voor ieder wat wils, of je nu van schlagers of singer-songwriters houdt. Iedereen kiest zijn favorieten, en omdat smaken godzijdank verschillen, is de uitslag altijd enigszins onvoorspelbaar. Dat maakt het festival van een doorsnee muziekevenement tot een spannende sportcompetitie.

Tot zover de redenen om wel te kijken, mam. Nu jij weer.

Steef van Gorkum

Wat is hier nu precies gebeurd? Afgelopen woensdag deed het ANP een persbericht de deur uit. Daarin werd gemeld dat in verband met de voorbereidingen op het Songfestival enkele inwoners in Baku hun huis uit zijn gezet. De bewoners zouden hun huis moeten verlaten vanwege de bouw van de nieuwe concerthal waarin het Songfestival gaat plaatsvinden.

Onder andere het Algemeen Dagblad, maar ook de redactie van deze site namen dit persbericht serieus en besloten er een eigen publicatie aan te wijden. Later kwam er reactie van de European Broadcasting Union. Die reactie luidde dat de uitzettingen al gepland stonden sinds 2008, en dat niet de bouw van het stadion, maar de plannen voor een ringweg er de oorzaak van zijn. Het AD dook opnieuw in de zaak, vond beleidsstukken die deze lezing bevestigden en kwam schoorvoetend terug op het eerste artikel.

Het laat geen twijfel dat het AD in deze casus gefaald heeft. Als krant van naam heeft het de redactionele mogelijkheden om berichten als deze vóóraf feitelijk te checken, en niet pas nadat er commentaar op komt. Maar het zou hypocriet zijn om alleen beschuldigend naar het AD te wijzen. We moeten de hand ook in eigen boezem durven steken; zelf hadden we dit nieuws anders af moeten handelen.

Natuurlijk heeft ESF Magazine in vergelijking met het AD een veel kleinere redactie. Ons rest soms nu eenmaal niet anders dan bronnen als het ANP te vertrouwen om aan nieuws te komen. Toch ontslaat dit ons niet van de plicht om hoor en wederhoor toe te passen. Het had dan ook beter geweest als wij de EBU eerst om een reactie hadden gevraagd, alvorens tot publicatie over te gaan. In dat geval hadden we het nieuws in het juiste perspectief kunnen plaatsen.

De fouten in deze casus zijn overigens een logisch uitvloeisel van het eeuwige wantrouwen tussen persvoorlichter en journalist. Het clichébeeld onder journalisten is, dat de persvoorlichter als een gemene rat wantoestanden verbergt en de waarheidsvinding bewust frustreert. Hoe lastig was het dan ook voor het AD om te accepteren dat de persvoorlichter in dit geval beter op de hoogte van de feiten was dan de journalist!

Laten wij het in ieder geval zien als een wake up call. Het kan geen kwaad persvoorlichting af en toe met iets minder wantrouwen te bejegenen. Als wij hen serieuzer gaan nemen, stellen zij zich andersom misschien ook iets coöperatiever op.

Steef van Gorkum

Door Friso Veenstra

Wanneer ik een reis plan, verdiep ik me allereerst in de taal die gesproken wordt in het land van bestemming. Woedt er een oorlog? Maakt niet uit. Worden toeristen er ontvoerd? Geeft niet. Spreekt men er een interessante taal, dát is de eerste vraag die telt. Het is een van de redenen dat ik nog nooit in Limburg ben geweest, en het is ook een van de redenen dat ik wel naar Azerbeidzjan ga.

Een talenfanaat als ik kan het hart ophalen aan het Azerbeidzjaans. Het is Turkse taal, zwaar beïnvloed door het Perzisch en het Russisch,  en omringd door Georgische en Armeense taalgebieden. Er bestaan schier oneindig veel dialecten en in een kleine eeuw passeerden er drie alfabetten de revue.  Al deze zaken geven het Azerbeidzjaans een unieke positie op het mondiale talenpalet.

Voor een doorsnee Nederlander, met wat verstand van vooral Germaanse en Romaanse talen, is van het Azerbeidzjaans geen chocola te maken. Wanneer ik naar een voorgelezen tekst luister, is het alsof ik de achterstevoren afgespeelde stem van een dronken Zweed hoor. In een grote lap tekst herken ik slechts een enkel woord. Dat wordt nog wat, als we in Azerbeidzjan zijn.

Ze zien me al aankomen op de Bakoese bazaar. Als ik al wat klanken kan uiten, is het nog maar de vraag of ik niet in plaats van “twee appels, alstublieft” gevraagd heb of de plaatselijke zweminstructeur toevallig een ei voor me wil pocheren. Bovendien, mocht de appelverkoper me door een wonder kunnen begrijpen, dan moet ik maar hopen dat mijn hersenen zijn verbale reactie kunnen verwerken.

Als dat niet gebeurt, dan vrees ik dat ik het universele, imbeciele – en door mij intens gehekelde – gezicht opzet van een hulpeloze toerist die geen idee heeft wat er gaande is. Gelukkig spreekt men in Azerbeidzjan, een oud-Sovjetstaat, nog een behoorlijke mond Russisch, een taal waarin ik meer thuis ben. Toch vrees ik dat ik me regelmatig zal moeten bedienen van een gemakkelijke “do you speak English?“

Desalniettemin zal ik, waar het uitkomt, pogen mezelf uit te drukken in het Azerbeidzjaans. In de eerste plaats omdat ik weet dat men het erg waardeert als je het probeert, en in de tweede plaats ook wel omdat ik wel van bluffen houd. Niet veel Nederlanders kunnen zeggen dat ze in het Azerbeidzjaans geconverseerd hebben. En zeker niet in het Azerbeidzjaans.

Toen ik aankwam leek het prachtig: de bergen rondom Oslo, het mooie uitzicht. Maar mijn hotel tijdens het Songfestival van 2010 was wel ver van de Euroclub af. Ik moest rond middernacht alweer de laatste bus terugpakken, dat is niet fijn. Het was natuurlijk ook allemaal nieuw voor me: het Songfestival, het uitgaan, die hele nieuwe wereld. In de tweede week besloot ik minder braaf te zijn en afwisselend bij anderen te slapen of een taxi te nemen. Ook niet ideaal.

In Düsseldorf had ik gelukkig geleerd van mijn fouten. Al vroeg boekte ik het hostel voor mijn eerste week. Vlakbij het stadscentrum, op loopafstand van de Euroclub en met een tramlijn voor de deur die me overdag naar de arena kon brengen. Prachtlocatie. De tweede week moest ik echter verkassen naar een ander hotel, waar ik samen met Hendrik verbleef. Opnieuw was de locatie dichtbij alles waar ik die week wilde zijn. Düsseldorf was sowieso niet erg groot en ik heb mede daardoor optimaal van het Songfestival kunnen genieten.

Mijn derde jaar in Baku heb ik een extra doel voor ogen. Niet alleen die gunstige locatie vinden, maar nu bij voorkeur ook eens boeken voor twee weken achtereen, zodat ik die verhuizing uit mijn programma kan slopen. Een mens heeft tijdens de Songfestivalweken immers wel wat beters te doen. Ik ging vroeg op zoek, stelde samen met Friso een prioriteitenlijstje op en al gauw had ik meerdere hotels gevonden die aan de eisen voldeden. De prijs viel mee en ik mailde de eigenaar met het verzoek een boeking te maken.

Daar kwam echter niets van in. De hotelboekingen in Baku zijn gesloten tot na de kaartverkoop van het Songfestival in februari. Het idee daarachter is dat er niet al in november een stormloop op hotelkamers komt van fans die nog niet eens weten of ze wel aan kaarten kunnen komen. Gevolg was de afgelopen jaren namelijk dat sommige fans een kamer hadden maar geen kaarten voor de shows; en andere fans wel kaarten maar geen kamer.

Voor mij is dit natuurlijk erg jammer. Of ik nou kaarten heb voor de shows of niet: naar Baku ga ik toch wel, Friso en ik hebben de vliegtickets zelfs allang geboekt. En ik ben een man van zekerheden. Het liefst zou ik nu al weten op welke plek ik tegen welke prijs hoe lang kan verblijven. Dat gaat dus niet, omdat het systeem met name uitgaat van de fans voor wie hun verblijf afhankelijk is van de kaartverkoop. Wordt er dan helemaal geen rekening gehouden met journalisten?

Natuurlijk wel. In de officiële hotels zijn al lang en breed plekken vrijgehouden voor de bobo’s die elk jaar meereizen. Songfestivaljournalisten van het eerste uur, oude rotten in het vak. Maar die officiële hotels zijn voor een student als ik niet te betalen! Tegelijkertijd kan ik het de organisatie moeilijk kwalijk nemen dat ze geen rekening houden met ambitieuze Nederlandse studentjes met een beperkt budget.

De problemen rondom mijn hotelboeking herinneren me er eens te meer aan dat ik een uitzondering ben. Zo werd ik in het perscentrum door collega’s ook nogal eens bekeken. Misschien moet ik me erbij neerleggen dat mijn slaapsituatie ook dit jaar niet ideaal zal zijn, of dat ik er meer geld voor moet betalen dan me lief is. De avonturen uit Oslo en Düsseldorf doen er geen twijfel over bestaan dat het de moeite waard is- ik wil er absoluut dit jaar weer bij zijn. En februari komt al heel dichtbij.

Steef van Gorkum

Al geruime tijd beseffen Dennis van Eersel, Gert Jan Waterink, Steef van Gorkum en Hendrik Kramer dat hun doelen op hetzelfde vlak liggen. Allen willen ze een Songfestivalsite maken die anders is. Die meer biedt dan alleen nieuws. Een website met meer ruimte voor achtergrond, opinie en analyse. En samen sta je natuurlijk veel sterker dan alleen!

In het nieuwe format krijgen we ondersteuning van twee nieuwe vaste redacteuren. Erik Bolks kennen we op deze site vooralsnog als reageerder Hebbuzz. Friso Veenstra is een volledig nieuwe naam. Hij reist dit jaar met Steef mee naar Baku; nadere introductie volgt snel.

Wat verandert er in de nieuwe opzet?

• www.esfmagazine.nl wordt flink uitgebreid. Naast de focus op interviews komt er veel ruimte voor opinie. Steef schrijft als nieuwe hoofdredacteur elke week zijn hoofdredactioneel commentaar, en er staan enkele vlammende gastblogs van verrassende Bekende Nederlanders op het programma!
• Verder gaan Dennis en Hendrik zich bezighouden met nieuwsupdates. Elke week houden ze bij wat relevant is, en laten ze weg wat niet meer is dan een storm in een glas water. De ideale filter in een nieuwswereld waar de hype soms regeert.
• “Met het mes op de keel” en “Tekst onder de loep” verhuizen naar de nieuwe website. Daar ontmoeten ze “De glazen bol”. Samen gaan deze drie voorwerpen de fans op een originele manier voorbereiden op de inzendingen voor het komende Songfestival.
• Ook Friso bereidt zich voor op Baku. Hij is geen Songfestivalfan, noch een kenner. Daarom bekijkt hij het circus vanuit een totaal ander oogpunt. In ‘De leek op weg naar Baku’ deelt hij zijn verwondering en enthousiasme. Deze nieuwe rubriek past prima in het palet van de nieuwe website.

Wat verandert er NIET?

• Deze website. www.eurovisie.wordpress.com blijft in de lucht, al was het maar om de prachtige herinneringen aan Oslo en Düsseldorf te bewaren. Maar ook in de toekomst blijven de persoonlijke blogs van Steef en Friso op deze site verschijnen. Road to Baku is dus volledig op de nieuwe URL te volgen, maar ook deels hier op de oude stek.
• De scherpte! Road to Eurovision heeft altijd verdieping willen bieden achter het droge nieuws. Daarin gaat niets veranderen, sterker nog: op de nieuwe URL www.esfmagazine.nl komen Steef’s blogs nu in een prachtige context te staan.

ESF Magazine on the Road to Baku. Het wordt een prachtig project, met gebundelde krachten. Op naar een fantastisch Songfestivaljaar! Blijf de blogs hier volgen, maar schakel ook zeker over naar www.esfmagazine.nl !

Onderstaande tekst is een vertaling van een Engelstalige tekst. Het origineel is opvraagbaar via een reactie onderaan dit blog.

Hoe graag ik ook in de bres zou springen voor een kleine Europese subcultuur, en trots mijn landje zou aanmoedigen- ik moet toegeven dat ik een geboren Amerikaanse ben. Ik kan het echter niet helpen: ik voel me Europeaan!

Voor iemand die de Europese talen en culturen bestudeert in zijn vrije tijd, en die muziek als een way of life beschouwt, was het Songfestival natuurlijk een waanzinnige ontdekking. Het is dan ook zonde dat ik hier in de Verenigde Staten niemand heb met wie ik die passie kan delen. Want hoewel ik nog relatief nieuw ben in het Songfestivalwereldje: ik heb gemerkt wat een enthousiasme en toewijding dit evenement oproept bij iedereen die erbij betrokken is.

Evenals de meeste Amerikanen ben ik opgegroeid met American Idol. We keken dat met vrienden en familie, maar al snel haakte ik af toen ik merkte wat een uniforme, voorspelbare popcompetitie het is. De kwaliteit ontbreekt aan alle kanten, mede daarom is het programma onmogelijk te vergelijken met het Eurovisie- de statistieken liegen er niet om.

Wellicht is het interessant om te vertellen hoe ik in contact kwam met deze volledig nieuwe muziekwereld, ook al moet ik toegeven dat er teveel puzzelstukjes in dat verhaal zitten om alles volledig uit de doeken te doen. Mijn ietwat vreemde voorliefde voor Kroatië heeft zeker geholpen- in tegenstelling tot veel landgenoten ben ik niet zo patriottistisch als het om Amerika gaat. In eerste instantie volgde ik vooral de Kroatische sporters. Waar zouden we zijn in het leven zonder sport en spel?

Toen ik me verder verdiepte in mijn ‘geadopteerde’ land, stuitte ik op de deelname van Toni Cetinski in 1994 (nog steeds één van mijn favoriete inzendingen aller tijden). Ik raakte nieuwsgierig naar het Songfestival, maar pas toen een Finse vriendin mij vertelde dat ik absoluut MOEST gaan kijken werd mijn interesse volledig gewekt. Het is overbodig te zeggen dat ze gelijk had, en me hiermee één van de beste adviezen gaf die ik ooit heb gehad.

De vriendin liet me Hard Rock Hallelujah horen ter introductie, gevolgd door Verka Serduchka- achteraf gezien een aparte keuze. Lichtelijk verward maar tegelijkertijd geïntrigeerd zocht ik verder en beluisterde ik een willekeurige selectie van inzendingen van de afgelopen jaren. Dat was in 2009, het jaar waarin ik tot mijn eigen teleurstelling het uiteindelijke festival en de overwinning van Alexander Rybak miste. In een land als Amerika is het niet eenvoudig op de hoogte te blijven van de data waarop alles zich af gaat spelen…

Na dit debacle liet ik me niet meer verrassen. In 2010 volgde ik alles, van voorselectie tot de grote finale. Het was fantastisch to “Share the moment” for the first time. Na Oslo kwam ik terecht op de website Road to Düsseldorf, en die heb ik nauwlettend gevolgd tot op de dag van vandaag.

Het is fascinerend om te zien hoeveel voorbereiding en werk er zit in “Europe’s favorite TV show”, en ook hoe trots artiesten zijn om hun land te vertegenwoordigen. De spanning is te snijden, of je nu in de zaal zit of thuis achter je computer zoals ik. Het Songfestival is een prachtig evenement.

Landen die hun culturele achtergrond presenteren- dat is nog steeds wat me het meest aanspreekt. Traditionele inzendingen, bij voorkeur in de eigen taal, om het werkelijke karakter van je land te laten zien. Tegelijkertijd denken jury’s er af en toe totaal anders over, wat de onvoorspelbaarheid van het festival aantoont. Ik wacht ook dit jaar weer vol spanning af op de Eurovisiemagie, en hoop dat het plezier dat ik hierin heb nooit meer zal verdwijnen!

Jill Guthrie

Het was een interessante middag voor de kritische Songfestivaljournalist. Tussen de regels door vielen er namelijk veel hints op te merken. Allereerst de liedjes. De bekendmaking van de kandidaten werd eerder al een maand uitgesteld. En nu het eindelijk zover is, hebben we dus nog altijd geen muziek gehoord. Van de enorme waslijst aan vroegtijdig uitgelekte liedjes was er geen een geselecteerd. Toeval? Dat kan. Maar mogelijkerwijs heeft onder andere fan favourite Tao Hypah zich op die manier in de vingers gesneden.

Waarschijnlijk was deze geheimzinnigheid deel van de opzet. Er is immers tijd nodig om de show op orde te krijgen. Niet alleen de liedjes moeten kloppen; het totaalplaatje moet af zijn vooraleer er iets in de openbaarheid komt. Typisch iets voor een perfectionist als John de Mol. En daarmee zijn we bij de tweede hint van de dag aanbeland.

Met vier kandidaten uit The Voice Of Holland heeft John de Mol het Songfestival definitief overgenomen van de TROS. Dat leverde direct kritiek op, en niet alleen van zure fans. Jasper van Dijk (SP) is van zin Kamervragen te stellen over ‘de manier waarop John de Mol het Songfestival heeft gekaapt’. Zijn argumenten zijn helaas totaal niet steekhoudend.

De selectiecommissie heeft kandidaten uit TVOH niet bevoordeeld. Immers is er veelal gekozen voor liedjes van componisten die met The Voice niets te maken hebben. Omdat bij die liedjes geen artiest werd aangeleverd, is pas in tweede instantie naar een zanger/zangeres gezocht. Zo ging het bijvoorbeeld bij Take me as I am, geschreven door Alain Clark en uiteindelijk toegewezen aan Ivan Peroti.

Hetzelfde gebeurde met Kim de Boer, en misschien ook wel met Raffaëla. Dat John de Mol kandidaten uit The Voice vroeg, is naar mijn mening geen concurrentievervalsing. Immers is gekozen voor componisten- pas daarna is de link gemaakt met het netwerk van De Mol. Ik zie het probleem niet zo. De vier ex-kandidaten uit TVOH hebben tenminste ervaring met muziekwedstrijden. Bovendien had de Europese vakjury de afgelopen jaren een opvallende voorkeur voor deelnemers afkomstig uit talentenjachten.

De invloed van De Mol is juist een positieve. Onder zijn initiatief is Cornald Maas teruggekomen in de selectiecommissie, hetgeen alleen maar toegejuicht kan worden. Onder het bewind van de TROS zou dit nooit zijn gebeurd. Überhaupt is de openheid over de leden van de selectiecommissie iets totaal nieuws, in vergelijking met de afgelopen jaren waarin vrijwel alles zich achter gesloten deuren afspeelde.

Ook Songfestivaljournalist Gert Waterink is optimistisch: “Een TVOH-sausje, maar mag het alsjeblieft? In dat programma werkt tenminste een heel team om het beste uit een artiest te halen! Dankzij John de Mol heeft de TROS eindelijk het licht gezien.” Zelf heeft de TROS overigens nog één ijzertje in het vuur. Volkszanger in de dop Tim Douwsma doet mee- maar zelfs hij zingt geen Nederlandstalig lied, maar het Engelstalige Undercover lover van Songfestivalcomponist Bruce Smith. De eerste seconden van dat lied klonken niet onaardig.

Natuurlijk kun je op basis van deze fragmenten nog niet echt oordelen over de liedjes. Maar we moeten John de Mol het voordeel van de twijfel geven. Hij spreidde in interview met de NOS opnieuw grote Songfestivalkennis ten toon, alsmede grote betrokkenheid en fanatisme. Wat De Mol aanraakt, verandert doorgaans in goud, en dus vertrouw ik op z’n minst op een goed Nationaal Songfestival en een professioneel team voor Baku.

Het hangt nu vooral af van het liedje. Wellicht is er een keuze die het perfecte compromis vormt tussen de voorkeuren van John de Mol en Cornald Maas: Joan Franka. Afkomstig uit The Voice, maar wel een zangeres die meer dan de anderen een eigen geluid heeft. Vooralsnog verwacht ik van haar het meest. Maar laten we afwachten, met voorzichtig vertrouwen in de finaleplaats die het tij zou kunnen keren.

Steef van Gorkum

Januari wordt direct een drukke maand, met uiteraard de bekendmaking van de Nederlandse finalisten. Maar we presenteren dan ook tenminste één nieuwe redacteur, en de gastblogs die we jullie eind vorige maand al beloofden- excuus, nu zijn ze echt klaar. In februari storten we ons in het geweld van de voorrondes. De afgelopen maanden waren een mooie opwarmer, maar de weg naar Baku gaat echt leven in 2012!

Jullie wensen we uiteraard hele fijne feestdagen. Goede kerst! Tot in het nieuwe jaar!

Steef van Gorkum & Hendrik Kramer