Ik mis Baku. Meerdere keren per dag overweeg ik de trein naar Schiphol te pakken om terug te vliegen. Maar ik doe het niet, en de enige reden daarvoor is dat Baku nu Baku niet meer is. Als ik terugkom zou ik het niet herkennen, niet meer het leven kunnen leven van de afgelopen weken. De mensen zijn weg, de muziek, de feesten. En oh ja, ik moet ook verstandig zijn. De Songfestivaltijd is voorbij, het is tijd om bij te slapen.

Anderhalve dag geleden zat ik nog met Dennis en Friso in ons heerlijke appartementje voor de televisie. De finale kijken, als afsluiting van deze twee waanzinnige weken. Alle bespiegelingen waren vooraf al gemaakt, de show zelf gaf weinig nieuwe inzichten. ‘The Hump will fall deep’ zongen we, en ook het teleurstellende resultaat van Frankrijk was voorzien.

Denemarken en Noorwegen stelden wel teleur ten opzichte van onze poles, maar over het algemeen was ik tevreden. Deze uitslag had ik een stuk beter ingeschat dan die van vorig jaar. Bovendien was Loreen een terechte winnaar en zou Stockholm 2013 wel eens opnieuw een prachtig festival kunnen worden.

Na de finale was er nog een kwartier tot de taxi ons op zou halen. Dennis en Friso hadden hun spullen al netjes klaarstaan; ik moest me uiteraard nog haasten, maar op het vliegveld kwamen we ruim op tijd. We liepen nog langs de volledige IJslandse delegatie die op ongeveer dezelfde tijd als wij een vliegtuig terug pakte. Dennis ontving de resultaten van de halve finales op zijn telefoon en verbaasde zich over de matige score van Slovenië. Om een uur of 06.00 namen Friso en ik afscheid van hem en gingen we naar de gate.

Hoe de reis verder verliep kan ik jullie niet vertellen. Ik zou het wel willen- maar ik kan me er simpelweg niets meer van herinneren. Ik heb bijna overal doorheen geslapen, en op Moskou Sheremetyevo leidde Friso me Goddank naar de juiste gate waarna ik in het vliegtuig opnieuw in slaap viel. Op Schiphol verwelkomde mijn familie me. We gingen uit eten om bij te praten, en om een uur of 23.00 (Nederlandse tijd) ging ik naar bed om eindelijk weer eens een lange nacht te maken.

Mijn slaaptekort was dit jaar groter dan andere jaren. Daar staat tegenover dat ik veel gezonder gegeten heb dan in Düsseldorf. De fruitsalades in het perscentrum waren een uitkomst, maar ook het feit dat Laman ons af en toe meesleepte naar de beste eettentjes van de stad. Al met al heb ik me de gehele periode steeds gezond en fit gevoeld, zelfs als we een keer een nacht doorhaalden. En na deze nacht bijslapen voel ik me natuurlijk weer helemaal in orde. Op één ding na dan: ik mis Baku. Morgen vertel ik jullie waarom het de beste gaststad van de afgelopen drie jaar was.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Ook Rojus zette in de finale een sterke score neer en eindigde als tweede. De winnaar van vorig jaar, Robbert Rotterdam, moest genoegen nemen met een eervolle derde plaats. Deze drie deelnemers wordt gevraagd even contact met de redactie op te nemen over de overhandiging van de prijzen. Iris wint namelijk het promopakket, maar ook voor de twee achtervolgers is een kleinigheidje beschikbaar. Gert Waterink eindigde overigens als beste redactielid op een vierde plaats.

De totale uitslag ziet er als volgt uit:

1. Iris: 290pt
2. Rojus: 284pt
3. Robbert Rotterdam: 261pt
4. Gert Waterink: 259pt
5. Luuk: 258pt
6. Peter: 258pt
7. Maarten Kamp: 258pt
8. Robert: 253pt
9. Steef van Gorkum: 251pt
10. Tim: 248pt
11. Adriaan: 247pt
12. Aernout: 246pt
13. Dennis van Eersel: 245pt
14. Maarten Kruger: 244pt
15. Jacob: 243pt
16. Karin: 242pt
17. Erik Bolks: 241pt
18. Jill: 240pt
19. Hendrik Kramer: 239pt
20. Brabo nr 1: 238pt
21. James: 237pt
22. Marc: 237pt
23. Marc vd Heijden: 234pt
24. Nico: 218pt
25. Friso Veenstra: 215pt
26. Rik: 210pt
27. Ewoudt: 204pt
28. Kris: 187pt*
29. Danonovic: 185pt*
30. Roel: 182pt*
31. iFCee: 165pt*
32. Weske 161pt*
33. Gerrit: 141pt*
34. Stelle le Grand: 141pt*
35. Harm Stinberg: 135pt*
36. Bazzi: 135pt*
37. Mike: 133pt*
38. Hans: 130pt*
39. Yaron: 124pt*
40. Bert: 121pt*
41. Lilly: 116pt*

De uitslag van de finale was als volgt:

1. Iris:                                                       35 + 62 = 97
2. Rojus:                                                  40 + 49 = 89
3. Weske:                                                               35 + 46 = 81
4. Karin:                                                   35 + 41 = 76
5. Maarten Kamp:                                              30 + 45 = 75
6. Robbert Rotterdam:                     40 + 33 = 73
7. James:                                                35 + 37 = 72
8. Luuk:                                                   25 + 40 = 65
9. Adriaan:                                             35 + 30 = 65
10. Gert Waterink:                                35 + 30 = 65
11. Robert:                                                               35 + 30 = 65
12. Jill:                                                        35 + 29 = 64
13. Peter:                                                  30 + 31 = 61
14. Marc:                                                   30 + 30 = 60
15. Steef van Gorkum:                        30 + 29 = 59
16. Jacob:                                                  35 + 20 = 55
17. Hendrik Kramer:                             25 + 29 + 54
18. Tim:                                                      30 + 24 = 54
19. Aernout:                                            25 + 29 = 54
20. Rik:                                                       40 + 06 = 46
21. Brabo nr. 1:                                       30 + 16 = 46
22. Dennis van Eersel:                         35 + 11 = 46
23. Maarten Kruger:                             30 + 13 = 43
24. Erik Bolks:                                          30 + 12 = 42
25. Nico:                                                    30 + 11 = 41
26. Marc v/d Heijden:                          30 + 11 = 41
27. Friso Veenstra:                                               25 + 12 = 37
28. Ewoudt:                                              20 + 07 = 27

De opzet is vrij simpel. Voor alle drie de shows is er een apart topic. Vandaag dus het derde topic; de het finale-topic. Lezers kunnen in reacties hun TOP 10 kwijt. Morgenavond kunnen de punten dan worden geteld. In de Grand Final krijg je 5 punten voor elk land dat ook inderdaad de TOP 10 haalt. Daarnaast is er een B-score waarin je bonuspunten krijgt voor elk land dat je (bijna) op de juiste plek hebt gezet. Probeer dus zo dicht mogelijk bij de echte uitslag te komen!

Mocht jij zeer dicht in de buurt komen van zo’n accurate voorspelling, dan win jij dat promopakket! Daarin zit dit jaar in ieder geval al het T-shirt van Sinplus (gevangen door Erik op de welkomstparty), de CD’s van de Griekse en Zwitserse inzendingen en een veer uit de tooi van Joan! Enkele andere CD’s en promotiemateriaal volgen natuurlijk nog. Stemmen kan tot zaterdagavond 26 mei, 21.00 uur Nederlandse tijd!

Hier vind je mijn lijst en die van de andere redactieleden!

Nog één keer kippannenkoeken halen. De week in Baku zit er bijna op en dus is het afscheid nemen begonnen- ook van onze favoriete snacktent vlakbij het metrostation dat wij ‘het Louvre’ gedoopt hebben. Dennis en ik besloten gistermiddag na de woelige radio-ochtend dat het tijd was om echt goed wakker te worden met een warme brunch. Friso deelde die mening, al was het maar omdat Dennis en ik aanboden de maaltijd te gaan halen en hij achter zijn laptop kon blijven zitten.

Met de pannenkoeken op schoot werkten we een ochtend lang in serene stilte aan de website. Zelf schreef ik mijn blog maar rekende ik ook de tussenstanden van de prijspole door. Conclusie is dat ik opnieuw in de tweede halve finale een inhaalrace heb ingezet- vorig jaar faalde ik echter dusdanig in de finale dat die race niet vervolledigd kon worden. Hopelijk doe ik het dit jaar in ieder geval beter dan vorige keer. Lezers nodig ik uit om hun voorspelling te geven! Win de prijspole, want het pakket wordt groter en mooier met de dag.

Om 18.00 hadden we bij het Louvre afgesproken met Laman, die ons naar een uitkijkpunt over de stad zou leiden. Dennis wilde daar nog wat mooie beelden filmen en Friso en ik gingen gezellig mee. We wachtten ongeveer drie kwartier (zoals dat gaat) en pas toen Dennis opzichtig voorzetjes begon te geven (“Steef, could you tell me in English what you really think about Laman?”) wisten we dat ze in de buurt moest zijn.

Wat volgde was één van een serie hilarische taxiritten. Dennis beklaagde zich in het Nederlands over het gebrekkige Engels van Laman, waarna Friso en ik ons bescheurden toen zij hem (terecht) verbeterde op zijn uitspraak van het woord ‘aftersun’. Gewoon een goede grap. We keken nog één keer uit over de stad waar ik zoveel van ben gaan houden, en zochten vervolgens een eettentje op.

De finale morgen kunnen Dennis, Friso en ik niet in de zaal bekijken omdat we vroeg terugvliegen naar Nederland. Daarom wilden Dennis en ik extra graag naar de juryfinale. Dennis kreeg het kaartje van Erik, en dus zaten we om 00.00 klaar voor de generale repetitie. Het is een sterke finale, met een wat traag begin en een dipje op het einde met Malta en Macedonië, maar verder vooral sterke series liedjes die eigenlijk allemaal wel top tien zouden kunnen halen. Maar wie er kan winnen? Naar mijn idee eigenlijk alleen Zweden of Servië. Zelfs Dennis is na de show van gisteren gaan twijfelen aan zijn favorieten Noorwegen en Duitsland.

Na de finale bespraken we de mogelijke gaststeden voor volgend jaar. Dennis heeft nog wel een appartementje voor ons in Nicosia mocht Cyprus verrassen. Voor zijn kookkunsten vraagt hij ook geen geld, dus dat kan een goedkoop tripje worden. We sloten de avond af op de enige mogelijke manier: nog één keer naar de Euroclub. Die was bepaald niet afgeladen vol, maar we wilden nog niet naar huis, dus verkasten we per taxi naar een OGAE-feest verderop in de stad. Om een uur of 05.30 waren we terug in het appartement.

Het grote afscheid nemen is nu onherroepelijk begonnen. Ik werk vandaag mijn lijstje af met alle dingen die ik absoluut nog één keer moet doen. Zo losten we eindelijk de belofte aan Richard in om nog een keer te gaan lunchen (bij een heerlijk Georgisch restaurant vlakbij de Maiden Tower, echt een aanrader mocht je ooit nog in Baku komen) en leegden we zojuist voor de laatste keer onze postvakken in het perscentrum.

Dit is tevens mijn laatste blog vanuit Baku. Vanavond kijken we de finale in het appartement en dan vliegen Friso en ik via Moskou terug naar Nederland- Dennis gaat over Praag. Eenmaal in Nederland kom ik natuurlijk bij jullie terug. Dan hebben we het nog even over de finale en over waarom Baku alle verwachtingen overtrof als gaststad. Voor nu wens ik jullie een hele fijne avond. Geniet van een sterke finale en hopelijk een waanzinnig spannende puntentelling.

Steef van Gorkum

Elk jaar een ander verhaal. Maar voor de buitenstaanders komt het elk jaar hetzelfde over. Zolang Nederland de finale niet haalt, lijkt het alsof er niets is veranderd. Alle verhalen zijn binnenkort weer vergeten. Toch vertel ik ze. Vanochtend op Radio 1 en Radio 3FM. En hier op deze website.

Mijn eigen verhaal leidde Friso en mij gisteren naar het dorpje Xudat, vlakbij de Russische grens. Daar genoot ik van een rustig middagje op een terras, waar Friso en ik voor drie manat een 2,5 literfles Sprite en vijf koppen thee per persoon wegwerkten- en daarna voor straf gebruik moesten maken van een zeer smerig toilet.

De busreis terug verliep met de nodige Azerbeidzjaanse vertraging, maar voor de show waren we ruim op tijd. Qua kaarten zaten we dit keer niet zo dicht bij elkaar als de vorige keer. Erik en Rene hadden goede plekken in het B-vak, Laman en ik zaten in een A-vak meer aan de zijkant, maar dan wel tussen een aantal andere Nederlanders. We beklaagden ons over het feit dat tijdens deze halve finale Nederlandse fans zulke matige plekken hadden- maar natuurlijk werd het gewoon een gezellige avond.

De optredens vielen vocaal hier en daar tegen- Nederland helaas niet uitgezonderd. De zaal werd gek tijdens Turkije en de Spanjaarden juichten dat hun land dit keer wel werd genoemd. En tijdens de pauzeact bleek de positieve kant van onze plaatsen: Lena kwam langs mijn stoel lopen, samen met de andere oud-winnaars die optraden. Dat leverde nog een leuk fotootje op.

Laman wikkelde zichzelf tijdens de uitslag in een Nederlandse vlag, maar het mocht niet baten. Turkije ging wel door, tot grote vreugde van een uitzinnige arena. En wij verlieten de Crystal Hall en liepen naar de Euroclub, waar we Dennis en Erik zouden ontmoeten. Daar bleek dat we de club helemaal niet inkwamen… Het was vol. Over metaforen gesproken. Achteraf gezien baal ik er wel van: Dennis en Erik hebben een geweldig feest gehad.

Om een uur of 04.30 kwam ik toen maar terug naar het appartement. Wellicht heeft dat me geholpen om vanochtend nog enigszins acceptabel op de radio te verschijnen. Eerst bij het Radio 1 journaal en daarna bij Giel Beelen. Leuke interviews, waarin realistisch werd gereageerd op de uitschakeling en meteen ook vooruitgeblikt op de finale. Vooralsnog tip ik op basis van de loting Servië, maar Zweden zal wel topfavoriet blijven.

Vandaag bereiden we ons hier opnieuw voor op de finale. Vanavond is de belangrijke juryrepetitie, waarna ik mijn definitieve voorspelling ga opmaken. Ik hoop dat die juryfinale niet te ver uitloopt, want na de deceptie van gisteren wil ik vanavond graag waardig afscheid nemen van de Euroclub. En dan? Morgen alweer de laatste dag. De uitdaging voor vandaag is om daar nog niet teveel aan te denken.

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Oh, wat zijn de nachten hier lang. Hoewel ik de laatste dagen amper echt ge-Euroclubt heb, ben ik compleet gesloopt door het vreemde ritme van ’s ochtends vroeg uit bed voor werk & radio, en ’s avonds om 00.00 aanwezig zijn bij een show of repetitie. Volgend jaar gaan we maar weer lekker naar een Central European Timezone land, als het aan mij ligt.

Gevolg was dat ik gisteravond na de tweede repetitie echt naar bed móést. Mijn avondblog kwam daarmee te vervallen. Maar veel zinnigs had ik ook niet op papier gekregen. Tijdens de repetitie viel het me al zwaar om wakker te blijven, en dat lag niet eens aan de kwaliteit van de liedjes. Gelukkig waren er voor mij negen liedjes vrij duidelijk en dus hoefde ik mijn hersens niet lang te pijnigen. Mijn tiende keus is een redelijk random shot. Macedonië is niet mijn persoonlijke favoriet, maar de middenmoot is erg breed in deze semi.

Overdag ben ik opnieuw op centrumtour door Baku geweest. Eerst met Laman, daarna kwam Friso er ook bij. Het was een echte tripjesdag; wellicht hebben jullie ook de verslagen van Dennis en Erik al gelezen. In wisselende samenstellingen bezochten we de boeiende plekken van deze omgeving. Ik ben zelf vooral voor het uitzicht gegaan: bovenop de Maiden Tower en aan boord van een rondvaartboot.

Vandaag (terwijl jullie dit lezen zit ik waarschijnlijk in de bus) ben ik een dagje weg met Friso. We bezoeken een stadje, en zijn dan ’s avonds terug voor de halve finale. Hopelijk ben ik fit genoeg om daarna de Euroclub nog mee te pakken. Het seizoen is namelijk alweer bijna voorbij. Ik moet ervan genieten zolang het nog kan. Slapen komt in juni wel weer.

Genieten jullie ook, maar dan van de halve finale op televisie! Ik spreek jullie uiteraard na afloop weer.

Steef van Gorkum

Om een uur of 21.00 vertrokken we met een zestal mensen richting de arena. De eerste halve finale begon voor ons om middernacht, en dus vermoedden we ruim op tijd te zijn. Dennis vergat zijn Rijnmondtelefoon en moest terug, maar je hebt altijd nog dom, dommer, domst: halverwege de route bedacht ik me dat ik mijn ticket voor de show was vergeten.

Daar begon de ellende. De groep liep door en ik rende terug naar het appartement. Met ticket stapte ik in een taxi, die me afzette bij de opgang van de boulevard. Vanaf hier konden auto’s niet meer verder rijden, we moesten lopen. De stoet was enorm en bovendien bleek later dat de rest van de groep zo lang op een bus had staan wachten, dat ik eerder op de boulevard kwam dan zij. Ik wist op dat moment niet of ik voor of achter lag, en dus heb ik de lange weg drie keer op en neer gelopen. Onderlinge telefoontjes gaven ook weinig duidelijkheid.

Uiteindelijk kwamen we elkaar na vele detectiepoortjes vlak voor de arena tegen. Dat wil zeggen: Friso en Dennis waren eerder al afgeslagen naar het perscentrum, ik zag hen pas na de show weer terug. Erik, Laman en René (een Deense vriend van Erik) gingen met mij mee de zaal in. We hadden kaarten in hetzelfde vak maar wel allemaal los van elkaar, dus probeerden we hier en daar wat te ruilen.

Het lukte niet om allemaal bij elkaar te zitten, maar dat maakte niet zoveel uit omdat er tijdens de show toch voortdurend gelopen wordt. Security is hier iets minder strikt dan de vorige jaren. Wellicht was dat ook de reden dat tijdens de show een camera tegen een hossende fan aankwam- zonder verdere schade overigens.

De show was erg gaaf. Aan het begin viel natuurlijk op dat de presentatoren Spanje oversloegen bij het noemen van de Big 5; de Spaanse fans achter ons reageerden furieus. De optredens boden voor mij niet veel verrassing meer, wel veel spanning. Want nu ging het er echt om. Ik maakte foto’s en danste mee als het lied zich daarvoor leende. We zaten in een enthousiast vak met fans uit verschillende landen. Slechts over één act was iedereen het eens: de zeer geslaagde pauzeact!

De uitslag bood weinig verrassingen. Uit mijn eigen lijst is de volledige top 8 door en Cyprus vond ik ook niet verrassend; ik had ze er meer uit hoop dan uit vermoeden buiten gelaten. Alleen in Hongarije heb ik me vergist. In de finale zie ik die twee liedjes overigens niet veel presteren. De enige twee landen die echt blij zullen zijn met hun loting zijn Ierland en Moldavië. Dat laatste land is een gedeelde favoriet van Friso, Erik, Dennis en mij.

Eenmaal uit de arena ontmoette ik Friso en Dennis; Dennis ging nog met mij mee naar de Euroclub. Daar hadden we het snel gezien. Een jazzbandje sloeg de plank tussen de uitgelaten songfestivalfans behoorlijk mis door onophoudelijk popcovers te spelen. We namen een taxi naar het appartement en sliepen rond een uur of 05.00.

Inmiddels is het hier weer 12.00, maar ik ben al wel een tijdje op. 3FM belde dit keer wel, en Giel Beelen ging met mij in gesprek over de halve finale van gisteren. Er zat echter ook een nogal irritante man bij die beweerde ‘met het geluid uit’ gekeken te hebben, maar die ook durfde te stellen dat het op het Songfestival niet meer om de muziek draait. “Hoe kun je zoiets beweren als je de liedjes niet eens hebt gehoord?” wilde ik vragen, maar ik hield me netjes en probeerde zo goed en zo kwaad als dat ging mijn eigen boodschap te brengen.

Dat was lastig, want de hoofdmoot van gisteravond is voor mij toch echt dat de muziek weer gewonnen heeft. Net als afgelopen jaren zijn de kermisacts zonder uitzondering uitgeschakeld. Dat betekent overigens ook dat Friso en ik ons hoofd niet kaal hoeven te scheren; vooraf spraken we af dat wel te doen als Montenegro en San Marino door zouden gaan. Hooguit Zwitserland had een plek in de finale verdiend, maar deze uitslag is voor het overgrote deel terecht.

Vandaag is het tijd voor een rustig dagje Baku, met natuurlijk generale repetities in de avond. Aansluitend geven de redactieleden van deze website hun voorspelling voor de uitkomst van de tweede halve finale. Ik hoop jullie snel weer op de hoogte te brengen van wat er hier allemaal gebeurt!

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Sommige dingen in het leven zijn toch niet zo zeker als je ze de vorige avond hebt opgeschreven. Als ik daadwerkelijk was blijven slapen tot Giel Beelen belde, lag ik nu nog in bed… Het interview ging door een miscommunicatie niet door en dus was ik veel te vroeg wakker. Zeker toen Laman belde om te zeggen dat ons plan om door de stad te wandelen uitgesteld moest worden van 12.00 naar 15.00.

In de ochtend zat ik dus vooral te wachten op anderen. Ik heb de tijd benut door mijn beide websites te updaten, zeker voor wat betreft de Leekwijzer en de Prijspole. Twee componenten die deze laatste week de hoofdmoot zullen vormen en daarom bovenaan onze homepage te vinden zijn. Ook schreef ik een Engelstalig artikel voor ESC Daily over mijn overtuiging dat vanaf dit jaar spektakel het weer gaat winnen van eenvoud. Wie geïnteresseerd is kan vanaf morgen terecht op www.escdaily.com – of lees stiekem vast de voorpublicatie via mijn EBU blog op www.eurovision.tv .

Dennis en Friso waren allebei een dagje weg, en dus zaten Erik en ik met z’n tweeën in het appartement ons werk te doen. Ondertussen praatten we vast even bij over de show die we vanavond voornamelijk samen gaan kijken; Friso en Dennis bekijken de eerste halve finale samen vanuit het perscentrum terwijl Erik en ik in de zaal zitten. Erik heeft vergelijkbare favorieten, en bovendien heel veel humor, dus dat wordt gezellig.

Om 15.00 ging ik dan alsnog met Laman de stad in. We bekeken een museum voor miniboeken (like you do…) en wandelden door het ‘Casablanca’-gedeelte van de stad. Na een uurtje lopen kwamen we bij een oud paleis. Daar hebben we een tijdje door de verschillende kamers en tuinen gelopen en rond 18.00 gingen we ‘lunchen’ in een traditioneel Azerbeidzjaans restaurant. Het eten was een beetje zuur, maar de setting was wel heel tof, alsof we in een of ander Arabisch theehuis waren beland.

Op dit moment ben ik weer terug in het appartement, in afwachting van het échte begin. Wie gaat er naar de finale? Hoe stemt Europa dit jaar? Vaak valt uit de eerste halve finale iets af te leiden voor de rest van de week. Ik ben benieuwd naar die eerste indicatie, en natuurlijk naar het resultaat van mijn vier grote favorieten: IJsland, Zwitserland, Finland en Roemenië (zie foto, van eerder deze week). Allemaal vanavond aan de beurt. Over een uurtje vertrekken we. Veel kijkplezier en de groeten vanuit Baku!

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

De Songfestivaltaxi’s staan op elke hoek van de straat.

Dit parkje ligt vlak naast ons appartement.

‘Het Louvre’ is deze week een begrip en een vast afspreekpunt geworden.

Langs de stadsmuur naar de bushalte.

En nu maar hopen dat er een E-bus naar de Crystal Hall komt!

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.

Na het interview met Giel Beelen gingen Dennis, Friso en ik van huis uit aan het werk. Het perscentrum bood vandaag alleen ’s avonds een programma, en aangezien we internet in het appartement hebben was er dus geen reden daar weg te gaan tot de repetitie zou beginnen. De koppijn verbijtend (in vier nachten tijd heb ik 15 uur geslapen) maakte ik de Leekwijzer af. Een echte aanrader om erbij te houden tijdens de liveshows!

Erik en Dennis vertrokken op een gegeven moment naar een persmoment van Nederland. Ik werkte nog wat door, genoot van de rust en ruimde mijn door het hele appartement verspreide klerenverzameling een beetje op. Een halfuur voordat we naar het perscentrum zouden vertrekken raadde Friso me aan een powernap te nemen en dat werkte wonderbaarlijk goed. Met hernieuwde fitheid vertrokken we naar de Crystal Hall.

Daar bezochten Dennis en ik de eerste generale repetitie. Er ging nog vanalles mis: de bordjes voorafgaand aan de optredens zeiden steevast Albanië en ook de promofilmpjes waren verkeerd ingeladen. ’s Avonds tijdens de tweede repetitie, waar ik met Erik naar keek, waren die fouten min of meer al verholpen. Wel maakten de presentatoren nog steeds een flink aantal flauwe grappen over de Franse taal. U bent gewaarschuwd.

De show volledig achter elkaar zien bood nog een paar kleine nieuwe inzichten die een rol hebben gespeeld bij mijn uiteindelijke top tien. Met name Albanië kwam extra goed naar voren. De uithalen van de zangeres zijn sowieso minder storend dan tijdens de nationale finale, maar het verstilde optreden met één spot en verder niets, werkt ook prima in het matige eerste gedeelte van de show.

Het bleef op een paar landen hangen. Uiteindelijk heb ik Cyprus en België op het laatste moment geschrapt, omdat ik wilde gaan voor mijn persoonlijke favoriet Zwitserland. Following your wildest dream, zullen we maar zeggen, want of ik er echt helemaal van overtuigd ben dat ze het halen… Na terugkomst moest ik twee Belgische journalisten nog uitleggen waarom ik België niet in mijn top tien had geplaatst. Op camera, wel te verstaan.

Het antwoord was simpel: van mij mag het, ik vind dat Iris het goed doet. Ze zong vandaag ook veel beheerster en dus beter dan tijdens de eerdere repetities. Maar als je alles achter elkaar ziet, schaden de ballads van België en Finland elkaar. Het lied is goed maar forgettable, Iris zal de steun uit Nederland dus node missen.

Na de tweede generale repetitie was het alweer 02.15 ’s nachts. De tijden veranderen hier, ik moet mijn ritme weer terugleggen naar Nederlandse principes omdat het programma hier ook op die tijden is aangepast. Maar laat ik eerst maar eens wat echte power bijtanken. Het is na al deze lange nachten hoog tijd om naar bed te gaan. En één ding is zeker: ik blijf liggen tot Giel me wakker belt.

Welterusten!

Steef van Gorkum

nb. All pictures on this blog are owned by Steef van Gorkum. Using them without asking me first, is of course prohibited.