Niet te voorbarig

Opvallend vroeg bracht de TROS afgelopen zomer naar buiten dat de 3J’s Nederland gaan vertegenwoordigen op het Songfestival. Met rasechte Volendammers en vrienden van Jan Smit vist de omroep daarmee weer volledig in eigen vijver. Maar voor de kritiek weer in alle hevigheid losbarst, toch één vraag: hebben we eigenlijk al enig idee wat de jongens voor lied gaan zingen?

Meedoen in de Oranjegekte: de sociale druk om te supporteren voor je geboorteland, kan zeer hoog zijn. En ik heb er niet altijd zin in om daaraan gehoor te geven. Bij het Songfestival is die druk weliswaar lang niet zo hoog als bijvoorbeeld bij een groot voetbaltoernooi, maar toch werd ik er vorig jaar af en toe best chagrijnig van. Steeds weer moest ik mensen uitleggen dat ik juist NIET hoopte dat Nederland de finale zou halen. Dat ik vond dat dit lied het niet verdiende, en dat het bovendien zou betekenen dat we volgend jaar wellicht wéér met een ‘oer-Hollandse schlager’ zouden komen.

Ook voorgaande jaren had ik vaak wel een verklaring voor het falen van de Nederlandse inzending- vooral achteraf. Er was altijd wel iets dat niet deugde: Treble & Hind waren achterhaald, Glennis niet origineel, Michelle te saai. Maar dat was vooral ook omdat ik een verklaring wílde hebben, om de teleurstelling te kunnen verklaren. Hoe vreemd voelde het om helemaal niet teleurgesteld te kunnen zijn.

Voor het komende Songfestivaljaar hoop ik in eerste instantie dan ook op een lied, waar ik in ieder geval achter kan staan. Een inzending die ik het gun om de finale te halen, waar ik schaamteloos voor kan supporteren. Ik ben extra benieuwd wat het gaat worden, en veel vroeger dan verwacht kwam er zowaar al wat nieuws naar buiten. De artiest is al bekend.

Hoe aardig Sieneke zelf ook was, haar lied kon ik niet steunen

Het Volendamse trio de 3J’s werd door de TROS naar buiten gebracht als de artiest voor Nederland dit jaar. Terug dus naar het systeem van 2009 (de Toppers), waarin niet de componist, maar de artiest de centrale rol speelt. De jongens gaan vijf liedjes voorbereiden die op het Nationaal Songfestival aan het publiek worden voorgelegd.

Na de storm van kritiek op de TROS en de selectieprocedure van 2010, ligt het voor de hand om opnieuw een wenkbrauw te fronsen. De 3J’s komen uit Volendam, en dus liggen de vooroordelen voor het oprapen. Als vanzelfsprekend gooien we de jongens op één hoop met Jan Smit, BZN en alle andere dorpsgenoten. Ook ik had mijn scherpe commentaar al op het puntje van mijn tong.

Toen ik me vanmiddag voorbereidde op het schrijven van dit stuk, realiseerde ik me plots dat ik geen enkele titel (!) van het trio zou kunnen opnoemen. Dat was mijn eer te na, en dus raadpleegde ik Youtube. Het eerste nummer, Loop met me over zee, verraste direct in positieve zin. Niet alle daaropvolgende nummers kon ik waarderen, maar ik bespeurde wel gitaren en zelfs een Ierse whistle. Na een tijdje betrapte ik mezelf erop dat ik een nummer bewust voor de tweede keer aanzette.

Dit artikel krijgt daarom toch een andere lading dan ik me aanvankelijk had voorgenomen. Ik wil zelfs oproepen de vooroordelen en het cynisme nog even weg te stoppen. Het Songfestivalnummer is nog niet gekozen. Het wordt ook niet vóór ons gekozen; dat mogen we zelf doen. Na de mislukte opzet van het Nationaal Songfestival vorig jaar hebben de televoters dit jaar 50% invloed. En, het moet worden gezegd: het is zeker niet ondenkbaar dat er ook wat leuks te kiezen zal zijn. De diversiteit in de nummers die ik vanmiddag heb beluisterd, belooft een veel boeiendere Nationale Finale dan vorig jaar.

Je kunt een inzending nooit beoordelen, voordat je het lied hebt gehoord. Net zoals je een artiest niet kunt beoordelen, voor je iets van het repertoire hebt beluisterd. Ik weet nog niet precies wat ik van de nieuwe inzending moet verwachten- misschien nog wel helemaal niets. Het kan iets worden in de trant van de eerste anderhalve minuut van dit lied- maar met een beetje pech staat er straks een fanfare op het Eurovisiepodium. Laten we de jongens in ieder geval een kans geven. Er is nog genoeg reden tot hoop.

Steef van Gorkum

Tijd voor jullie om je mening te laten horen. Luister eens naar DIT NUMMER en daarna naar DEZE. En nu eerlijk: kunnen we dit allemaal zomaar op één hoop gooien?

Vertrossing van het Songfestival

Het hing al een tijd in de lucht, maar de TROS heeft nu eindelijk de knoop doorgehakt: Cornald Maas moet weg als commentator van het Songfestival. Aanleiding is een bericht dat Cornald plaatste op Twitter: ‘Grappige exportproducten heeft Nederland: Sieneke, Joran van der Sloot en de PVV.’ Maas is het er niet mee eens en heeft de voorzitter van de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) Henk Hagoort gemaild. 

Het wrikte al geruime tijd tussen Cornald en de TROS. In de aanloop naar het festival liet de Grootste Familie van Nederland steeds vaker merken de touwtjes strak in handen te nemen. Het Songfestival moest grondig ‘vertrost’ worden met een lied van Vader Abraham, een voorronde zonder televoting en: een commentator uit het eigen bestand.

Lang zag het er naar uit dat Cornald Maas dit jaar niet meer mee zou kunnen naar het Songfestival. Compromis was uiteindelijk dat hij samen met ‘opgewekte TROS-presentator’ Daniel Dekker de liedjes van commentaar voorzag. Tijdens de uitzending zorgde dit al voor steken onder water, al leek Dekker de cynische ondertoon niet altijd goed te vatten. De omroepbazen van de TROS uiteraard wel, en destijds moet al besloten zijn om volgend jaar een andere commentator aan te stellen.

De tweet over Sieneke, de PVV en Joran was niet meer dan een prachtige aanleiding om te doen wat al veel langer in de planning stond: Cornald Maas eruit gooien. Hij was immers het enige aan het afgelopen Songfestival dat nog enigszins aan het NOS tijdperk deed denken. De drie minuten die Nederland op het podium bracht waren de TROS ten voeten uit. Dat stoorde een heleboel fans- en het stoorde ook Cornald Maas.

‘Het Songfestival gaat heel Nederland aan, niet alleen de TROS’, roept hij nu dan ook, maar het kalf is al verdronken. Het hele Songfestivalseizoen werd overschaduwd door eigenzinnige keuzes en regenteske trekjes. Kritische pers werd van het festival geweerd, tientallen perskaarten werden na toezegging alsnog ingetrokken. Aanbiedingen van grote componisten werden genegeerd, evenals de kritiek op het lied toen dat eenmaal bekend gemaakt was.

Natuurlijk heeft de TROS haar eigen belangen, en haar eigen doelgroep. De TROS presenteert zichzelf nog steeds als de enige ‘onverzuilde omroep’, maar heeft ontegenzeggelijk een eigen stijl, een uitgesproken koers. Dat is ook precies de reden waarom het festival hier nooit terecht had moeten komen; net zo min overigens als bij de AVRO of de NCRV. Cornald Maas heeft gelijk: het Songfestival gaat iedereen aan.

Juist voor dat soort programma’s is een overkoepelende publieke omroep in het leven geroepen: de NOS. Maar die stootte het festival af wegens financiële overwegingen. Voor voetbalrechten mocht vervolgens wel in de buidel worden getast. Logisch, vinden wij dan: voetbal levert betere kijkcijfers, en een tv-zender moet nu eenmaal commercieel denken. Toch?

Voor de NOS is dit echter een doodzonde. Als publieke omroep ontleent het zijn bestaansrecht aan het faciliteren van programma’s die anders zouden sneuvelen. Voetbal valt daar duidelijk niet onder; het Songfestival staat -helaas- veel meer op de tocht. En dus had de NOS zich daar hard voor moeten maken. Dat had ons het afgelopen jaar veel problemen bespaard- en Cornald Maas ook.

Bij de NOS had Maas als Songfestivalexpert altijd veel bewegingsvrijheid. Het afgelopen jaar bij de TROS leverde hij af en toe kritiek, maar beet hij vooral vaak op z’n tong. De immer kritische Songfestivalfan vond dit laf,  maar veel andere opties waren er niet. De rel rondom de tweet bewijst dat slechts een kleine aanleiding nodig was om Cornald weg te sturen. En nu het zover is, gaan wij het als fans merken ook.

De TROS stuurt de kritische commentator weg omdat hij niet bij de omroep past; niet omdat hij niet geschikt is voor zijn functie. Dat is een redenatie die ik als fan niet kan accepteren. En dus heeft niet alleen Cornald Maas een mailtje naar Henk Hagoort gestuurd; de mijne zit ook al op de post. Doen jullie mee?

Cornald Maas en TROS directeur Peter Kuipers aan één tafel bij de presentatie van de Songfestivalplannen voor dit jaar

We hebben een perskaart!

Al sinds oktober vorig jaar proberen we per email en telefonisch stad en land af te bellen. Dit om erachter te komen hoe we aan accreditaties kunnen komen. Aanvankelijk werden we op weg geholpen door mensen met meer songfestivalervaring dan wij, onder andere onze collega’s van Songfestival Weblog en www.3minutes.me . En nu? Nu is het via vele omwegen gelukt!

Al snel brak het besef door dat het niet gemakkelijk zou worden, omdat alleen de TROS zelf over het uitdelen der kaarten zou gaan. Doel was aanvankelijk om via een goede stageplaats op een lijst terecht te komen, maar de CHE deed hier wat moeilijk over. De tweedejaars stage bleek verplicht een regionale stage te zijn. Momenteel ben ik daarom op zoek naar iets in de regio Nijmegen, waar ons aller Sieneke vandaan komt. Hierover later meer.

De kaarten moest ik dus op eigen houtje zien te bemachtigen. Vroeg in oktober legde ik al contact met de TROS, waar ik na wat omzwervingen en vooral veel zeuren doorverwezen werd naar de delegatieleidster. Duidelijk werd dat de TROS erg bang was voor meelifters en profiteurs; wel dertig keer werd herhaald dat ik zelf de vliegtickets, hotels etc. moest betalen. Geen probleem natuurlijk, dat hadden we allang op eigen houtje geregeld.

Na een lange mediastilte brak de maand februari aan, hetgeen betekende dat ik bij de EBU mijn accreditatieverzoek moest indienen. Een enigszins bureaucratische procedure, want via de EBU komt mijn mail rechtstreeks bij de TROS terecht en alleen díe beslissen of mijn verzoek wordt ingewilligd. Koorts en zweet brak me uit toen ik het vragenlijstje van de EBU afging. Kamer van Koophandel? Man, ik heb alleen een blog!

Mevrouw Jansen van de afdeling communicatie bij de TROS stelde me gerust; jij als student hebt natuurlijk geen KvK-nummer. ‘Ik zorg dat de afdeling hier daarvan op de hoogte is’. Een sprankje hoop sprong hoog op in mij, maar ik wachtte nog op meer zekerheid. Toen mijn applicatie eenmaal op de bus was, duurde dat niet lang meer. Van de week nog, stuurde de EBU mij haar standaardmail met als titel: Press Application Approved.

Ik zal jullie de precieze tekst niet onthouden:

Dear Steven van Gorkum,

We are delighted to inform you that your application for accreditation to the 2010 Eurovision Song Contest in OSLO was APPROVED. We are looking forward to welcome you in Oslo between 15th and 29th of May. This year’s edition of the Eurovision Song Contest takes place on the 29th of May 2010.

Warmest regards,
The Eurovision Family Accreditation System

Goed nieuws voor ons, maar ook voor jullie! The Road to Oslo zal nu voor zoveel mogelijk live coverage vanuit Oslo gaan zorgen, dus blijf het volgen!

Het komt wat laat op gang

Het wil nog maar niet rustig worden rondom de Nederlandse inzending. Talloze artiesten hebben het nummer Sha la lie inmiddels gecoverd, en in vele uiteenlopende stijlen online gezet. In mijn ogen een bewijs, dat er met het finalesysteem niets mis is.

Ik ben vergeten wie nu eigenlijk de meeste kritiek opleverde; was het Vader Abraham die de uitslag onnodig rekte door in discussie te gaan met George Baker? Om vervolgens voor te stellen een muntje op te gooien? Of was het (daar toen met) Yolanthe, die elk jurylid afkondigde met ‘mooie woorden’?

Het kan ook zijn dat het was (en dat is veel waarschijnlijker), omdat de versie van Sieneke bij het gros van de Nederlandse muziekfans niet in de smaak viel. Te Hollands, te kansloos en te verTROSt. En daarom regende het protestversies, waarvan Ellen ten Damme en The Emanon Project wel het meest in het oog sprongen. Versies in zeer uiteenlopende stijlen; van Moulin Rouge/Serge Gainsbourg tot Softrock/Gitaarpop.

Ook Ellen ten Damme maakte een cover van Ik ben verliefd

Eigenlijk zette de kritiek op Sieneke precies het proces in gang dat voorafgaand aan de finale plaats had moeten vinden. De finaleopzet waarvoor de TROS had gekozen, met vijf verschillende versies van één lied, werkt alleen als de versies ook écht verschillend zijn. De finale, die nu op Loekz na zeer weinig diversiteit bracht, had zo echt een succes kunnen zijn. De kritiek had kunnen worden voorkomen.

Stel je voor: een re-run van de finale, waarin Sieneke het opneemt tegen de Engelstalige versie van The Emanon Project, de Spaanstalige versie van Vinzzent, Ellen ten Damme en voor mijn part de candlelightversie van Judith Peters. Daar zou het Nederlandse volk, mits geraadpleegd, écht de keus hebben tussen verschillende versies. Wellicht hebben we dan het muntje van Vader Abraham niet eens meer nodig!

Al met al zijn, na de zo bekritiseerde Nationale Finale, de originele versies  links en rechts uit de grond geschoten. Het creatieve denkproces is toch nog op gang gekomen, zij het ietwat laat. Maar wellicht hebben we daarmee wel alvast iets geleerd voor volgend jaar. Waar al die zure kritiek toch maar niet goed voor kan zijn.

Klik hier en luister The Emanon Project – Sha la lie!

Een journalistieke doodzonde

Het leek nog wel zo’n rustig Songfestivalweekje. Scandinavie selecteerde rustig door, en de kaartverkoop voor de Nederlandse voorronde ging van start; maar daar hield het dan ook wel mee op. Althans, dat dacht ik, immers altijd goed op de hoogte.

En toen werd ik gebeld door een Brabantse journaliste. Of ik, als Songfestivalblogger, mijn mening wilde geven over de nieuwste Songfestivalrel. Pardon? Rel? Met het schaamrood op de kaken opende ik mijn startpagina (www.songfestival.web-log.nl), ondertussen vragend wat ik precies gemist had. Internet opende, trager dan het ooit gedaan had, maar het resultaat viel tegen: geen woord over een eventuele rel.

De journaliste praatte me snel bij: teleurgestelde Songfestivalfans hadden hun woede over het lied van Vader Abraham omgezet in daadkracht. De componisten van recente Songfestivalsuccessen als Sanomi en Lane Moje waren benaderd, en ook Brendan Graham, de componist van het door mij onlangs nog zo geprezen The Voice. Al deze mensen wilden dolgraag een inzending voor Nederland schrijven, en de fangroep stuurde enkele demo’s naar de TROS. De omroep stuurde de enveloppen ongeopend terug. De keus was al gemaakt, en daar mocht nu niet meer aan worden getwijfeld.

Ik weet niet waarover ik me het meest verwonderde. Over het feit dat Zjelko Joksimovic liedjes voor ‘ons’ geschreven had (WAUW!), over de reactie van de TROS (of beter het gebrek daaraan), of over de Brabantse journalist die hierover graag míjn mening wilde gebruiken voor haar artikel. Maar misschien was het meest verbazingwekkende feit nog wel, dat mijn geliefde startpagina me in de steek had gelaten.

Al sinds 2004 open ik mijn internetsessies standaard met songfestivalweblog, en met een reden. De site wordt netjes bijgehouden, is áltijd up-to-date, zorgt voor eigen bronnen en eigen beeldmateriaal als er écht iets aan de hand is. Vergeet bovendien het enorme succes van Songfestival in Concert niet! Dankzij de jongens van weblog kwamen maarliefst 21 van de Eurovisie artiesten naar Amsterdam. En juist nu ik door een journaliste geraadpleegd werd, hadden zij dit grote nieuws gemist. Of?

.

Zjelko Joksimovic werd in 2004 tweede met het zelfgeschreven lied Lane Moje. Later schreef hij het Bosnische lied Lejla, dat derde werd.

Als je goed op weblog kijkt, zul je zien dat er in de reacties wel over het nieuws gesproken is. Er wordt zelfs opgeroepen een petitie tegen de TROS te tekenen. Dat de redactie niet op de hoogte was, is dan ook totaal onwaarschijnlijk. Veel logischer is de verklaring dat songfestivalweblog de TROS niet voor de voeten wil lopen. Jammer natuurlijk, en vanuit journalistiek oogpunt een doodzonde.

Bovendien kun je je afvragen, of negeren echt wel de enige optie was om de TROS te vriend te houden. Het hoeft toch niet in de stijl van de Telegraaf, die in dit bericht de TROS met de grond gelijk maakte? Een neutraal bericht, zoals hier op 3minutes.me, was een prima alternatief geweest. Daar kunnen uiteraard harde en ongenuanceerde reacties op komen, maar die zijn er nu ook.

Ik denk niet dat journalisten bang moeten zijn, dat één verkeerd berichtje hen direct de kop kan kosten. Daarom heb ik mijn Brabantse collega ook eerlijk verteld wat ik van het nieuws vond, en daar wil ik hier ook mee afsluiten:

Zowel Sanomi, als The Voice, als Lane Moje en Lejla horen bij mijn absolute Eurovisiefavorieten. Bij het horen van deze namen, zou ik dus direct zeggen: doen! Dat de TROS na de presentatie van Pierre Kartner nu niet meer terug gaat krabbelen, vind ik echter ook volkomen logisch. Op naar volgend jaar dan maar! We hadden al een artiest voor 2011 (zie mijn vorige blog) en nu ook al 3 componisten. En dat terwijl het debacle in 2010 nog plaats moet gaan vinden.

Steef van Gorkum

Snel weer vergeten…

Aan alle speculaties is een eind gekomen: Pierre Kartner presenteerde van de week het door hem geschreven songfestivallied  Ik ben verliefd. Een regelrecht voortvloeisel uit het bekende smurfenlied, zo blijkt alleen al uit de subtitel Sha-la-lie.

Dat Ik ben verliefd een oerhollands gezelligheidsnummer is, en dus qua compositie en arrangement eenvoudig in elkaar zit, hoeft niet erg te zijn. Toen enige tijd geleden bekend werd gemaakt dat Kartner het lied zou schrijven, had ik met een dergelijke stijl al ernstig rekening gehouden.

Jammer is wel dat Vader Abraham zichzelf zo klem gezet heeft, door te zeggen dat zijn lied geen thema ‘in de trant van Ik hou van jou’ zou krijgen. Een opmerking waaruit een soort dedaine houding spreekt, zo van: ‘Liedjes met slappe teksten als Ik hou van jou, daar doe ik niet aan’. Een houding die Kartner niet past, zeker niet nu hij met de titel Ik ben verliefd op de proppen is gekomen….

Nog een foute quote van Kartner: ‘Ga ervan uit dat de maker van de Borsato-hits dit zou hebben gemaakt. Dat zou al veel bekende Hollandse kritiek voorkomen hebben.’ Pardon? Kartner is de man van Kunnen jullie door een waterkraan?, Borsato vroeg Wat is mijn hart?. Borsato zong ‘Ik doe niet aan mascottes en ik ben niet helderziend, al is er met mijn ogen weinig mis’. Kartner antwoordde met ‘Als je inlegkruisje maar goed zit’. Het laat zich raden in welk rijtje ‘Sha-la-lie, Sha-la-la, ik sta er ‘s morgens mee op’  thuishoort.

Misschien wel nóg ergerlijker is de goedkope truc waarmee Kartner internationaliteit wil uitstralen. In navolging van eerdere songfestivalfloppers als Scooch somt hij een waslijst aan Europese hoofdsteden op (quizvraag voor de echte fans: welke andere songfestivalliedjes maakten gebruik van deze slappe truc?). Zelf vrees ik dat mensen in al de genoemde hoofdsteden snel willen vergeten waar ik dit liedje heb gehoord.

De vraag is natuurlijk wie deze simpele ziel ooit bij zoiets complex als het songfestival heeft betrokken. Dacht de TROS nu werkelijk dat Kartner de lijvige studie van Cornald Maas naar goed scorende liedjes van de afgelopen jaren, echt door zou lezen? Het lijkt er meer op dat de TROS wil scoren bij de eigen achterban, dat Ik ben verliefd geschreven is voor het Muziekfeest op het plein in plaats van voor een breed Europees publiek.

Dat we met dit lied de finale niet zullen halen, baart mij niet eens de grootste zorgen. Het went. In mijn eerste songfestivaljaren speelden Esther Hart en Reunion al een figurantenrol, en daarna sneuvelden Glennis Grace, Treble, Edsilia, Hind en vorig jaar de Toppers allemaal vroegtijdig. Nee, waar ik veel meer mee zit: hoe moet ik fans uit andere landen straks gaan uitleggen dat dit toch echt ‘onze’ inzending is?

Een vriend van me stelde al voor dat ik de vliegtickets en hotelboekingen zo snel mogelijk zou annuleren. Geen optie natuurlijk, er valt ook zonder Neerlands glorie nog genoeg in Oslo te beleven. Ik denk dat er niets anders op zit: ik zal mijn Vlaamse accent uit de kast moeten trekken. Allez zunne, Vlaams klappen, da ies toevallig één van mijn specialitèten hè!

Beluister de eerste demo van Ik ben verliefd via onderstaande link:
http://www.youtube.com/watch?v=-46lj-rl0Ac