Het Nationaal Songfestival gisteravond was vooraf al uitvoerig besproken en bekritiseerd, ook door mijzelf. Toch hoopte ik op een verrassing; een totaal andere versie van het lied en een toch nog acceptabele winnaar. Het liep echter totaal anders.
Ik had géén van de vijf versies vooraf al beluisterd. Wel had ik gespeculeerd over wat voor genres mogelijk waren, en met de beperkte mogelijkheden van de tekst (Sha-la-lie) kwam ik tot de conclusie dat het óf een traditionele versie óf een zomerse versie zou moeten worden. Dat bleek geen slechte gok; Peggy Mays en Sieneke kozen voor genre 1, compleet met draaiorgel en fluiten, terwijl Vinzzent en Marlous voor de percussie & danspasjes gingen.
Toch was er ook een totaal andere versie. Waarvoor hulde (ik dacht dat ik het nooit zou zeggen) aan Frans Bauer en zijn team, die voor de meidengroep Loekz een heuse ethno-pop versie hadden gemaakt. Een beetje in de stijl van Zor Kadin van Sertab. Hiermee kunnen we er toch maar het beste van maken, ook al is Ik ben verliefd is nog steeds niet mijn soort muziek.
In de andere genres waren de versie van Peggy Mays (betere zang) en Marlous (scherper arrangement) in mijn ogen duidelijk beter dan die van Sieneke en Vinzzent. Er waren dus drie serieuze mogelijkheden. De pauzeact werd opgevuld door een optreden van Johnny Logan met zijn winnende nummer van 1980, What’s another year. Het trieste gevoel bekroop mij dat dit nummer veel minder gedateerd klonk dan eender van de net gehoorde versies…
Dat gevoel had Logan blijkbaar zelf ook, want toen hem gevraagd werd wie hij naar Oslo zou sturen antwoordde hij aanvankelijk doodleuk: ‘Johnny Logan!’. Uiteindelijk koos hij, net als het andere internationale jurylid Tatjana Simic, voor Loekz. Het feestje werd echter verstoord door George Baker en Daniel Dekker, die voor de knullige uitvoering van Sieneke kozen. Het aanwezige publiek koos via stemkastjes dan weer voor Vinzzent…
De regels waren hierover duidelijk: bij gelijke stand beslist Vader Abraham himself. Mijn angstige gevoel werd groter en groter; die zou vast voor Sieneke kiezen en daarmee het drama compleet maken. Pierre Kartner had echter nog één verrassing in petto waar zelfs ik niet voor gevreesd had.
Trillend verkondigde hij ‘niet te kunnen kiezen’. De enige oplossing was in zijn ogen om een munt op te gooien. De chaos was compleet, en thuis voor de buis duizelde het mij even. Ik zag mezelf door Oslo wandelen, mijn Eurovisie t-shirt over mijn hoofd getrokken en de vingers in mijn oren. Het voelde als zo’n nachtmerrie waarin je door de hele school wordt uitgelachen: ‘jullie kiezen je liedje door loting, whahaha!’
De hele avond had ik de moed erin gehouden. Nu zonk die me definitief in de schoenen. Zelfs toen Vader Abraham door de regie werd tegengehouden, en hij kwaad ‘dan maar Sieneke’ koos, verdween het nare gevoel niet. Het team van Frans Bauer en Loekz had écht haar best gedaan om iets totaal anders van dit lied te maken, maar die ontsnapping wordt ons niet gegund.
De Nederlandse Songfestivalfans moeten zich erbij neer leggen. Er is geen ontsnappen meer aan; Sieneke zal haar draaiorgel meenemen en, erger nog, ook die vreselijke handbeweging (3 minuten lang!). Niets blijft ons bespaard; de gifbeker moet helemaal leeg. Compleet met 0 punten en al.
Reacties