Tijd voor een inhaalslag

De Europese landen die ooit met het Songfestival begonnen, moesten er even aan wennen. Door de forse uitbreiding van het deelnemersveld waren de deelnemers uit de beginfase een tijdlang niet meer toonaangevend. Met name de trotse Europese grootmachten uit de Big 4 lieten cynisme lang aan de winnende hand. Nieuwe gemotiveerde deelnemers konden met modernere liedjes profiteren.

Het lijkt alsof veel van die landen net op tijd het licht hebben gezien. Frankrijk zet de afgelopen jaren een sterke serie neer van zeer uiteenlopende bijdrages uitgevoerd door in eigen land en soms ook daarbuiten enorm populaire artiesten. In het Verenigd Koninkrijk kwakkelt men nog wat met de selectiemethodes, maar is dit jaar met Blue een vette vis aan de haak geslagen. Duitsland trok zich vorig jaar uit het slop door een compleet nieuwe internationale superster te creëren, en al dit tezamen bewoog Italië ertoe weer deel te nemen dit jaar. Ook dat mag toch een stap vooruit genoemd worden. Alleen Spanje moet het nog voornamelijk hebben van bijcategorieën zoals de hoofdprijs voor fanatiekste supporter.

Loting niet meer zaligmakend

Het festival komt steeds dichterbij. Alle liedjes zijn bekend en sinds afgelopen week is ook de loting voor de startvolgorde voltooid. Nu Nederland eindelijk weer een inzending heeft waar ik achter kan staan was ik extra benieuwd hoe het ons zou vergaan. Niet best, zo bleek. Maar doet de loting er eigenlijk nog wel toe, nu mensen vanaf het begin van de show kunnen stemmen?

Het Ierse duo Jedward lootte de negentiende en laatste startpositie

De invloed van de startvolgordes heeft altijd ter discussie gestaan. Statistieken wezen weliswaar significante verschillen aan, maar uitzonderingen bleven mogelijk. De theorieën over wat gunstig is of juist niet passen prima op de stapel van gespeculeer over mogelijke winnende formules. Of het nu de artiest, de act of het genre muziek is; alles valt te berekenen, maar niets valt met zekerheid te voorspellen.

Nieuwe trend

Het Nederlandse Songfestivallied is opnieuw een nummer 1 hit in eigen land. Tot vorig jaar was het nog nooit gebeurd, maar Sieneke heeft in de 3J’s nu een waardige opvolger. Benieuwd of de trends stand houden, en er ook weer allerlei vertalingen en parodieën op zullen duiken.

Vorig jaar deed het Nederlandse lied het vrijwel overal goed, behalve op het Eurovisiepodium. De omgekeerde wereld dus. Aan het Songfestival doe je in eerste instantie mee om te winnen. Het staat daarom te hopen dat de 3J’s wel een serieuze rol kunnen spelen in Düsseldorf. Ze vechten alvast niet alleen, maar kunnen rekenen op onze steun. Gefeliciteerd jongens!

3J’s krijgen het lied van hun voorkeur

Een lied om depressies te verjagen. Geheel volgens de verwachting van de fans heeft Je vecht nooit alleen het Nationaal Songfestival gewonnen. De 3J’s krijgen daarmee het lied voor Düsseldorf dat ze graag wilden. Meerdere liedjes waren van hoge kwaliteit, maar de televisieshow was bedroevend.

Door Hendrik Kramer

Bekijk het winnende optreden “Je vecht nooit alleen” hier nog eens terug!

Zowel de vakjury als het publiek verkozen de uptempo songs boven de ballades. Juryleden serveerden de tragere liedjes één voor één af als ongeschikt voor het Songfestival, tot onvrede van met name Jaap de Witte. Uiteindelijk won Je vecht nooit alleen met afstand van De stroom, een lied waarvan het refrein niet door de 3J’s zelf was geschreven. Opnieuw bracht het Nationaal Songfestival weinig strijd.

De Show

De show moest in een uur klaar zijn en dus zat de vaart er flink in. Na een korte introductie van de juryleden en de 3J’s start het eerste lied, waarna de overige liedjes alleen worden onderbroken door korte aanmoedigingsfilmpjes. Onder andere Nick & Simon, Marco Borsato, Acda en de Munnik en Danny de Munk wensen de jongens veel succes.

De sfeer van de studio is gezellig en klein, maar helaas ademt de aankleding low budget uit. Met name het einde van de show gaat in sneltreinvaart. De uitslag staat al vast als Hind en Eric van Tijn hun commentaar hebben gegeven, en de reprise wordt zonder pardon afgekapt. In de korte tijd dat de kijkers hun stem kunnen uitbrengen komt een medley van songfestivaldeelnemers voorbij- allemaal moeten ze het doen met maximaal drie zinnen.

De Liedjes

Het eerste lied Ga dan niet schreven de 3J’s aanvankelijk voor de Amerikaanse band Venice, maar die namen het nooit op. Het nummer bleef altijd een favoriet van de jongens en werd speciaal voor het NSF voorzien van een Nederlandse tekst. Met die tekst is weinig mis en ook muzikaal gezien is het prima in orde. Wel vraagt jurylid Van Tijn zich terecht af of het lied niet teveel kabbelt. De titel Ga dan niet leidt bij Daniël Dekker tot vraagtekens.

De stroom is het enige lied dat de 3J’s zelf niet volledig af kregen. Pas na een derde poging met producer Gordon Groothedde was het refrein naar wens. Het lied is vrolijk, energiek en gemaakt voor het Songfestival. De uitvoering komt met achtergrondzangeressen wat rommelig over. Misschien beter geschikt voor Marco Borsato.

In Toen ik jou vergat smelten gitaarkunst en zangkunst samen. Het is een echte ballad. De stem van Jan Dulles komt extra tot zijn recht. Dat blues op het Songfestival kan scoren heeft het verleden uitgewezen. De vraag is echter of je dit niet beter kan vertalen naar het Engels. Voor de jury telt die vraag niet; de bluesmuziek wordt direct als kansloos omschreven. Van Tijn roept de clichébeelden over show en spektakel op, tot verontwaardiging van Jaap de Witte.

Met Weelderig waardeloos komen de 3J’s opnieuw met een ballade. Het begin van het liedje doet denken aan de stijl van Herman van Veen, maar ook Simon & Garfunkel. Het lied is klein en lieflijk, en zou ook best gezongen kunnen worden door een jong meisje met een gitaar. Tekstueel heel erg mooi, maar hoe komt dit over op Europa?

Annemieke Schollaardt denkt het antwoord al te weten. Ze noemt het lied een kruiper, iets dat je pas na meerdere keren gaat waarderen. Op het Songfestival moet iets direct knallen. Dat ook op het Songfestival een vakjury zich over de songs zal buigen, lijkt geen van de juryleden zich te beseffen. Weelderig waardeloos eindigt bij de jury’s op de laatste plaats.

Het laatste liedje is de uiteindelijke winnaar Je vecht nooit alleen. Als de 3J’s hun eigen favoriet bewust op de laatste plaats hebben gezet, dan heeft dat succes gehad. Na een rustig begin bouwt het lied op naar een knallend refrein. De lage noten passen minder bij de stem van Jan Dulles, maar in het refrein zelf zitten uithalen om dat te compenseren. Het publiek laat merken dat ze dit liedje het beste vinden en ook de jury is weinig subtiel in haar commentaar.

In het winnende lied kan zanger Jan Dulles laten horen wat hij kan

Uitslag

Alle vijf de liedjes waren muzikaal gezien een hele verbetering ten opzichte van de afgelopen jaren. Opluchting dan ook bij de redactie van deze site, en een lichte voorkeur voor de laatste twee songs. Dat daaruit ook de winnaar zal komen, betwijfelt al niemand meer. De jury is terug en de lijnen worden gesloten. Eric betoogt nog een flitsende outfit en Jan Dulles vraagt geduld; “op het songfestival hebben we grote plannen”. Dan de punten:

Op nummer 5 Weelderig waardeloos

Op nummer 4 Toen ik jou vergat

Op nummer 3 Ga dan niet

Op nummer 2 De stroom

Op nummer 1 Je vecht nooit alleen

Na de jury kiest ook het publiek met duidelijke cijfers voor Je vecht nooit alleen. Weelderig waardeloos doet het hier iets beter op de derde plaats. Wij zijn tevreden met de uitslag maar hadden graag een jury gezien die kwaliteit verkoos boven commercialiteit. De vaklui leken meer bezig te zijn met een voorbarige kansberekening dan met de muzikale aspecten. Maar het belangrijkste is dat de 3J’s het lied hebben gekregen waarop ze hoopten. Wij staan er achter en hopen dat de rest van Nederland en Europa volgt.

Wat vonden jullie van de show, de liedjes, de winnaar? Laat het ons vooral weten!

Als één man achter het Nederlandse lied

Morgenavond kiezen een jury en televoters het Nederlandse Songfestivallied. De discussie over welk type lied het meest geschikt is voor het Songfestival is losgebarsten, maar die vraag is eigenlijk helemaal niet relevant. Een winnende formule bestaat immers niet.

De veelzijdigheid van de 3J’s was me al eerder opgevallen

In de docusoap over de 3J’s werd de vraag naar de persoonlijke favoriet meermaals opgeworpen. Leadzanger Jan Dulles sprak zijn voorkeur uit voor een bluesnummer, met de toevoeging dat het waarschijnlijk niets voor het festival zou zijn. In één adem door opende hij de deur naar een Engelse vertaling na het Nationaal Songfestival. Immers is ook dat internationaler, commerciëler, kansrijker.

Zelf ben ik helemaal geen groot voorstander van een taalregel, die landen zou verplichten in de eigen taal te zingen. Maar de bewering dat Engelstalig altijd beter en kansrijker is, gaat me toch stappen te ver. De kunst is om goed naar de stijl van het lied te kijken. Een folknummer in de stijl van Net alsof kan bijvoorbeeld het beste in het Nederlands, en een bluesnummer wellicht in een vertaling. De stijl blues hoef je overigens absoluut niet af te schrijven voor het festival.

Het belangrijkste is dat de fans en juryleden iets kiezen waar ze zelf achter staan. Nadenken over wat typisch Songfestival is heeft Hind en vele anderen geen windeieren gelegd. Trouw blijven aan de eigen stijl maakt dat je echt bent, en dat wordt gewaardeerd. Het is geen garantie voor een finaleplaats, maar het is wel de beste optie die we hebben.

Wat de 3J’s betreft hoeft dat niet eens te leiden tot een eenzijdige voorronde. Een blik op hun grootste hits leerde mij eerder al dat de band veelzijdig is en dus kan putten uit een breed repertoire. Road to Düsseldorf heeft er dan ook alle vertrouwen in en hoopt op een lied waar de heren zelf volledig achter staan.

Steef van Gorkum

Hebben jullie al een favoriet? En waar ga je op letten bij het uitbrengen van je stem?

Het jaar van Düsseldorf

Al geruime tijd heet deze website “Road to Düsseldorf 2011″. Nu is het jaar 2011 ook daadwerkelijk aangebroken! De redactie van deze site wenst jullie allemaal een heel gezegend nieuwjaar, met fijne Songfestivalervaringen en heel veel leesplezier. Wij gaan er alles aan doen om de site prikkelend en actueel te houden.

Het afgelopen jaar was een heftig eerste jaar voor ons. “Road to Oslo” oversteeg zelfs het succes van onze dromen, duizenden mensen hebben deze website bezocht rond de Eurovisieperiode en de weken daar waren een fantastische belevenis. Ook in de voorbereidingen beleefden we erg veel plezier aan het schrijven van de artikelen en het vooruitblikken. De respons op “Met het mes op de keel” was tof, de zoektocht naar de ideale gastheer leidde ook ons naar Düsseldorf. En in Beslis voor België kozen de lezers zeven liedjes die met onze steun uiteindelijk bijna allemaal de Belgische voorronde haalden.

Wat staat er volgend jaar op deze plaats? Een terugblik op de wonderbaarlijke prestaties van de 3J’s, of een uitgebreid interview met de door ons gesponsorde Belgische Songfestivalwinnaar? Ik heb nog geen flauw idee. En juist daarom heb ik zo’n zin in 2011.

Steef van Gorkum

Het draait om motivatie

Het Songfestival is bij de inwoners van Nederland steeds minder populair. Maar ook veel bekende artiesten staan niet meer te springen om deelname. Met als gevolg dat de Nationale Songfestivals de afgelopen jaren gevuld waren met artiesten die je op de tennisbaan nog niet zou herkennen.

Een week geleden was het kermis in Bodegraven. Een heerlijk excuus om met vrienden en familie bij elkaar te komen en veel te veel geld uit te geven. En passent komt er nog wel eens wat Songfestivalmuziek voorbij. Madcon, Jessy Matador en Lena waren populair dit jaar. Maar ook Sieneke deed de Bodegraafse kermis aan- in levende lijve zowaar.

Behalve haar eigen ‘Ik ben verliefd’ bracht Sieneke meerdere covers van andere Songfestivalliedjes ten gehore. Het publiek vond het prachtig, van de kritiek voorafgaand aan het Songfestival was niets meer te merken. En toegegeven, het is ook een aandoenlijke meid. Ik heb haar in Nijmegen en in Oslo geïnterviewd en nu ik haar voor een enthousiaste menigte dorpsgenoten zag staan, gunde ik haar dat succes ook wel.

Wellicht ligt er voor Sieneke in haar genre nog een aardige toekomst in het verschiet. Ik zie haar best een duet met Frans Bauer doen en een leuk hitje scoren; ze heeft het voordeel van een uitgesproken doelgroep. Maar daarmee is ze in Nederland wel uitzondering. Het leeuwendeel van de artiesten die de afgelopen jaren aan de voorrondes deelnam, bleef voornamelijk ‘bekend’ van dat ene Songfestivalnummer.

Een treffend voorbeeld daarvan bemerkte ik afgelopen week. Songfestivalweblog meldde dat Sandy Kandau (NSF ’00) een nieuw nummer had gelanceerd, en bij het lezen van die naam fronste ik een wenkbrauw. Dat is ook toevallig! Afgelopen voorjaarscompetitie heb ik met mijn team tegen een Sandy Kandau getennist. Een blik op haar website nam de laatste twijfel weg: zonder het zelf te weten had ik tegen een songfestivalartieste gespeeld. Maar zelfs ik, als festivalfan, had destijds geen flauw idee wie ze was.

Wat bereiken Songfestivalartiesten doorgaans met hun inzendingen? Uiteraard wordt niet iedereen een Abba; vaak blijft de aandacht beperkt tot één hitje. Zeker in landen als Nederland, waar onbekende artiesten meedoen die rondom hun deelname plots gehypt worden. Dit staat in schril contrast met landen waar het gebruikelijker is gevestigde namen naar het festival te sturen, en het zorgt ook meteen voor een verschil in intentie waarmee artiesten naar het Songfestival gaan.

Het Songfestival is in Nederland bij de doorsnee inwoner al niet echt populair, maar bij de deelnemende artiesten is de passie ook vaak ver te zoeken. Treble hoopte in 2006 naar eigen zeggen vooral ‘de carrière nieuw leven in te blazen’. Als dat de belangrijkste motivatie is voor deelname, is het ook voor de hand liggend dat artiesten meer bezig zijn met publiciteit dan met een goed resultaat op het festival. Promotiecampagnes worden dan belangrijker dan het schrijven van een goed liedje, met alle gevolgen van dien.

Van de jonge talenten die überhaupt nog geen carrière hadden, is zo’n houding nog wel te begrijpen. Maar het gebrek aan enthousiasme bij de in 2009 vermeend kandidate Anouk zegt veel over de houding in Nederland ten opzichte van het Songfestival. Ook de 3J’s hebben aangegeven dat ze voorheen bewust nooit naar het Songfestival keken. Ik houd mijn hart vast.

Niet te voorbarig

Opvallend vroeg bracht de TROS afgelopen zomer naar buiten dat de 3J’s Nederland gaan vertegenwoordigen op het Songfestival. Met rasechte Volendammers en vrienden van Jan Smit vist de omroep daarmee weer volledig in eigen vijver. Maar voor de kritiek weer in alle hevigheid losbarst, toch één vraag: hebben we eigenlijk al enig idee wat de jongens voor lied gaan zingen?

Meedoen in de Oranjegekte: de sociale druk om te supporteren voor je geboorteland, kan zeer hoog zijn. En ik heb er niet altijd zin in om daaraan gehoor te geven. Bij het Songfestival is die druk weliswaar lang niet zo hoog als bijvoorbeeld bij een groot voetbaltoernooi, maar toch werd ik er vorig jaar af en toe best chagrijnig van. Steeds weer moest ik mensen uitleggen dat ik juist NIET hoopte dat Nederland de finale zou halen. Dat ik vond dat dit lied het niet verdiende, en dat het bovendien zou betekenen dat we volgend jaar wellicht wéér met een ‘oer-Hollandse schlager’ zouden komen.

Ook voorgaande jaren had ik vaak wel een verklaring voor het falen van de Nederlandse inzending- vooral achteraf. Er was altijd wel iets dat niet deugde: Treble & Hind waren achterhaald, Glennis niet origineel, Michelle te saai. Maar dat was vooral ook omdat ik een verklaring wílde hebben, om de teleurstelling te kunnen verklaren. Hoe vreemd voelde het om helemaal niet teleurgesteld te kunnen zijn.

Voor het komende Songfestivaljaar hoop ik in eerste instantie dan ook op een lied, waar ik in ieder geval achter kan staan. Een inzending die ik het gun om de finale te halen, waar ik schaamteloos voor kan supporteren. Ik ben extra benieuwd wat het gaat worden, en veel vroeger dan verwacht kwam er zowaar al wat nieuws naar buiten. De artiest is al bekend.

Hoe aardig Sieneke zelf ook was, haar lied kon ik niet steunen

Het Volendamse trio de 3J’s werd door de TROS naar buiten gebracht als de artiest voor Nederland dit jaar. Terug dus naar het systeem van 2009 (de Toppers), waarin niet de componist, maar de artiest de centrale rol speelt. De jongens gaan vijf liedjes voorbereiden die op het Nationaal Songfestival aan het publiek worden voorgelegd.

Na de storm van kritiek op de TROS en de selectieprocedure van 2010, ligt het voor de hand om opnieuw een wenkbrauw te fronsen. De 3J’s komen uit Volendam, en dus liggen de vooroordelen voor het oprapen. Als vanzelfsprekend gooien we de jongens op één hoop met Jan Smit, BZN en alle andere dorpsgenoten. Ook ik had mijn scherpe commentaar al op het puntje van mijn tong.

Toen ik me vanmiddag voorbereidde op het schrijven van dit stuk, realiseerde ik me plots dat ik geen enkele titel (!) van het trio zou kunnen opnoemen. Dat was mijn eer te na, en dus raadpleegde ik Youtube. Het eerste nummer, Loop met me over zee, verraste direct in positieve zin. Niet alle daaropvolgende nummers kon ik waarderen, maar ik bespeurde wel gitaren en zelfs een Ierse whistle. Na een tijdje betrapte ik mezelf erop dat ik een nummer bewust voor de tweede keer aanzette.

Dit artikel krijgt daarom toch een andere lading dan ik me aanvankelijk had voorgenomen. Ik wil zelfs oproepen de vooroordelen en het cynisme nog even weg te stoppen. Het Songfestivalnummer is nog niet gekozen. Het wordt ook niet vóór ons gekozen; dat mogen we zelf doen. Na de mislukte opzet van het Nationaal Songfestival vorig jaar hebben de televoters dit jaar 50% invloed. En, het moet worden gezegd: het is zeker niet ondenkbaar dat er ook wat leuks te kiezen zal zijn. De diversiteit in de nummers die ik vanmiddag heb beluisterd, belooft een veel boeiendere Nationale Finale dan vorig jaar.

Je kunt een inzending nooit beoordelen, voordat je het lied hebt gehoord. Net zoals je een artiest niet kunt beoordelen, voor je iets van het repertoire hebt beluisterd. Ik weet nog niet precies wat ik van de nieuwe inzending moet verwachten- misschien nog wel helemaal niets. Het kan iets worden in de trant van de eerste anderhalve minuut van dit lied- maar met een beetje pech staat er straks een fanfare op het Eurovisiepodium. Laten we de jongens in ieder geval een kans geven. Er is nog genoeg reden tot hoop.

Steef van Gorkum

Tijd voor jullie om je mening te laten horen. Luister eens naar DIT NUMMER en daarna naar DEZE. En nu eerlijk: kunnen we dit allemaal zomaar op één hoop gooien?